31.1.09
Γραμμή επικοινωνίας με την ΟΛΜΕ ανοίγει ο κ. Λυκουρέντζος-Σε διαπραγμάτευση θεσμικά και οικονομικά
Μια νέα σελίδα στις σχέσεις ΟΛΜΕ και πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ άνοίγει ο υφυπουργός Ανδρέας Λυκουρέντζος , ο οποίος ένα εικοσιτετράωρο μετά την ιστορική συνάντηση με το προεδρείο απέστειλε πριν λίγο επιστολή στο κορυφαίο συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών , με την οποία ανακοινώνει :
Α. Την καθιέρωση διαδικασία διμερούς διαβούλευσης (χθεσινό αίτημα της ΟΛΜΕ) στην οποία θα εκπροσωπεί ο ίδιος το υπουργείο, ως αρμόδιος υφυπουργός το ΥΠ.Ε.Π.Θ.
Στις διεμερείς συναντήσεις θα συζητηθούν όλα τα θέματα τα οποία ετέθησαν εκ μέρους της ΟΛΜΕ και αφορούν είτε επαγγελματικά αιτήματα των καθηγητών είτε ευρύτερα εκπαιδευτικά αιτήματα.
Ο κ. Λυκουρέντζος καλεί επίσης την ΟΛΜΕ να ορίσει δύο εκπροσώπους στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας το οποίο, υπό του κ. Μπαμπινιώτη, θα διεξάγει τον διάλογο για την αναμόρφωση του Λυκείου.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Ειδικότερα η επιστολή έχει ως εξής:
«Κατόπιν της πρωτοβουλίας διαλόγου εκ μέρους του Υπουργού κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου και σε συνέχεια της χθεσινής συναντήσεώς μας, επιθυμώ να θέσω υπόψιν σας με την ιδιότητα του αρμοδίου Υφυπουργού για τα θέματα της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τα εξής:
Πρώτον, η ειλικρινής απόφασή μας για τη διεξαγωγή ανοικτού, απροσχημάτιστου και τίμιου διαλόγου εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις ισότιμης συμμετοχής σας, προκειμένου να καταθέσετε τις προτάσεις σας με στόχο την επίτευξη της μεγίστης κατά το δυνατόν συναίνεσης σε επιλογές, οι οποίες αναβαθμίζουν το Λύκειο αλλά και τη διαδικασία πρόσβασης των αποφοίτων του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Κατά συνέπεια και σε εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 6 του Προεδρικού Διατάγματος 127/2003, που καθορίζουν τη λειτουργία του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, παρακαλώ να ορίσετε τους δύο εκπροσώπους σας σε αυτό.
Δεύτερον, επί των άλλων θεμάτων τα οποία ετέθησαν εκ μέρους σας και αφορούν είτε επαγγελματικά αιτήματα της ΟΛΜΕ είτε ευρύτερα εκπαιδευτικά αιτήματα, καθιερώνουμε διαδικασία διμερούς διαβούλευσης στην οποία θα εκπροσωπώ ως αρμόδιος Υφυπουργός το ΥΠ.Ε.Π.Θ. και σε τακτά διαστήματα και αναλόγως της προόδου της συνεργασίας μας θα ενημερώνεται ο Υπουργός κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος, ώστε να εξασφαλίζεται η αμοιβαία δυνατότητα της από κοινού συζήτησης με σκοπό την ενίσχυση του κύρους του εκπαιδευτικού και την πρόοδο του εκπαιδευτικού συστήματος της πατρίδος μας».
ΠΗΓΗ: esos.gr
Α. Την καθιέρωση διαδικασία διμερούς διαβούλευσης (χθεσινό αίτημα της ΟΛΜΕ) στην οποία θα εκπροσωπεί ο ίδιος το υπουργείο, ως αρμόδιος υφυπουργός το ΥΠ.Ε.Π.Θ.
Στις διεμερείς συναντήσεις θα συζητηθούν όλα τα θέματα τα οποία ετέθησαν εκ μέρους της ΟΛΜΕ και αφορούν είτε επαγγελματικά αιτήματα των καθηγητών είτε ευρύτερα εκπαιδευτικά αιτήματα.
Ο κ. Λυκουρέντζος καλεί επίσης την ΟΛΜΕ να ορίσει δύο εκπροσώπους στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας το οποίο, υπό του κ. Μπαμπινιώτη, θα διεξάγει τον διάλογο για την αναμόρφωση του Λυκείου.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Ειδικότερα η επιστολή έχει ως εξής:
«Κατόπιν της πρωτοβουλίας διαλόγου εκ μέρους του Υπουργού κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου και σε συνέχεια της χθεσινής συναντήσεώς μας, επιθυμώ να θέσω υπόψιν σας με την ιδιότητα του αρμοδίου Υφυπουργού για τα θέματα της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τα εξής:
Πρώτον, η ειλικρινής απόφασή μας για τη διεξαγωγή ανοικτού, απροσχημάτιστου και τίμιου διαλόγου εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις ισότιμης συμμετοχής σας, προκειμένου να καταθέσετε τις προτάσεις σας με στόχο την επίτευξη της μεγίστης κατά το δυνατόν συναίνεσης σε επιλογές, οι οποίες αναβαθμίζουν το Λύκειο αλλά και τη διαδικασία πρόσβασης των αποφοίτων του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Κατά συνέπεια και σε εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 6 του Προεδρικού Διατάγματος 127/2003, που καθορίζουν τη λειτουργία του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, παρακαλώ να ορίσετε τους δύο εκπροσώπους σας σε αυτό.
Δεύτερον, επί των άλλων θεμάτων τα οποία ετέθησαν εκ μέρους σας και αφορούν είτε επαγγελματικά αιτήματα της ΟΛΜΕ είτε ευρύτερα εκπαιδευτικά αιτήματα, καθιερώνουμε διαδικασία διμερούς διαβούλευσης στην οποία θα εκπροσωπώ ως αρμόδιος Υφυπουργός το ΥΠ.Ε.Π.Θ. και σε τακτά διαστήματα και αναλόγως της προόδου της συνεργασίας μας θα ενημερώνεται ο Υπουργός κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος, ώστε να εξασφαλίζεται η αμοιβαία δυνατότητα της από κοινού συζήτησης με σκοπό την ενίσχυση του κύρους του εκπαιδευτικού και την πρόοδο του εκπαιδευτικού συστήματος της πατρίδος μας».
ΠΗΓΗ: esos.gr
30.1.09
Για την κρίση των Ιμίων (συνέντευξη)
Mπορεί να ξεχνάμε εύκολα, μα δεν πρέπει, για να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη.
Σήμερα φαίνεται παλαβό (σκεφτείτε πώς θα φαίνεται σε 20 χρόνια) αλλά πριν από 8 χρόνια βρεθήκαμε με την Tουρκία στα πρόθυρα πολέμου!
Γιατί, μπορεί οι παλιότεροι να θυμούνται, οι νέοι όμως ας μάθουν. H συνέντευξη που ακολουθεί έχει δημοσιευθεί ξανά στην «AΛHΘEIA».
Δείτε την όμως, ξαναδιαβάστε την με αφορμή την επέτειο των Iμίων. Έχει να μας πει πολλά πράγματα. Tην υπογράφει ο Mυτιληνιός συνάδελφος Στρ. Mπαλάσκας.
Το Δεκέμβριο του 1998 βρέθηκα στη Σμύρνη μαζί με το φίλο και συνάδελφο εκδότη της χιώτικης εφημερίδας «Αλήθεια» Γιάννη Τζούμα, καλεσμένοι της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων στις εκδηλώσεις που πραγματοποιούσε στην Τουρκική μεγαλούπολη, με θέμα τα 50 χρόνια από την υπογραφή της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Πήγε καλά η εκδήλωση και λίγη ώρα μετά, βρεθήκαμε με συντρόφους, - στην τότε προσπάθεια να ανοίξουν δρόμοι συνεργασίας ανάμεσα στους δύο λαούς - σε μια ταβέρνα πίνοντας ρακί και χαζεύοντας τον κόλπο του Νυμφαίου που λυσσομανούσε... Ήταν σ' εκείνο το τραπέζι ο πρόεδρος του παραρτήματος στη Σμύρνη της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων Σουλεϊμάν Γεντσέλ, ο Μαατζίτ Σεφίλογλου, μέλος της Διοίκησης της Ένωσης και ο τότε Δήμαρχος της Περγάμου, ο γνωστός στο κοινό της Μυτιλήνης Σεφά Τασκίν.
Η κουβέντα κλωθογύριζε στις προσπάθειές μας για συνεννόηση ανάμεσα στους πολίτες, στο τι κάναμε και στο τι σχεδιάζαμε να κάνουμε και φυσικά πάντα στην αφετηρία της συγκεκριμένης προσπάθειας, την κρίση στα Ίμια.
«Πού είναι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών;» ρώτησα.
Ο Μαατζίτ μας είπε πως ο ένας τουλάχιστον ζει στη Σμύρνη και πως τον ήξερε, είχε μάλιστα το τηλέφωνό του.
«Τηλεφώνησέ του και φώναξέ τον στην παρέα μας να κουβεντιάσουμε μαζί του», είπε ο Γιάννης.
Σε λίγη ώρα, ο Τζεσούρ Οσέρτ, ο διακρινόμενος από την κοτσίδα Τούρκος δημοσιογράφος στη γνωστή φωτογραφία του κατεβάσματος της ελληνικής σημαίας και της ύψωσης της τουρκικής στη βραχονησίδα, ήταν στο τραπέζι μας. Η συζήτηση μαζί του κράτησε περίπου τέσσερις ώρες και μαγνητοφωνήθηκε στο σύνολό της. Κάποια κομμάτια της συζήτησης καλύπτονται από το γνωστό δημοσιογραφικό «off the record» που, αν μη τι άλλο, μεταξύ δημοσιογράφων τηρείται. Χρέος του ιστορικού του μέλλοντος να τα χρησιμοποιήσει στο γράψιμο της πραγματικής ιστορίας των Ιμίων. Ένα μέρος της συζήτησης δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 1999 στην «Ελευθεροτυπία», αλλά δε διαβάστηκε ποτέ στη Μυτιλήνη, αφού οι πτήσεις της Ολυμπιακής εκείνη τη μέρα δεν έγιναν και οι εφημερίδες δεν έφθασαν ποτέ στο νησί.
Αυτή η συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία», ξαναδουλεμένη, αλλά και πολλά κομμάτια της συζήτησης με τον Τζεσούρ Οσέρτ, που δεν είχαν χωρέσει τότε λόγω χώρου της εφημερίδας αλλά και λόγω εποχής, δημοσιεύεται σήμερα στο «Ε» στην επέτειο των οκτώ χρόνων από την κορύφωση εκείνης της κρίσης, που έφερε την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα ενός πολέμου.
Τον λένε Τζεσούρ Οσέρτ. Στα τούρκικα το πρώτο, το μικρό του όνομα, σημαίνει «ο άνθρωπος που μπορεί να τα κάνει όλα». Το επίθετό του σημαίνει «δυνατός». Κι όμως αυτός, ο «σκληρός» της αποστολής της εφημερίδας «Χουριέτ» που στις 27 Ιανουαρίου του 1996 κατέβασε την ελληνική σημαία από το βράχο των Ιμίων κι ανέβασε την τουρκική που κουβαλούσε μαζί του, τρία χρόνια μετά το γεγονός που έφερε στο χείλος του πολέμου την Ελλάδα και την Τουρκία, έσπασε τη σιωπή του και παραδέχθηκε: «Εγώ ό,τι έκανα, το έκανα για μια είδηση δική μου στην πρώτη σελίδα. Τρέμανε όμως τα πόδια μου όταν, πολύ αργά, βλέποντας τους Τούρκους κομάντος να ξεκινούν για τα Ίμια, συνειδητοποίησα τι είχα κάνει. Σκεφτόμουνα συνέχεια ότι στα βιβλία της ιστορίας δεν είναι γραμμένοι οι χιλιάδες των νεκρών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Αλλά ο πρώτος που πυροβόλησε κι ο πυροβολισμός του αυτός είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη του πολέμου».
Με τον «κοτσίδα»
Παγωμένο μεσημέρι στην παραλία της Σμύρνης, σε μια Σμύρνη όπου το μεγαλεπήβολο σχέδιο «ανάπτυξής» της, είχε σαν αποτέλεσμα το μπάζωμα της ιστορικής παραλίας της. Σ' ένα εστιατόριο που από το παράθυρο μπορούσες να αγναντέψεις τον Κόλπο του Νυμφαίου (μέχρι εκεί έφτανε το μάτι σου) που πια έβλεπες μόνο τα δεκάδες φορτηγά που κουβαλούσαν μπάζα. Η τελευταία καταστροφή της Σμύρνης δε συνέβη στα 1922. Έμελλε να γραφτεί στα 1998.
Ο δημοσιογράφος Μαατζίτ Σεφίλογλου, μέλος της Διοίκησης του παραρτήματος Σμύρνης της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων, και εργαζόμενος στο γραφείο Σμύρνης της «Χουριέτ», έφερε στο τραπέζι τον Τζεσούρ Οσέρτ. Παρών για να μεταφράζει κι ο Ελληνομαθής Πρόεδρος της Ένωσης Σουλεϊμάν Γεντσέλ.
Ο Οσέρτ έχει δεχθεί να μιλήσει σε Έλληνα δημοσιογράφο κι όμως μόλις μας βλέπει παγώνει. Κοκκινίζει, ντροπαλά απλώνει το χέρι του. Χρειάσθηκε πολλά ποτήρια ρακί για να ζεσταθεί, να ξεκινήσει η κουβέντα. Αλλά αυτό ήταν...
Ο Τζεσούρ Οσέρτ λέει πως δεν είναι και δεν θέλει να είναι πια δημοσιογράφος. Δηλώνει μάλιστα, ότι μπορεί πια να μιλήσει λεύτερα για την ιστορία των Ιμίων, γιατί δεν είναι δημοσιογράφος. Σπουδάζει καλλιτεχνική φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης και δε θέλει ούτε να θυμάται τις φωτογραφίες από τα Ίμια. «Που αν και κακές, έγιναν πρωτοσέλιδες»!
«Όλα ξεκίνησαν, λέει, όταν με εντολή της διεύθυνσης της εφημερίδας, τέσσερις δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» και του τηλεοπτικού σταθμού «Κανάλ Ντε» πήγαν στην Αλικαρνασσό για να καλύψουν το όλο θέμα που είχε αρχίσει να δημιουργείται σαν αποτέλεσμα της τοποθέτησης ελληνικών σημαιών στο βράχο από κατοίκους της γειτονικής Καλύμνου. Στο χωριό Τουργκούτ Ρέις, ακριβώς απέναντι από τα Ίμια, προσπάθησαν να νοικιάσουν ένα σκάφος και μ' αυτό να περάσουν στο νησί. Λόγω κακοκαιρίας δεν τα κατάφεραν. Τότε ειδοποιήθηκαν άλλοι τρεις κι ανάμεσά τους κι εγώ».
Την ώρα που ειδοποιήθηκε ο Τζεσούρ Οσέρτ να πάει στα γραφεία της εφημερίδας, κάλυπτε δημοσιογραφικά τη δραστηριότητα κάποιου βουλευτή. «Μου είπαν να πάω στην εφημερίδα, λέει, γιατί θα έφευγα για τα Ίμια. Πήγα εκεί και φύγαμε για το αεροδρόμιο 'Μεντερές' της Σμύρνης απ' όπου θα πετούσαμε για τα Ίμια. Στην πόρτα της εφημερίδας ένα από τα στελέχη της εφημερίδας μου έδωσε μια μεγάλη σημαία και μου ζήτησε να προσπαθήσουμε να κατεβούμε στα Ίμια και να βγάλουμε φωτογραφίες με τη σημαία αυτή. Αυτό ήταν όλο».
Τον ρωτάμε ποιος του έδωσε τη σημαία. Η απάντησή του, άκρως αποκαλυπτική, καλύπτεται από το δημοσιογραφικό «off the record».
Στους ανέμους του Αιγαίου
Το ταξίδι ήταν πρωτόγνωρο. Στο Αιγαίο, σύμφωνα με τον πιλότο του ελικοπτέρου, σε όλη τη διάρκεια της μιας ώρας πτήσης, φυσούσαν άνεμοι έντασης 30 κόμβων κι είχε δυνατές αναταράξεις. Στο ελικόπτερο εκτός από τον πιλότο ήταν ο κάμεραμαν, ο δημοσιογράφος του «Κανάλ Ντε» κι ο Τζεσούρ Οσέρτ. Και φυσικά, το νησί ήταν άγνωστο στους τρεις τουλάχιστον από τους επιβαίνοντες στο ελικόπτερο. Στους τρεις γιατί ο τέταρτος, ο πιλότος του ελικοπτέρου, ήξερε το νησί. «Δεν ξέρω, λέει, αν ήταν πιλότος της αεροπορίας του στρατού ή πολίτης. Ξέρω μόνο πως ήξερε καλά πού είναι το νησί, καθώς επίσης κι ότι τις μέρες της κρίσης κέρδισε τόσα πολλά χρήματα που αμέσως μετά παράτησε τα ελικόπτερα. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και άνοιξε ένα ανταλλακτήριο χαρτονομισμάτων. Πρέπει να είναι και ο μόνος που πλούτισε απ' αυτήν την ιστορία».
Ο σημαιοφόρος της «Χουριέτ» στα Ίμια, υποστηρίζει πως «μόλις πριν μια εβδομάδα, είχε ακούσει για πρώτη φορά για Ελληνοτουρκικά προβλήματα στο Αιγαίο με αφορμή κάποιο βράχο, διαβάζοντας ένα άρθρο στη «Τζουμχουριέτ». Λίγο αργότερα, λέει, διάβασα για την ιστορία στην εφημερίδα «Μιλλιέτ» και είδα φωτογραφίες της Ελληνικής πρακτικής στο νησί. Θεωρούσα όμως ότι επρόκειτο για πρόβλημα στο νησί «Καρά Αντά» που ήταν υπό αμφισβήτηση (σ.σ. πρόκειται για ένα «άγνωστο» νησί που επίσημα αμφισβητήθηκε από τουρκικής πλευράς πολύ μετά την κρίση στα Ίμια και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1999, μαζί με άλλα τρία μεγάλα κατοικημένα νησιά του Αρχιπελάγους) και όχι για προβλήματα στα Ίμια».
Σε ελικόπτερο δεν είχε ξαναμπεί στη ζωή του. Καθόταν λέει στο αριστερό πίσω μέρος του ελικοπτέρου. Άλλος ένας ήταν δεξιά του. Και μπροστά ήταν ο πιλότος κι ο κάμεραμαν.
«Κάποια στιγμή, συνεχίζει, το νησί φάνηκε. Ο πιλότος μας είπε ότι παρά τον αέρα και τις αναταράξεις, θα προσπαθήσει να κατεβεί. Τον άκουσα που μίλαγε με το αεροδρόμιο. Τους έλεγε ότι μόνο κατσίκια είχε πάνω στο νησί. Σκέφτηκα πως το ταξίδι δεν είχε γίνει τσάμπα. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δημοσιογραφικά μια και βρήκαμε κάτι ζωντανό. Τα κατσίκια. Αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Θυμάμαι ότι χαλάσαμε 15 φιλμ με φωτογραφίες των κατσικιών που έτρεχαν πάνω στο νησί φοβισμένα. Και τότε ο πιλότος μας είπε ότι θα κατέβαζε όσο μπορούσε το ελικόπτερο, για να βγάλουμε καλύτερες φωτογραφίες. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τον ακούσαμε να μας λέει πως στο νησί εκτός από κατσίκια είχε και μια σημαία».
Στα Ίμια
Η διαδικασία της προσγείωσης του ελικοπτέρου, όπως τουλάχιστον περιγράφεται από τον Τζεσούρ Σερτ, θυμίζει από αέρος απόβαση σε στρατιωτικό προγεφύρωμα. «Όταν ο πιλότος, λέει, έφθασε κοντά στο έδαφος, είδαμε ότι η σημαία ήταν ελληνική. Ήταν ανεβασμένη στον έναν από τους δυο ιστούς. Δίπλα ήταν ένα δεύτερος άδειος ιστός. Το αίμα μας σταμάτησε να κυλά. Του είπαμε να κατεβεί οπωσδήποτε. Επί δέκα λεπτά προσπαθούσε να προσγειώσει το ελικόπτερο. Κατέβηκε σχεδόν δίπλα από τα κοντάρια. Σα στρατιώτες πεταχτήκαμε από μέσα. Με αναμμένη τη μηχανή του ελικοπτέρου, με τον έλικα να γυρίζει... Λειτουργούσαμε σα στρατιωτικό απόσπασμα. Μέχρι και σήμερα αναρωτιέμαι γιατί... Βγάλαμε γρήγορα την ελληνική σημαία, την έβαλα μάλιστα εγώ στην τσέπη μου, βάλαμε την τουρκική που και πάλι είχα μαζί μου εγώ. Στο νησί μείναμε επτά ή οκτώ λεπτά όλα κι όλα. Φωτογραφηθήκαμε εκ περιτροπής όλοι...»
Χωρίς άλλη ερώτηση ο «σημαιοφόρος» συνεχίζει να μιλά. Μόνο που τώρα δεν αναφέρεται σε γεγονότα. Απολογείται θαρρείς...
«Δεν ήξερα ότι στο νησί υπήρχε ελληνική σημαία. Κανείς δεν μας το είχε πει. Αλλά και κανείς δε μας είπε να βγάλουμε την ελληνική σημαία. Μας είπαν μόνο να βγούμε φωτογραφίες με την τουρκική σημαία. Αλήθεια σας λέω... Εμείς τουλάχιστον δεν πήραμε εντολές γι' αυτές τις ενέργειές μας από κανέναν. Ούτε από το κράτος, ούτε από το στρατό, ούτε από την εφημερίδα».
Όλη κι όλη η δημοσιογραφική αποστολή στα Ίμια κράτησε περίπου δυόμισι ώρες.
«Στην επιστροφή, συνεχίζει, τηλεφωνήσαμε στην εφημερίδα και είπαμε πως στο νησί υπήρχε και μια ελληνική σημαία που πήραμε μαζί μας. Άκουσα το συνάδελφο με τον οποίο μιλούσα να αναγγέλλει δυνατά το γεγονός. Άκουσα τους άλλους να φωνάζουν, να χορεύουν πάνω στα τραπέζια. Η εφημερίδα, επιτέλους, την επόμενη μέρα θα είχε μια μεγάλη είδηση. Ένα δυνατό πρωτοσέλιδο. Για μια στιγμή, αδιόρατα σχεδόν, σκέφτηκα μπας και ήμουν ηθοποιός σε μια κωμωδία. Σήμερα σκέφτομαι ότι τούτη η τραγωδία θα μπορούσε εύκολα να είναι απλά μια κωμωδία. Ή τελικά δεν είναι παρά μια κωμωδία;»
Σημειώνουμε το χαρακτηρισμό της κωμωδίας σε τούτη την ιστορία που ξετυλίγει σκηνή - σκηνή σαν πολύπειρος σεναριογράφος ο Τζεσούρ Οσέρτ. Τον αφήνουμε να συνεχίσει.
«Λίγο προτού απογειωθούμε, ήταν τόση η χαρά μας για την επιτυχία μας, που μάλιστα «έπεσε η ιδέα» να πάρουμε κι ένα από τα κατσίκια και να το μεταφέρουμε στη Σμύρνη. Μετά να αρχίσουμε να ρωτάμε αν η κατσίκα είναι ελληνική ή τουρκική. Ή να πούμε ότι καταφέραμε να πάρουμε από τους Έλληνες ένα κατσίκι. Εγκαταλείψαμε σύντομα την ιδέα, γιατί το κατσίκι δε χωρούσε στην καμπίνα του ελικοπτέρου.
Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας μάς περίμενε στο αεροδρόμιο. Βγήκαμε κι άλλες φωτογραφίες αναμνηστικές μπροστά στο ελικόπτερο. Κι αυτές κι οι άλλες από τα Ίμια κρατήθηκαν σαν καλές όλες. Καμία δε χαρακτηρίσθηκε κακή φωτογραφία. Κι όμως. Πριν λίγες μέρες είχα βγάλει κάποιες φωτογραφίες μιας νέας γυναίκας στη Σμύρνη, σαν αυτές που δημοσιεύουμε στην τελευταία σελίδα. Όλες είχαν απορριφθεί. Περιέργως, οι φωτογραφίες των Ιμίων θεωρήθηκαν όλες καλές. Αστείο δεν είναι;
Στην εφημερίδα οι μηχανές περίμεναν εμάς για να αρχίσουν να τυπώνουν. Γράψαμε ό,τι γράψαμε, εμφανίσθηκαν οι φωτογραφίες και σε λίγο ανακοινώθηκε και ο τίτλος που είχε επιλεγεί. Ο γνωστός τίτλος «Πόλεμος σημαιών» ήταν γεγονός».
Κι η σημαία των Ιμίων;
«Τη σημαία, λέει, την έφερα μαζί μου εγώ. Μου την πήραν, την έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη για τις ανάγκες του ρεπορτάζ του 'Κανάλ Nτε' και μετά μου επιστράφηκε. Είχα πάντως από την πρώτη στιγμή την άποψη, πως δεν πρέπει να κάνουμε λάθος με τη σημαία. Είπαμε να την πάμε πίσω στον Έλληνα πρόξενο της Σμύρνης, αλλά δεν τη δέχτηκαν. Υπάρχει είπαν κάποια ιδιαίτερη διαδικασία σε τέτοιες περιπτώσεις, εμείς πήγαμε με τις κάμερες κιόλας να τη δώσουμε πίσω... Η σημαία τελικά στάλθηκε πίσω στο 'Kανάλ Nτε' και πιστεύω πως τώρα πρέπει να βρίσκεται εκεί. Πάντως, εγώ θέλω να πω πως σεβάστηκα τη σημαία. Η όποια σημαία είναι κάτι πολύ σημαντικό. Η συγκεκριμένη, βέβαια, χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει κάποιες ανάγκες εκείνων των ημερών. Λυπάμαι...»
Ελληνική αντίδραση
Την επόμενη μέρα, στις 28.1.1996 το πρωί, οι φορτωμένοι την επιτυχία των Ίμια δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» στέλνονται στην Αλικαρνασσό. Το περιπολικό του πολεμικού ναυτικού «Παναγόπουλος» έχει αφαιρέσει την τουρκική σημαία και στο νησί έχει εγκατασταθεί ελληνικό άγημα.
«Ξυπνήσαμε πρωί πρωί, λέει ο Τζεσούρ Οσέρτ, και πήγαμε στην εκεί ναυτική βάση. Κουβεντιάσαμε με το στρατιωτικό επικεφαλής της, και του ζητήσαμε άδεια να πάμε στα Ίμια. Χαμογέλασε. Και μας είπε απλά όχι. Στο Τουργκούτ Ρέις γύρω στο μεσημέρι, νοικιάσαμε ένα άλλο σκάφος κι ανοιχτήκαμε προς το νησί. Ακόμα στην περιοχή δεν είχε έρθει κανένας δημοσιογράφος. Ήμαστε μόνοι μας κι ονειρευόμαστε δεύτερη μεγάλη επιτυχία. Στο δρόμο είδαμε ένα τουρκικό σκάφος. Πάνω από τα κεφάλια μας είδαμε δυο ελληνικά αεροσκάφη και δύο τουρκικά. Είχαν αρχίσει κάποιες αερομαχίες. Είδαμε και ένα ελληνικό πολεμικό σκάφος...»
Είχε μήπως καταλάβει πια ο Τζεσούρ Οσέρτ ότι η «αποστολή» της περασμένης μέρας είχε γεννήσει συνθήκες πολέμου;
«Όχι», απαντά. «Είπα απλά ότι μπροστά μου είναι ένα γεγονός. Και μάλιστα σημαντικό. Είναι είδηση και το καλύπτω. Έπαιρνα φωτογραφίες τα αεροπλάνα και τα καράβια με φόντο το νησί. Άσχημες φωτογραφίες, αλλά πολύ χρησιμοποιημένες. Στα Ίμια έμαθα πως σε τέτοιες περιπτώσεις οι καλές φωτογραφίες δε μετρούν πάντα.
Επιστρέψαμε στο Τουργκούτ Ρέις. Με ένα ταξί στείλαμε τις φωτογραφίες στη Σμύρνη. Ευτυχισμένοι στ' αλήθεια πέσαμε να κοιμηθούμε, γιατί είχαμε δεύτερο μεγάλο θέμα για τη 'Χουριέτ' και οι αντίπαλες εφημερίδες δεν είχαν βγάλει ακόμα θέμα. Όλη εκείνη τη νύχτα τα κανάλια των τουρκικών τηλεοράσεων έδειχναν έναν παπά που έβαζε μια ελληνική σημαία στα Ίμια. Άρχισα να νιώθω πως κάτι κακό είχε δρομολογηθεί. Αλλά ήμουν ευτυχισμένος. Είχα βγάλει είδηση».
Η 29.1.1996 βρήκε την περιοχή γεμάτη πολεμικά σκάφη. Ελληνικά και τούρκικα. Και όλοι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι ήταν εκεί με ζωντανές συνδέσεις. «Μάθαμε, λέει, πως ελληνικός στρατός αποβιβάσθηκε στα Ίμια. Με ένα νοικιασμένο σκάφος ξεκινήσαμε για το νησί. Στο δρόμο ένα ελληνικό καράβι άρχισε να κάνει κυματισμό για να μας εμποδίσει να πλησιάσουμε. Ένιωθα σαν ένας ηθοποιός σε ταινία τρίτης κατηγορίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Γυρίσαμε στην ακτή».
Η ιστορία των Ιμίων πλησιάζει στη δεύτερη κορύφωσή της. Ο Τζεσούρ Οσέρτ πίνει πάντα ρακί, μιλά δυνατά, και παρουσιάζει την ιστορία. Θαρρείς και τη ζει ξανά. Δείχνει να δυσανασχετεί με τις διακοπές για τη μετάφραση. Θέλει να μιλήσει...
«Στις 30 Ιανουαρίου μάθαμε πως Τουρκικός στρατός θα ξεκινούσε από το Γκιολτζούκ (σ.σ. πρόκειται για το μεγάλο ναύσταθμο του Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή του Ισμίτ κοντά στην Κωνσταντινούπολη) με κατεύθυνση τα Ίμια. Παίζαμε πόλεμο γύρω γύρω από το νησί. Αλλά δεν ήταν πραγματικός πόλεμος. Ήταν ένας πόλεμος επί χάρτου. Νοικιάσαμε τότε όλοι οι δημοσιογράφοι ένα καράβι να πάμε στα Ίμια. Στο Τσαούς Αντασί, ένα μικρό νησί μεταξύ Ιμίων και Τουρκικής ακτής, μας σταμάτησαν. Μείναμε στο νησί για να δούμε καλύτερα το τι θα γίνει. Σαν σε παρατηρητήριο σε μια στρατιωτική άσκηση. Είπαμε στον ιδιοκτήτη του σκάφους να επιστρέψει στην ακτή και να έλθει να μας πάρει το απόγευμα. Από το Τσαούς Αντασί παίρναμε φωτογραφίες. Όλα ανακατεμένα ήταν. Ήταν ένας σιωπηλός πόλεμος τούτο που είχαμε μπροστά μας. Το απόγευμα ο ιδιοκτήτης του σκάφους που θα ερχόταν να μας πάρει, δεν ήλθε. Μας μάζεψαν κάτι στρατιωτικά ελικόπτερα. Γύρισα στο ξενοδοχείο και κουρασμένος έπεσα να κοιμηθώ. Εκεί βρήκα τουλάχιστον 100 δημοσιογράφους. Άλλοι έλεγαν πως έρχεται πόλεμος, άλλοι πως θα ήθελαν να πάνε να χορέψουν στο γειτονικό Μποντρούμ (σ.σ. στην Αλικαρνασσό)».
«Τρέμανε τα πόδια μου...»
Βράδυ 30 προς 31 Ιανουαρίου. Ο πρωταγωνιστής της κρίσης των Ιμίων, ο άνθρωπος που με την πράξη του είχε μαζέψει σε μια τόσο μικρή λωρίδα θάλασσας τόσο πολύ στρατό, κοιμόταν. Αποδείχθηκε όμως πως κάποιοι παρακολουθούσαν την αρχή ενός πολέμου, τρώγοντας φρέσκο ψάρι σε μια παραθαλάσσια ταβέρνα με φόντο τα Ίμια!
«Μετά τα μεσάνυχτα, λέει ο Τζεσούρ Σερτ, μου χτύπησαν την πόρτα. Το αφεντικό της 'Χουριέτ' είχε στείλει τον οδηγό του να μας πει ότι ο στρατός ξεκίνησε. Αυτός έμαθα αργότερα ότι έτρωγε σε μια ταβέρνα του Γκιουμουσλούκ. Ένα τουριστικό μέρος κοντά στα Ίμια. Εκεί είδε ότι στην ακτή είχαν έρθει καταδρομείς και ετοιμάζονταν να φύγουν για τα Ίμια. Από την ταβέρνα είχε δει την αρχή του πολέμου. Σε λίγα λεπτά κι εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι δημοσιογράφοι ήμαστε εκεί.
Κάποιοι παρακολουθούσαν την αρχή του πολέμου και κάποιοι άλλοι είχαν φύγει για την Αλικαρνασσό να χορέψουν...
Βρέθηκα μπροστά σε καταδρομείς που μου θύμιζαν το Ράμπο. Ο στρατηγός που ήταν εκεί στην ακτή μάζεψε όλους τους δημοσιογράφους και μας είπε πως, αν αγαπάμε την πατρίδα, δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε φλας, φωτογραφίζοντας τους καταδρομείς για να μην δει τις αναλαμπές στο νησί ο εχθρός. Ήταν περίπου 12 τα μεσάνυχτα. Φωτογραφίσαμε χωρίς φλας. Όταν οι καταδρομείς μπήκαν στα σκάφη τους και ξεκίνησαν, τηλεφώνησα στο σπίτι μου και είπα «έγινε πόλεμος». Τότε, αλήθεια, μόνο τότε κατάλαβα σε τι ιστορία είχα μπλέξει. Έτρεμαν τα πόδια μου. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι στα βιβλία της ιστορίας δεν είναι γραμμένοι οι χιλιάδες των νεκρών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, αλλά ο πρώτος που πυροβόλησε κι ο πυροβολισμός του αυτός είχε σαν αποτέλεσμα της έκρηξη του πολέμου. Στην περίπτωση αυτή τον πρώτο πυροβολισμό τον είχα ρίξει εγώ με το κυνήγι της είδησης. Εκείνη την ώρα δεν υπήρχε πρώτη σελίδα. Υπήρχε μόνο πόλεμος. Ζούσαμε την αρχή ενός πολέμου...»
Η ιστορία των Ίμια τελειώνει. Ή τουλάχιστον ό,τι είδε με τα μάτια του ο Τζεσούρ Σερτ.
Το ερώτημα, το μόνο που θα μπορούσε να υποβληθεί. «Θα το ξανάκανες το ό,τι έκανε στα Ίμια;»
Η απάντηση άμεση. Θαρρείς κι όλη η συνέντευξη έγινε μόνο για τούτη τη στιγμή.
«Όχι. Ποτέ ξανά. Παντού μιλούσαν εναντίον μου. Κατάντησα εχθρός της πατρίδας μου. Ο Πρόεδρος της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων είπε πως δεν είναι δημοσιογράφος όποιος λειτουργεί σαν εμένα. Πόσο μάλλον εγώ ο ίδιος. Οι Έλληνες έγραψαν πως είμαι πράκτορας της ΜΙΤ. Υπήρξαν και Τούρκοι που έγραψαν πως ό,τι έκανα το έκανα με υπόδειξη Ελλήνων. Μερικές εφημερίδες στην Τουρκία αλλά κι αλλού βγάλανε τη φωτογραφία μου με τη λεζάντα «ο τσαρλατάνος των Ίμια». Εγώ ο ήρωας της πρώτης σελίδας, κατάντησα να με ρωτούν «και τι δουλειά είχες εσύ εκεί»; Μέχρι και στην ίδια τη «Χουριέτ» κάποιοι έγραψαν πως τη σημαία την πήραμε μόνοι μας. Ήταν οι ίδιοι που χόρευαν πάνω στα τραπέζια, όταν γυρίσαμε με τη μεγάλη «πρώτη σελίδα».
Κι η γνώμη του για το πρόβλημα των Ιμίων;
«Στο δρόμο προς τον 21ο αιώνα δε χωρούν διεκδικήσεις και συγκρούσεις. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τέτοιες μεθόδους». Όσον αφορά τα ίδια τα Ίμια, γι' αυτόν πια «δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όμορφο νησάκι στο Αιγαίο. Θα ήθελα, λέει, κάποτε να πάω με τα παιδιά μου. Σαν απλός πολίτης, ποτέ σα δημοσιογράφος. Να τους μιλήσω για εκείνες τις ημέρες, για τα λάθη εκείνων των ημερών, τίποτα άλλο...».
Κι οι νεκροί; Τα Ίμια δεν τέλειωσαν με απειλές σύγκρουσης. Τέλειωσαν με τρεις νεκρούς από ελληνικής πλευράς.
«Δεν ήθελα, λέει, να συμβεί τίποτα απ' ό,τι έγινε. Αλλά δεν έκανε και κανείς τίποτα να μας σταματήσει. Τίποτα δεν ήταν προγραμματισμένο. Οι τρεις νεκροί δε σκοτώθηκαν, επειδή εγώ έριξα το ελικόπτερο. Αυτοί ήταν μέρος ενός παιχνιδιού;»
Είναι ο πόλεμος παιχνίδι;
«Δεν είναι ο πόλεμος παιχνίδι, αλλά είναι μια αλήθεια της ζωής. Μπορώ σ' αυτό το ερώτημα να απαντήσω και ρωτώντας «γιατί υπάρχουν οι Στρατοί».
Επίλογος
Αντί για επίλογο, στη συνέντευξή του ο «σημαιοφόρος» των Ίμια ζητά να πει δυο λόγια, όπως λέει, «που πάντα ήθελα να πω στους Έλληνες». Ρουφά μια μεγάλη γουλιά ρακί και ξεκινά. «Πήγα στο νησί ξανά όταν τέλειωσαν όλα. Βρήκα κάλυκες από σφαίρες, τα δυο κοντάρια. Ήμουνα ο πρώτος που πήγε στο νησί κι ήθελα να είμαι κι ο τελευταίος. Επιστρέφοντας, ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής μου είπε ότι αν ξαναπάω θα με σκοτώσει. Έτσι κι αλλιώς δε θέλω να ξαναπάω. Είπα και πριν. Μερικοί με είπαν «ήρωα της Τουρκίας». Κάποιοι άλλοι με είπαν «λάθος της Τουρκίας». Μερικοί ακόμα συζητούν το τι είμαι. Στ’ αλήθεια ήμουν μόνο ένας δημοσιογράφος που έβγαζε φωτογραφίες κοριτσιών της Σμύρνης που φορούσαν όμορφα ρούχα. Όταν αποφάσισα ότι δε θέλω να είμαι δημοσιογράφος, αλλά μόνο ένας καλός φωτογράφος, έκοψα τα μαλλιά μου κι αδυνάτισα. Να μη με γνωρίζουν. Να περνώ απαρατήρητος πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο και σπουδάζω φωτογραφία κι ελπίζω κάποτε να μπορέσω να έλθω στην Ελλάδα χωρίς να φοβάμαι τις αντιδράσεις του κόσμου. Άρχισα να μεγαλώνω, σε λίγο θα είμαι 30 χρόνων... νιώθω πια παιδί του κόσμου. Ο παππούς μου, από μεριά του πατέρα μου, ήταν από τη Συρία. Η μητέρα, από τη μεριά του πατέρα μου, ήρθε από το Ιράκ. Ο πατέρας της μάνας μου είναι από τη Ρουμανία και η μητέρα της είναι παιδί παρτιζάνου στη Γιουγκοσλαβία».
Τον αποχαιρετάμε.
«Ήθελα να μιλήσω, μας λέει. Και ήθελα να μιλήσω σε Έλληνα. Θέλω να σου πω πως απ' ό,τι είπα δεν είναι τίποτα ψέματα. Πιστέψτε με».
Θυμηθήκαμε αυτό που είχαμε σημειώσει. Το ότι ο Τζεσούρ Σερτ είχε χαρακτηρίσει κωμωδία την ιστορία των Ιμίων. Του το λέμε.
«Κάθε ταινία, απαντά, έχει δραματικές στιγμές. Ακόμα κι οι κωμωδίες. Πόσες θα είναι οι δραματικές στιγμές δεν το αποφασίζουν οι πρωταγωνιστές. Οι παραγωγοί κι οι σκηνοθέτες το αποφασίζουν».
Μας χαιρετά. Το μαγνητόφωνο συνεχίζει να γράφει...
«Ο φάκελος των Ίμια για μένα κλείνει σήμερα που μίλησα σε κάποιον Έλληνα. Για μένα δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο. Πες το στην πατρίδα σου. Όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μου πια δε θα βλέπω έναν ανοιχτό φάκελο. Πίστεψε ό,τι θέλεις. Αλλά απόψε εγώ θα κοιμηθώ ήσυχος. Η ζωή συνεχίζεται...».
Φεύγει.
Κοιταζόμαστε αμίλητοι. Ετοιμαζόμαστε ν' αρχίσουμε να χοροπηδάμε από τη χαρά μας για τη δημοσιογραφική επιτυχία... Λίγα δευτερόλεπτα μετά επιστρέφει. «Ε, λέει, χρωστούσα ένα καλό πρωτοσέλιδο σε έναν Έλληνα δημοσιογράφο... Γεια...»!!!
Πίσω από την ενέργεια του Τούρκου δημοσιογράφου
Τι σκεφτόταν ο Τζεσούρ Σερτ την ώρα της αποβίβασής του στα Ίμια, την ώρα που κατέβαζε την ελληνική κι ανέβαζε στο βράχο την τουρκική σημαία;
«Έχεις φάει ποτέ ξύλο από γυναίκα μπροστά σε πέντε χιλιάδες κόσμο; Κι έχει δει το γεγονός όλη η Τουρκία σε φωτογραφίες που δημοσίευσαν οι εφημερίδες;», ρωτά.
Ο Τζεσούρ Σερτ, όπως επιβεβαιώθηκε από την πρωταγωνίστρια του γεγονότος, είχε πραγματικά φάει ξύλο από μια Ελληνίδα πριν από 13 χρόνια μέσα στη Σμύρνη, μπροστά σε πέντε χιλιάδες θεατές του τελικού αγώνα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σχολικών ομάδων μπάσκετ. Αντίπαλες η ομάδα της Ελλάδας και η ομάδα της Σουηδίας, από την οποία οι Ελληνίδες έχασαν με ένα καλάθι διαφορά.
«Για μένα, λέει ο Σερτ, η ιστορία των Ιμίων ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1991. Δεν έχει να κάνει με κάτι σημαντικό για την ελληνική πλευρά, αλλά με ένα γεγονός πολύ σημαντικό για μένα. Τότε ήμουν αθλητικογράφος στη «Χουριέτ», 21 ετών και μόλις δυο σχεδόν χρόνια στη δουλειά. Έπρεπε να φωτογραφίσω τις ηττημένες κι αυτές (όταν ο αγώνας έληξε) έτυχε να είναι οι Ελληνίδες. Είδα ότι μια Ελληνίδα παίκτρια έκλαιγε. Την πλησίασα να τη φωτογραφίσω. Την έλεγαν Δελή. Αυτή όμως, όταν με είδε να τη φωτογραφίζω με έδιωξε και με χτύπησε μπροστά σε πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Δεν αντέδρασα, τι να έκανα κιόλας; Ήταν γυναίκα... Οι άλλοι όμως Τούρκοι συνάδελφοι φωτογράφισαν το γεγονός. Και την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες της Τουρκίας έδειχναν τη Δελή να με χτυπάει...».
Στο τέλος της συνέντευξης του Σερτ, τον ξαναρωτάμε αν σκεφτόταν τη Δελή να τον δέρνει την ώρα που κατέβαζε τη σημαία των Ίμια.
Μας το ξαναλέει. «Έχεις φάει ποτέ ξύλο μπροστά σε πέντε χιλιάδες κόσμο;»
Σήμερα φαίνεται παλαβό (σκεφτείτε πώς θα φαίνεται σε 20 χρόνια) αλλά πριν από 8 χρόνια βρεθήκαμε με την Tουρκία στα πρόθυρα πολέμου!
Γιατί, μπορεί οι παλιότεροι να θυμούνται, οι νέοι όμως ας μάθουν. H συνέντευξη που ακολουθεί έχει δημοσιευθεί ξανά στην «AΛHΘEIA».
Δείτε την όμως, ξαναδιαβάστε την με αφορμή την επέτειο των Iμίων. Έχει να μας πει πολλά πράγματα. Tην υπογράφει ο Mυτιληνιός συνάδελφος Στρ. Mπαλάσκας.
Το Δεκέμβριο του 1998 βρέθηκα στη Σμύρνη μαζί με το φίλο και συνάδελφο εκδότη της χιώτικης εφημερίδας «Αλήθεια» Γιάννη Τζούμα, καλεσμένοι της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων στις εκδηλώσεις που πραγματοποιούσε στην Τουρκική μεγαλούπολη, με θέμα τα 50 χρόνια από την υπογραφή της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Πήγε καλά η εκδήλωση και λίγη ώρα μετά, βρεθήκαμε με συντρόφους, - στην τότε προσπάθεια να ανοίξουν δρόμοι συνεργασίας ανάμεσα στους δύο λαούς - σε μια ταβέρνα πίνοντας ρακί και χαζεύοντας τον κόλπο του Νυμφαίου που λυσσομανούσε... Ήταν σ' εκείνο το τραπέζι ο πρόεδρος του παραρτήματος στη Σμύρνη της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων Σουλεϊμάν Γεντσέλ, ο Μαατζίτ Σεφίλογλου, μέλος της Διοίκησης της Ένωσης και ο τότε Δήμαρχος της Περγάμου, ο γνωστός στο κοινό της Μυτιλήνης Σεφά Τασκίν.
Η κουβέντα κλωθογύριζε στις προσπάθειές μας για συνεννόηση ανάμεσα στους πολίτες, στο τι κάναμε και στο τι σχεδιάζαμε να κάνουμε και φυσικά πάντα στην αφετηρία της συγκεκριμένης προσπάθειας, την κρίση στα Ίμια.
«Πού είναι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών;» ρώτησα.
Ο Μαατζίτ μας είπε πως ο ένας τουλάχιστον ζει στη Σμύρνη και πως τον ήξερε, είχε μάλιστα το τηλέφωνό του.
«Τηλεφώνησέ του και φώναξέ τον στην παρέα μας να κουβεντιάσουμε μαζί του», είπε ο Γιάννης.
Σε λίγη ώρα, ο Τζεσούρ Οσέρτ, ο διακρινόμενος από την κοτσίδα Τούρκος δημοσιογράφος στη γνωστή φωτογραφία του κατεβάσματος της ελληνικής σημαίας και της ύψωσης της τουρκικής στη βραχονησίδα, ήταν στο τραπέζι μας. Η συζήτηση μαζί του κράτησε περίπου τέσσερις ώρες και μαγνητοφωνήθηκε στο σύνολό της. Κάποια κομμάτια της συζήτησης καλύπτονται από το γνωστό δημοσιογραφικό «off the record» που, αν μη τι άλλο, μεταξύ δημοσιογράφων τηρείται. Χρέος του ιστορικού του μέλλοντος να τα χρησιμοποιήσει στο γράψιμο της πραγματικής ιστορίας των Ιμίων. Ένα μέρος της συζήτησης δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 1999 στην «Ελευθεροτυπία», αλλά δε διαβάστηκε ποτέ στη Μυτιλήνη, αφού οι πτήσεις της Ολυμπιακής εκείνη τη μέρα δεν έγιναν και οι εφημερίδες δεν έφθασαν ποτέ στο νησί.
Αυτή η συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία», ξαναδουλεμένη, αλλά και πολλά κομμάτια της συζήτησης με τον Τζεσούρ Οσέρτ, που δεν είχαν χωρέσει τότε λόγω χώρου της εφημερίδας αλλά και λόγω εποχής, δημοσιεύεται σήμερα στο «Ε» στην επέτειο των οκτώ χρόνων από την κορύφωση εκείνης της κρίσης, που έφερε την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα ενός πολέμου.
Τον λένε Τζεσούρ Οσέρτ. Στα τούρκικα το πρώτο, το μικρό του όνομα, σημαίνει «ο άνθρωπος που μπορεί να τα κάνει όλα». Το επίθετό του σημαίνει «δυνατός». Κι όμως αυτός, ο «σκληρός» της αποστολής της εφημερίδας «Χουριέτ» που στις 27 Ιανουαρίου του 1996 κατέβασε την ελληνική σημαία από το βράχο των Ιμίων κι ανέβασε την τουρκική που κουβαλούσε μαζί του, τρία χρόνια μετά το γεγονός που έφερε στο χείλος του πολέμου την Ελλάδα και την Τουρκία, έσπασε τη σιωπή του και παραδέχθηκε: «Εγώ ό,τι έκανα, το έκανα για μια είδηση δική μου στην πρώτη σελίδα. Τρέμανε όμως τα πόδια μου όταν, πολύ αργά, βλέποντας τους Τούρκους κομάντος να ξεκινούν για τα Ίμια, συνειδητοποίησα τι είχα κάνει. Σκεφτόμουνα συνέχεια ότι στα βιβλία της ιστορίας δεν είναι γραμμένοι οι χιλιάδες των νεκρών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Αλλά ο πρώτος που πυροβόλησε κι ο πυροβολισμός του αυτός είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη του πολέμου».
Με τον «κοτσίδα»
Παγωμένο μεσημέρι στην παραλία της Σμύρνης, σε μια Σμύρνη όπου το μεγαλεπήβολο σχέδιο «ανάπτυξής» της, είχε σαν αποτέλεσμα το μπάζωμα της ιστορικής παραλίας της. Σ' ένα εστιατόριο που από το παράθυρο μπορούσες να αγναντέψεις τον Κόλπο του Νυμφαίου (μέχρι εκεί έφτανε το μάτι σου) που πια έβλεπες μόνο τα δεκάδες φορτηγά που κουβαλούσαν μπάζα. Η τελευταία καταστροφή της Σμύρνης δε συνέβη στα 1922. Έμελλε να γραφτεί στα 1998.
Ο δημοσιογράφος Μαατζίτ Σεφίλογλου, μέλος της Διοίκησης του παραρτήματος Σμύρνης της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων Δημοσιογράφων, και εργαζόμενος στο γραφείο Σμύρνης της «Χουριέτ», έφερε στο τραπέζι τον Τζεσούρ Οσέρτ. Παρών για να μεταφράζει κι ο Ελληνομαθής Πρόεδρος της Ένωσης Σουλεϊμάν Γεντσέλ.
Ο Οσέρτ έχει δεχθεί να μιλήσει σε Έλληνα δημοσιογράφο κι όμως μόλις μας βλέπει παγώνει. Κοκκινίζει, ντροπαλά απλώνει το χέρι του. Χρειάσθηκε πολλά ποτήρια ρακί για να ζεσταθεί, να ξεκινήσει η κουβέντα. Αλλά αυτό ήταν...
Ο Τζεσούρ Οσέρτ λέει πως δεν είναι και δεν θέλει να είναι πια δημοσιογράφος. Δηλώνει μάλιστα, ότι μπορεί πια να μιλήσει λεύτερα για την ιστορία των Ιμίων, γιατί δεν είναι δημοσιογράφος. Σπουδάζει καλλιτεχνική φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης και δε θέλει ούτε να θυμάται τις φωτογραφίες από τα Ίμια. «Που αν και κακές, έγιναν πρωτοσέλιδες»!
«Όλα ξεκίνησαν, λέει, όταν με εντολή της διεύθυνσης της εφημερίδας, τέσσερις δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» και του τηλεοπτικού σταθμού «Κανάλ Ντε» πήγαν στην Αλικαρνασσό για να καλύψουν το όλο θέμα που είχε αρχίσει να δημιουργείται σαν αποτέλεσμα της τοποθέτησης ελληνικών σημαιών στο βράχο από κατοίκους της γειτονικής Καλύμνου. Στο χωριό Τουργκούτ Ρέις, ακριβώς απέναντι από τα Ίμια, προσπάθησαν να νοικιάσουν ένα σκάφος και μ' αυτό να περάσουν στο νησί. Λόγω κακοκαιρίας δεν τα κατάφεραν. Τότε ειδοποιήθηκαν άλλοι τρεις κι ανάμεσά τους κι εγώ».
Την ώρα που ειδοποιήθηκε ο Τζεσούρ Οσέρτ να πάει στα γραφεία της εφημερίδας, κάλυπτε δημοσιογραφικά τη δραστηριότητα κάποιου βουλευτή. «Μου είπαν να πάω στην εφημερίδα, λέει, γιατί θα έφευγα για τα Ίμια. Πήγα εκεί και φύγαμε για το αεροδρόμιο 'Μεντερές' της Σμύρνης απ' όπου θα πετούσαμε για τα Ίμια. Στην πόρτα της εφημερίδας ένα από τα στελέχη της εφημερίδας μου έδωσε μια μεγάλη σημαία και μου ζήτησε να προσπαθήσουμε να κατεβούμε στα Ίμια και να βγάλουμε φωτογραφίες με τη σημαία αυτή. Αυτό ήταν όλο».
Τον ρωτάμε ποιος του έδωσε τη σημαία. Η απάντησή του, άκρως αποκαλυπτική, καλύπτεται από το δημοσιογραφικό «off the record».
Στους ανέμους του Αιγαίου
Το ταξίδι ήταν πρωτόγνωρο. Στο Αιγαίο, σύμφωνα με τον πιλότο του ελικοπτέρου, σε όλη τη διάρκεια της μιας ώρας πτήσης, φυσούσαν άνεμοι έντασης 30 κόμβων κι είχε δυνατές αναταράξεις. Στο ελικόπτερο εκτός από τον πιλότο ήταν ο κάμεραμαν, ο δημοσιογράφος του «Κανάλ Ντε» κι ο Τζεσούρ Οσέρτ. Και φυσικά, το νησί ήταν άγνωστο στους τρεις τουλάχιστον από τους επιβαίνοντες στο ελικόπτερο. Στους τρεις γιατί ο τέταρτος, ο πιλότος του ελικοπτέρου, ήξερε το νησί. «Δεν ξέρω, λέει, αν ήταν πιλότος της αεροπορίας του στρατού ή πολίτης. Ξέρω μόνο πως ήξερε καλά πού είναι το νησί, καθώς επίσης κι ότι τις μέρες της κρίσης κέρδισε τόσα πολλά χρήματα που αμέσως μετά παράτησε τα ελικόπτερα. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και άνοιξε ένα ανταλλακτήριο χαρτονομισμάτων. Πρέπει να είναι και ο μόνος που πλούτισε απ' αυτήν την ιστορία».
Ο σημαιοφόρος της «Χουριέτ» στα Ίμια, υποστηρίζει πως «μόλις πριν μια εβδομάδα, είχε ακούσει για πρώτη φορά για Ελληνοτουρκικά προβλήματα στο Αιγαίο με αφορμή κάποιο βράχο, διαβάζοντας ένα άρθρο στη «Τζουμχουριέτ». Λίγο αργότερα, λέει, διάβασα για την ιστορία στην εφημερίδα «Μιλλιέτ» και είδα φωτογραφίες της Ελληνικής πρακτικής στο νησί. Θεωρούσα όμως ότι επρόκειτο για πρόβλημα στο νησί «Καρά Αντά» που ήταν υπό αμφισβήτηση (σ.σ. πρόκειται για ένα «άγνωστο» νησί που επίσημα αμφισβητήθηκε από τουρκικής πλευράς πολύ μετά την κρίση στα Ίμια και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1999, μαζί με άλλα τρία μεγάλα κατοικημένα νησιά του Αρχιπελάγους) και όχι για προβλήματα στα Ίμια».
Σε ελικόπτερο δεν είχε ξαναμπεί στη ζωή του. Καθόταν λέει στο αριστερό πίσω μέρος του ελικοπτέρου. Άλλος ένας ήταν δεξιά του. Και μπροστά ήταν ο πιλότος κι ο κάμεραμαν.
«Κάποια στιγμή, συνεχίζει, το νησί φάνηκε. Ο πιλότος μας είπε ότι παρά τον αέρα και τις αναταράξεις, θα προσπαθήσει να κατεβεί. Τον άκουσα που μίλαγε με το αεροδρόμιο. Τους έλεγε ότι μόνο κατσίκια είχε πάνω στο νησί. Σκέφτηκα πως το ταξίδι δεν είχε γίνει τσάμπα. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δημοσιογραφικά μια και βρήκαμε κάτι ζωντανό. Τα κατσίκια. Αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Θυμάμαι ότι χαλάσαμε 15 φιλμ με φωτογραφίες των κατσικιών που έτρεχαν πάνω στο νησί φοβισμένα. Και τότε ο πιλότος μας είπε ότι θα κατέβαζε όσο μπορούσε το ελικόπτερο, για να βγάλουμε καλύτερες φωτογραφίες. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τον ακούσαμε να μας λέει πως στο νησί εκτός από κατσίκια είχε και μια σημαία».
Στα Ίμια
Η διαδικασία της προσγείωσης του ελικοπτέρου, όπως τουλάχιστον περιγράφεται από τον Τζεσούρ Σερτ, θυμίζει από αέρος απόβαση σε στρατιωτικό προγεφύρωμα. «Όταν ο πιλότος, λέει, έφθασε κοντά στο έδαφος, είδαμε ότι η σημαία ήταν ελληνική. Ήταν ανεβασμένη στον έναν από τους δυο ιστούς. Δίπλα ήταν ένα δεύτερος άδειος ιστός. Το αίμα μας σταμάτησε να κυλά. Του είπαμε να κατεβεί οπωσδήποτε. Επί δέκα λεπτά προσπαθούσε να προσγειώσει το ελικόπτερο. Κατέβηκε σχεδόν δίπλα από τα κοντάρια. Σα στρατιώτες πεταχτήκαμε από μέσα. Με αναμμένη τη μηχανή του ελικοπτέρου, με τον έλικα να γυρίζει... Λειτουργούσαμε σα στρατιωτικό απόσπασμα. Μέχρι και σήμερα αναρωτιέμαι γιατί... Βγάλαμε γρήγορα την ελληνική σημαία, την έβαλα μάλιστα εγώ στην τσέπη μου, βάλαμε την τουρκική που και πάλι είχα μαζί μου εγώ. Στο νησί μείναμε επτά ή οκτώ λεπτά όλα κι όλα. Φωτογραφηθήκαμε εκ περιτροπής όλοι...»
Χωρίς άλλη ερώτηση ο «σημαιοφόρος» συνεχίζει να μιλά. Μόνο που τώρα δεν αναφέρεται σε γεγονότα. Απολογείται θαρρείς...
«Δεν ήξερα ότι στο νησί υπήρχε ελληνική σημαία. Κανείς δεν μας το είχε πει. Αλλά και κανείς δε μας είπε να βγάλουμε την ελληνική σημαία. Μας είπαν μόνο να βγούμε φωτογραφίες με την τουρκική σημαία. Αλήθεια σας λέω... Εμείς τουλάχιστον δεν πήραμε εντολές γι' αυτές τις ενέργειές μας από κανέναν. Ούτε από το κράτος, ούτε από το στρατό, ούτε από την εφημερίδα».
Όλη κι όλη η δημοσιογραφική αποστολή στα Ίμια κράτησε περίπου δυόμισι ώρες.
«Στην επιστροφή, συνεχίζει, τηλεφωνήσαμε στην εφημερίδα και είπαμε πως στο νησί υπήρχε και μια ελληνική σημαία που πήραμε μαζί μας. Άκουσα το συνάδελφο με τον οποίο μιλούσα να αναγγέλλει δυνατά το γεγονός. Άκουσα τους άλλους να φωνάζουν, να χορεύουν πάνω στα τραπέζια. Η εφημερίδα, επιτέλους, την επόμενη μέρα θα είχε μια μεγάλη είδηση. Ένα δυνατό πρωτοσέλιδο. Για μια στιγμή, αδιόρατα σχεδόν, σκέφτηκα μπας και ήμουν ηθοποιός σε μια κωμωδία. Σήμερα σκέφτομαι ότι τούτη η τραγωδία θα μπορούσε εύκολα να είναι απλά μια κωμωδία. Ή τελικά δεν είναι παρά μια κωμωδία;»
Σημειώνουμε το χαρακτηρισμό της κωμωδίας σε τούτη την ιστορία που ξετυλίγει σκηνή - σκηνή σαν πολύπειρος σεναριογράφος ο Τζεσούρ Οσέρτ. Τον αφήνουμε να συνεχίσει.
«Λίγο προτού απογειωθούμε, ήταν τόση η χαρά μας για την επιτυχία μας, που μάλιστα «έπεσε η ιδέα» να πάρουμε κι ένα από τα κατσίκια και να το μεταφέρουμε στη Σμύρνη. Μετά να αρχίσουμε να ρωτάμε αν η κατσίκα είναι ελληνική ή τουρκική. Ή να πούμε ότι καταφέραμε να πάρουμε από τους Έλληνες ένα κατσίκι. Εγκαταλείψαμε σύντομα την ιδέα, γιατί το κατσίκι δε χωρούσε στην καμπίνα του ελικοπτέρου.
Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας μάς περίμενε στο αεροδρόμιο. Βγήκαμε κι άλλες φωτογραφίες αναμνηστικές μπροστά στο ελικόπτερο. Κι αυτές κι οι άλλες από τα Ίμια κρατήθηκαν σαν καλές όλες. Καμία δε χαρακτηρίσθηκε κακή φωτογραφία. Κι όμως. Πριν λίγες μέρες είχα βγάλει κάποιες φωτογραφίες μιας νέας γυναίκας στη Σμύρνη, σαν αυτές που δημοσιεύουμε στην τελευταία σελίδα. Όλες είχαν απορριφθεί. Περιέργως, οι φωτογραφίες των Ιμίων θεωρήθηκαν όλες καλές. Αστείο δεν είναι;
Στην εφημερίδα οι μηχανές περίμεναν εμάς για να αρχίσουν να τυπώνουν. Γράψαμε ό,τι γράψαμε, εμφανίσθηκαν οι φωτογραφίες και σε λίγο ανακοινώθηκε και ο τίτλος που είχε επιλεγεί. Ο γνωστός τίτλος «Πόλεμος σημαιών» ήταν γεγονός».
Κι η σημαία των Ιμίων;
«Τη σημαία, λέει, την έφερα μαζί μου εγώ. Μου την πήραν, την έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη για τις ανάγκες του ρεπορτάζ του 'Κανάλ Nτε' και μετά μου επιστράφηκε. Είχα πάντως από την πρώτη στιγμή την άποψη, πως δεν πρέπει να κάνουμε λάθος με τη σημαία. Είπαμε να την πάμε πίσω στον Έλληνα πρόξενο της Σμύρνης, αλλά δεν τη δέχτηκαν. Υπάρχει είπαν κάποια ιδιαίτερη διαδικασία σε τέτοιες περιπτώσεις, εμείς πήγαμε με τις κάμερες κιόλας να τη δώσουμε πίσω... Η σημαία τελικά στάλθηκε πίσω στο 'Kανάλ Nτε' και πιστεύω πως τώρα πρέπει να βρίσκεται εκεί. Πάντως, εγώ θέλω να πω πως σεβάστηκα τη σημαία. Η όποια σημαία είναι κάτι πολύ σημαντικό. Η συγκεκριμένη, βέβαια, χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει κάποιες ανάγκες εκείνων των ημερών. Λυπάμαι...»
Ελληνική αντίδραση
Την επόμενη μέρα, στις 28.1.1996 το πρωί, οι φορτωμένοι την επιτυχία των Ίμια δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» στέλνονται στην Αλικαρνασσό. Το περιπολικό του πολεμικού ναυτικού «Παναγόπουλος» έχει αφαιρέσει την τουρκική σημαία και στο νησί έχει εγκατασταθεί ελληνικό άγημα.
«Ξυπνήσαμε πρωί πρωί, λέει ο Τζεσούρ Οσέρτ, και πήγαμε στην εκεί ναυτική βάση. Κουβεντιάσαμε με το στρατιωτικό επικεφαλής της, και του ζητήσαμε άδεια να πάμε στα Ίμια. Χαμογέλασε. Και μας είπε απλά όχι. Στο Τουργκούτ Ρέις γύρω στο μεσημέρι, νοικιάσαμε ένα άλλο σκάφος κι ανοιχτήκαμε προς το νησί. Ακόμα στην περιοχή δεν είχε έρθει κανένας δημοσιογράφος. Ήμαστε μόνοι μας κι ονειρευόμαστε δεύτερη μεγάλη επιτυχία. Στο δρόμο είδαμε ένα τουρκικό σκάφος. Πάνω από τα κεφάλια μας είδαμε δυο ελληνικά αεροσκάφη και δύο τουρκικά. Είχαν αρχίσει κάποιες αερομαχίες. Είδαμε και ένα ελληνικό πολεμικό σκάφος...»
Είχε μήπως καταλάβει πια ο Τζεσούρ Οσέρτ ότι η «αποστολή» της περασμένης μέρας είχε γεννήσει συνθήκες πολέμου;
«Όχι», απαντά. «Είπα απλά ότι μπροστά μου είναι ένα γεγονός. Και μάλιστα σημαντικό. Είναι είδηση και το καλύπτω. Έπαιρνα φωτογραφίες τα αεροπλάνα και τα καράβια με φόντο το νησί. Άσχημες φωτογραφίες, αλλά πολύ χρησιμοποιημένες. Στα Ίμια έμαθα πως σε τέτοιες περιπτώσεις οι καλές φωτογραφίες δε μετρούν πάντα.
Επιστρέψαμε στο Τουργκούτ Ρέις. Με ένα ταξί στείλαμε τις φωτογραφίες στη Σμύρνη. Ευτυχισμένοι στ' αλήθεια πέσαμε να κοιμηθούμε, γιατί είχαμε δεύτερο μεγάλο θέμα για τη 'Χουριέτ' και οι αντίπαλες εφημερίδες δεν είχαν βγάλει ακόμα θέμα. Όλη εκείνη τη νύχτα τα κανάλια των τουρκικών τηλεοράσεων έδειχναν έναν παπά που έβαζε μια ελληνική σημαία στα Ίμια. Άρχισα να νιώθω πως κάτι κακό είχε δρομολογηθεί. Αλλά ήμουν ευτυχισμένος. Είχα βγάλει είδηση».
Η 29.1.1996 βρήκε την περιοχή γεμάτη πολεμικά σκάφη. Ελληνικά και τούρκικα. Και όλοι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι ήταν εκεί με ζωντανές συνδέσεις. «Μάθαμε, λέει, πως ελληνικός στρατός αποβιβάσθηκε στα Ίμια. Με ένα νοικιασμένο σκάφος ξεκινήσαμε για το νησί. Στο δρόμο ένα ελληνικό καράβι άρχισε να κάνει κυματισμό για να μας εμποδίσει να πλησιάσουμε. Ένιωθα σαν ένας ηθοποιός σε ταινία τρίτης κατηγορίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Γυρίσαμε στην ακτή».
Η ιστορία των Ιμίων πλησιάζει στη δεύτερη κορύφωσή της. Ο Τζεσούρ Οσέρτ πίνει πάντα ρακί, μιλά δυνατά, και παρουσιάζει την ιστορία. Θαρρείς και τη ζει ξανά. Δείχνει να δυσανασχετεί με τις διακοπές για τη μετάφραση. Θέλει να μιλήσει...
«Στις 30 Ιανουαρίου μάθαμε πως Τουρκικός στρατός θα ξεκινούσε από το Γκιολτζούκ (σ.σ. πρόκειται για το μεγάλο ναύσταθμο του Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή του Ισμίτ κοντά στην Κωνσταντινούπολη) με κατεύθυνση τα Ίμια. Παίζαμε πόλεμο γύρω γύρω από το νησί. Αλλά δεν ήταν πραγματικός πόλεμος. Ήταν ένας πόλεμος επί χάρτου. Νοικιάσαμε τότε όλοι οι δημοσιογράφοι ένα καράβι να πάμε στα Ίμια. Στο Τσαούς Αντασί, ένα μικρό νησί μεταξύ Ιμίων και Τουρκικής ακτής, μας σταμάτησαν. Μείναμε στο νησί για να δούμε καλύτερα το τι θα γίνει. Σαν σε παρατηρητήριο σε μια στρατιωτική άσκηση. Είπαμε στον ιδιοκτήτη του σκάφους να επιστρέψει στην ακτή και να έλθει να μας πάρει το απόγευμα. Από το Τσαούς Αντασί παίρναμε φωτογραφίες. Όλα ανακατεμένα ήταν. Ήταν ένας σιωπηλός πόλεμος τούτο που είχαμε μπροστά μας. Το απόγευμα ο ιδιοκτήτης του σκάφους που θα ερχόταν να μας πάρει, δεν ήλθε. Μας μάζεψαν κάτι στρατιωτικά ελικόπτερα. Γύρισα στο ξενοδοχείο και κουρασμένος έπεσα να κοιμηθώ. Εκεί βρήκα τουλάχιστον 100 δημοσιογράφους. Άλλοι έλεγαν πως έρχεται πόλεμος, άλλοι πως θα ήθελαν να πάνε να χορέψουν στο γειτονικό Μποντρούμ (σ.σ. στην Αλικαρνασσό)».
«Τρέμανε τα πόδια μου...»
Βράδυ 30 προς 31 Ιανουαρίου. Ο πρωταγωνιστής της κρίσης των Ιμίων, ο άνθρωπος που με την πράξη του είχε μαζέψει σε μια τόσο μικρή λωρίδα θάλασσας τόσο πολύ στρατό, κοιμόταν. Αποδείχθηκε όμως πως κάποιοι παρακολουθούσαν την αρχή ενός πολέμου, τρώγοντας φρέσκο ψάρι σε μια παραθαλάσσια ταβέρνα με φόντο τα Ίμια!
«Μετά τα μεσάνυχτα, λέει ο Τζεσούρ Σερτ, μου χτύπησαν την πόρτα. Το αφεντικό της 'Χουριέτ' είχε στείλει τον οδηγό του να μας πει ότι ο στρατός ξεκίνησε. Αυτός έμαθα αργότερα ότι έτρωγε σε μια ταβέρνα του Γκιουμουσλούκ. Ένα τουριστικό μέρος κοντά στα Ίμια. Εκεί είδε ότι στην ακτή είχαν έρθει καταδρομείς και ετοιμάζονταν να φύγουν για τα Ίμια. Από την ταβέρνα είχε δει την αρχή του πολέμου. Σε λίγα λεπτά κι εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι δημοσιογράφοι ήμαστε εκεί.
Κάποιοι παρακολουθούσαν την αρχή του πολέμου και κάποιοι άλλοι είχαν φύγει για την Αλικαρνασσό να χορέψουν...
Βρέθηκα μπροστά σε καταδρομείς που μου θύμιζαν το Ράμπο. Ο στρατηγός που ήταν εκεί στην ακτή μάζεψε όλους τους δημοσιογράφους και μας είπε πως, αν αγαπάμε την πατρίδα, δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε φλας, φωτογραφίζοντας τους καταδρομείς για να μην δει τις αναλαμπές στο νησί ο εχθρός. Ήταν περίπου 12 τα μεσάνυχτα. Φωτογραφίσαμε χωρίς φλας. Όταν οι καταδρομείς μπήκαν στα σκάφη τους και ξεκίνησαν, τηλεφώνησα στο σπίτι μου και είπα «έγινε πόλεμος». Τότε, αλήθεια, μόνο τότε κατάλαβα σε τι ιστορία είχα μπλέξει. Έτρεμαν τα πόδια μου. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι στα βιβλία της ιστορίας δεν είναι γραμμένοι οι χιλιάδες των νεκρών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, αλλά ο πρώτος που πυροβόλησε κι ο πυροβολισμός του αυτός είχε σαν αποτέλεσμα της έκρηξη του πολέμου. Στην περίπτωση αυτή τον πρώτο πυροβολισμό τον είχα ρίξει εγώ με το κυνήγι της είδησης. Εκείνη την ώρα δεν υπήρχε πρώτη σελίδα. Υπήρχε μόνο πόλεμος. Ζούσαμε την αρχή ενός πολέμου...»
Η ιστορία των Ίμια τελειώνει. Ή τουλάχιστον ό,τι είδε με τα μάτια του ο Τζεσούρ Σερτ.
Το ερώτημα, το μόνο που θα μπορούσε να υποβληθεί. «Θα το ξανάκανες το ό,τι έκανε στα Ίμια;»
Η απάντηση άμεση. Θαρρείς κι όλη η συνέντευξη έγινε μόνο για τούτη τη στιγμή.
«Όχι. Ποτέ ξανά. Παντού μιλούσαν εναντίον μου. Κατάντησα εχθρός της πατρίδας μου. Ο Πρόεδρος της Ένωσης Σύγχρονων Τούρκων είπε πως δεν είναι δημοσιογράφος όποιος λειτουργεί σαν εμένα. Πόσο μάλλον εγώ ο ίδιος. Οι Έλληνες έγραψαν πως είμαι πράκτορας της ΜΙΤ. Υπήρξαν και Τούρκοι που έγραψαν πως ό,τι έκανα το έκανα με υπόδειξη Ελλήνων. Μερικές εφημερίδες στην Τουρκία αλλά κι αλλού βγάλανε τη φωτογραφία μου με τη λεζάντα «ο τσαρλατάνος των Ίμια». Εγώ ο ήρωας της πρώτης σελίδας, κατάντησα να με ρωτούν «και τι δουλειά είχες εσύ εκεί»; Μέχρι και στην ίδια τη «Χουριέτ» κάποιοι έγραψαν πως τη σημαία την πήραμε μόνοι μας. Ήταν οι ίδιοι που χόρευαν πάνω στα τραπέζια, όταν γυρίσαμε με τη μεγάλη «πρώτη σελίδα».
Κι η γνώμη του για το πρόβλημα των Ιμίων;
«Στο δρόμο προς τον 21ο αιώνα δε χωρούν διεκδικήσεις και συγκρούσεις. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τέτοιες μεθόδους». Όσον αφορά τα ίδια τα Ίμια, γι' αυτόν πια «δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όμορφο νησάκι στο Αιγαίο. Θα ήθελα, λέει, κάποτε να πάω με τα παιδιά μου. Σαν απλός πολίτης, ποτέ σα δημοσιογράφος. Να τους μιλήσω για εκείνες τις ημέρες, για τα λάθη εκείνων των ημερών, τίποτα άλλο...».
Κι οι νεκροί; Τα Ίμια δεν τέλειωσαν με απειλές σύγκρουσης. Τέλειωσαν με τρεις νεκρούς από ελληνικής πλευράς.
«Δεν ήθελα, λέει, να συμβεί τίποτα απ' ό,τι έγινε. Αλλά δεν έκανε και κανείς τίποτα να μας σταματήσει. Τίποτα δεν ήταν προγραμματισμένο. Οι τρεις νεκροί δε σκοτώθηκαν, επειδή εγώ έριξα το ελικόπτερο. Αυτοί ήταν μέρος ενός παιχνιδιού;»
Είναι ο πόλεμος παιχνίδι;
«Δεν είναι ο πόλεμος παιχνίδι, αλλά είναι μια αλήθεια της ζωής. Μπορώ σ' αυτό το ερώτημα να απαντήσω και ρωτώντας «γιατί υπάρχουν οι Στρατοί».
Επίλογος
Αντί για επίλογο, στη συνέντευξή του ο «σημαιοφόρος» των Ίμια ζητά να πει δυο λόγια, όπως λέει, «που πάντα ήθελα να πω στους Έλληνες». Ρουφά μια μεγάλη γουλιά ρακί και ξεκινά. «Πήγα στο νησί ξανά όταν τέλειωσαν όλα. Βρήκα κάλυκες από σφαίρες, τα δυο κοντάρια. Ήμουνα ο πρώτος που πήγε στο νησί κι ήθελα να είμαι κι ο τελευταίος. Επιστρέφοντας, ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής μου είπε ότι αν ξαναπάω θα με σκοτώσει. Έτσι κι αλλιώς δε θέλω να ξαναπάω. Είπα και πριν. Μερικοί με είπαν «ήρωα της Τουρκίας». Κάποιοι άλλοι με είπαν «λάθος της Τουρκίας». Μερικοί ακόμα συζητούν το τι είμαι. Στ’ αλήθεια ήμουν μόνο ένας δημοσιογράφος που έβγαζε φωτογραφίες κοριτσιών της Σμύρνης που φορούσαν όμορφα ρούχα. Όταν αποφάσισα ότι δε θέλω να είμαι δημοσιογράφος, αλλά μόνο ένας καλός φωτογράφος, έκοψα τα μαλλιά μου κι αδυνάτισα. Να μη με γνωρίζουν. Να περνώ απαρατήρητος πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο και σπουδάζω φωτογραφία κι ελπίζω κάποτε να μπορέσω να έλθω στην Ελλάδα χωρίς να φοβάμαι τις αντιδράσεις του κόσμου. Άρχισα να μεγαλώνω, σε λίγο θα είμαι 30 χρόνων... νιώθω πια παιδί του κόσμου. Ο παππούς μου, από μεριά του πατέρα μου, ήταν από τη Συρία. Η μητέρα, από τη μεριά του πατέρα μου, ήρθε από το Ιράκ. Ο πατέρας της μάνας μου είναι από τη Ρουμανία και η μητέρα της είναι παιδί παρτιζάνου στη Γιουγκοσλαβία».
Τον αποχαιρετάμε.
«Ήθελα να μιλήσω, μας λέει. Και ήθελα να μιλήσω σε Έλληνα. Θέλω να σου πω πως απ' ό,τι είπα δεν είναι τίποτα ψέματα. Πιστέψτε με».
Θυμηθήκαμε αυτό που είχαμε σημειώσει. Το ότι ο Τζεσούρ Σερτ είχε χαρακτηρίσει κωμωδία την ιστορία των Ιμίων. Του το λέμε.
«Κάθε ταινία, απαντά, έχει δραματικές στιγμές. Ακόμα κι οι κωμωδίες. Πόσες θα είναι οι δραματικές στιγμές δεν το αποφασίζουν οι πρωταγωνιστές. Οι παραγωγοί κι οι σκηνοθέτες το αποφασίζουν».
Μας χαιρετά. Το μαγνητόφωνο συνεχίζει να γράφει...
«Ο φάκελος των Ίμια για μένα κλείνει σήμερα που μίλησα σε κάποιον Έλληνα. Για μένα δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο. Πες το στην πατρίδα σου. Όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μου πια δε θα βλέπω έναν ανοιχτό φάκελο. Πίστεψε ό,τι θέλεις. Αλλά απόψε εγώ θα κοιμηθώ ήσυχος. Η ζωή συνεχίζεται...».
Φεύγει.
Κοιταζόμαστε αμίλητοι. Ετοιμαζόμαστε ν' αρχίσουμε να χοροπηδάμε από τη χαρά μας για τη δημοσιογραφική επιτυχία... Λίγα δευτερόλεπτα μετά επιστρέφει. «Ε, λέει, χρωστούσα ένα καλό πρωτοσέλιδο σε έναν Έλληνα δημοσιογράφο... Γεια...»!!!
Πίσω από την ενέργεια του Τούρκου δημοσιογράφου
Τι σκεφτόταν ο Τζεσούρ Σερτ την ώρα της αποβίβασής του στα Ίμια, την ώρα που κατέβαζε την ελληνική κι ανέβαζε στο βράχο την τουρκική σημαία;
«Έχεις φάει ποτέ ξύλο από γυναίκα μπροστά σε πέντε χιλιάδες κόσμο; Κι έχει δει το γεγονός όλη η Τουρκία σε φωτογραφίες που δημοσίευσαν οι εφημερίδες;», ρωτά.
Ο Τζεσούρ Σερτ, όπως επιβεβαιώθηκε από την πρωταγωνίστρια του γεγονότος, είχε πραγματικά φάει ξύλο από μια Ελληνίδα πριν από 13 χρόνια μέσα στη Σμύρνη, μπροστά σε πέντε χιλιάδες θεατές του τελικού αγώνα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σχολικών ομάδων μπάσκετ. Αντίπαλες η ομάδα της Ελλάδας και η ομάδα της Σουηδίας, από την οποία οι Ελληνίδες έχασαν με ένα καλάθι διαφορά.
«Για μένα, λέει ο Σερτ, η ιστορία των Ιμίων ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1991. Δεν έχει να κάνει με κάτι σημαντικό για την ελληνική πλευρά, αλλά με ένα γεγονός πολύ σημαντικό για μένα. Τότε ήμουν αθλητικογράφος στη «Χουριέτ», 21 ετών και μόλις δυο σχεδόν χρόνια στη δουλειά. Έπρεπε να φωτογραφίσω τις ηττημένες κι αυτές (όταν ο αγώνας έληξε) έτυχε να είναι οι Ελληνίδες. Είδα ότι μια Ελληνίδα παίκτρια έκλαιγε. Την πλησίασα να τη φωτογραφίσω. Την έλεγαν Δελή. Αυτή όμως, όταν με είδε να τη φωτογραφίζω με έδιωξε και με χτύπησε μπροστά σε πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Δεν αντέδρασα, τι να έκανα κιόλας; Ήταν γυναίκα... Οι άλλοι όμως Τούρκοι συνάδελφοι φωτογράφισαν το γεγονός. Και την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες της Τουρκίας έδειχναν τη Δελή να με χτυπάει...».
Στο τέλος της συνέντευξης του Σερτ, τον ξαναρωτάμε αν σκεφτόταν τη Δελή να τον δέρνει την ώρα που κατέβαζε τη σημαία των Ίμια.
Μας το ξαναλέει. «Έχεις φάει ποτέ ξύλο μπροστά σε πέντε χιλιάδες κόσμο;»
Και στην ιστορία της κρίσης στα Ίμια, η παγκόσμια γνωστή ρήση «chercher la femme», φαίνεται πως βρίσκει την εφαρμογή της.
ΠΗΓΗ: Η αλήθεια της Χίου
27.1.09
Περί Αϊβαλιώτη και Ροντούλη
Ο Καρατζαφέρης τίμησε τους Αϊβαλιώτη και Ροντούλη, με τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματός του.
Ο Αϊβαλιώτης ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μέχρις ότου η Εισαγγελία του Στρατοδικείου να του ασκήσει δίωξη ως ανυπότακτου διαρκείας, επειδή επί μία δεκαετία εξαπατούσε τις στρατιωτικές αρχές με πλαστά έγγραφα, προκειμένου να επιτυγχάνει συνεχείς αναβολές στράτευσης, με τελικό σκοπό να υπηρετήσεις 45 μόνο ημέρες. (Τα αδικήματά του απάτη και πλαστογραφία).
Πέραν φυσικά του γεγονότος οτι είναι απαράδεκτο βουλευτής ενός κόμματος που κόπτεται έστω και δήθεν για την πατρίδα, με πλαστά έγγραφα να αποφεύγει τη στράτευσή του.
Η άλλη "μορφή" του ΄Εθνους ο Ροντούλης, έκλεβε τις υπερωρίες των υπαλλήλων του, 47.000 ευρώ.
Αυτόν έχει τώρα ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο ο Καρατζαφέρης.
Δηλαδή και τα δύο λαμόγια τα έχει ορίσει ο Καρατζαφέρης.
Ο Αϊβαλιώτης ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μέχρις ότου η Εισαγγελία του Στρατοδικείου να του ασκήσει δίωξη ως ανυπότακτου διαρκείας, επειδή επί μία δεκαετία εξαπατούσε τις στρατιωτικές αρχές με πλαστά έγγραφα, προκειμένου να επιτυγχάνει συνεχείς αναβολές στράτευσης, με τελικό σκοπό να υπηρετήσεις 45 μόνο ημέρες. (Τα αδικήματά του απάτη και πλαστογραφία).
Πέραν φυσικά του γεγονότος οτι είναι απαράδεκτο βουλευτής ενός κόμματος που κόπτεται έστω και δήθεν για την πατρίδα, με πλαστά έγγραφα να αποφεύγει τη στράτευσή του.
Η άλλη "μορφή" του ΄Εθνους ο Ροντούλης, έκλεβε τις υπερωρίες των υπαλλήλων του, 47.000 ευρώ.
Αυτόν έχει τώρα ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο ο Καρατζαφέρης.
Δηλαδή και τα δύο λαμόγια τα έχει ορίσει ο Καρατζαφέρης.
Εδώ έχει πλήρη εφαρμογή το μαθηματικό αξίωμα: "Τα προς τρίτους ίσα είναι και αλλήλοις ίσα". ' Αρα και ο Καρατζαφέρης σύμφωνα με το μαθηματικό αξίωμα, ίδιος είναι...
ΠΗΓΗ: Politiko Safari
ΠαΣοΚ-ΣΥΡΙΖΑ και Σκοπιανό (συνέχεια..)
καταγράφονται οι απόψεις βουλευτών ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ
για το "μακεδονικό" ζήτημα.
ΥΓ: Και ένα βίντεο για γέλια και για κλάμματα. Τιτλοφορείται: Ο θεός ήταν "Μακεδόνας"!!
25.1.09
Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τις παλιές αμαρτίες...
Με περιοδείες του στις αγροτικές περιοχές, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τα προβλήματα των αγροτών και μοίρασε «θα» που δεν πραγματοποιούνται, καθόσον η Κοινή Αγροτική Πολιτική δεν αναθεωρείται.
Πολύ περισσότερο που επί των κυβερνήσεων στις οποίες ο ίδιος υπηρέτησε ανελλιπώς ως υπουργός, εγκρίθηκαν όλοι οι δυσμενείς κανονισμοί για τα αγροτικά μας προϊόντα.
Από το 1995 μειώθηκε σημαντικά η τιμή παρέμβασης στο ρύζι, καθώς και η εθνική εγγυημένη έκταση.
Με κοινοτικό κανονισμό του 2001 προβλέπεται χαμηλό για τη χώρα μας όριο παραγωγής βάμβακος, η υπέρβαση του οποίου συνεπάγεται μείωση με γεωμετρική πρόοδο των ενισχύσεων κατά κιλό.
Λόγω του κανονισμού του 1998 μειώθηκε η συνολική επιδοτούμενη παραγωγή καπνού στη χώρα μας.
Με κανονισμό του 2001 ορίσθηκε χαμηλό εθνικό όριο παραγωγής λαδιού, η υπέρβαση του οποίου επίσης συνεπάγεται αναλογική μείωση της ενίσχυσης κατά κιλό.
Με κανονισμό του 1996 περιορίστηκαν σημαντικά οι ποσότητες απόσυρσης των οπωροκηπευτικών και μειώθηκαν τα ποσά στήριξης που ίσχυαν μέχρι τότε.
Με κανονισμούς του 1996 και του 2000 επιβλήθηκαν χαμηλά εθνικά όρια εγγυημένης παραγωγής στη βιομηχανική ντομάτα και στα βιομηχανικά ροδάκινα, με την επιδότηση να χορηγείται ανά κιλό.
Οι κοινοτικοί κανονισμοί για σιτηρά, βόειο και αιγοπρόβειο κρέας και άλλα προϊόντα που ψηφίστηκαν τον Ιούνιο του 2003 και για το βαμβάκι, τον καπνό και το ελαιόλαδο που ψηφίστηκαν τον Απρίλιο του 2004, άρχισαν να ισχύουν από το 2006.
Με λίγα λόγια:
--------------------
Δεν φθάνει που οι επιδοτήσεις στρέβλωσαν τη γεωργία και εμπόδισαν την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας των αγροτικών προϊόντων.
Δεν φθάνει που ακόμη και σήμερα έρχονται καμπάνες με πρόστιμα για ελλιπείς ελέγχους.
Δεν φθάνει που αδιαμαρτύρητα έγιναν από την Ελλάδα αποδεκτοί διάφοροι δυσμενείς κανονισμοί.
Δεν φθάνει που επί χρόνια δεν απορροφούνταν τα κονδύλια για την αγροτική ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση της υπαίθρου.
Οι αγρότες μας βρίσκονται σε απόγνωση και αυτοί που δημιούργησαν τα προβλήματα προσπαθούν τώρα να εκμεταλλευθούν το πρόβλημα.
Πολύ περισσότερο που επί των κυβερνήσεων στις οποίες ο ίδιος υπηρέτησε ανελλιπώς ως υπουργός, εγκρίθηκαν όλοι οι δυσμενείς κανονισμοί για τα αγροτικά μας προϊόντα.
Από το 1995 μειώθηκε σημαντικά η τιμή παρέμβασης στο ρύζι, καθώς και η εθνική εγγυημένη έκταση.
Με κοινοτικό κανονισμό του 2001 προβλέπεται χαμηλό για τη χώρα μας όριο παραγωγής βάμβακος, η υπέρβαση του οποίου συνεπάγεται μείωση με γεωμετρική πρόοδο των ενισχύσεων κατά κιλό.
Λόγω του κανονισμού του 1998 μειώθηκε η συνολική επιδοτούμενη παραγωγή καπνού στη χώρα μας.
Με κανονισμό του 2001 ορίσθηκε χαμηλό εθνικό όριο παραγωγής λαδιού, η υπέρβαση του οποίου επίσης συνεπάγεται αναλογική μείωση της ενίσχυσης κατά κιλό.
Με κανονισμό του 1996 περιορίστηκαν σημαντικά οι ποσότητες απόσυρσης των οπωροκηπευτικών και μειώθηκαν τα ποσά στήριξης που ίσχυαν μέχρι τότε.
Με κανονισμούς του 1996 και του 2000 επιβλήθηκαν χαμηλά εθνικά όρια εγγυημένης παραγωγής στη βιομηχανική ντομάτα και στα βιομηχανικά ροδάκινα, με την επιδότηση να χορηγείται ανά κιλό.
Οι κοινοτικοί κανονισμοί για σιτηρά, βόειο και αιγοπρόβειο κρέας και άλλα προϊόντα που ψηφίστηκαν τον Ιούνιο του 2003 και για το βαμβάκι, τον καπνό και το ελαιόλαδο που ψηφίστηκαν τον Απρίλιο του 2004, άρχισαν να ισχύουν από το 2006.
Με λίγα λόγια:
--------------------
Δεν φθάνει που οι επιδοτήσεις στρέβλωσαν τη γεωργία και εμπόδισαν την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας των αγροτικών προϊόντων.
Δεν φθάνει που ακόμη και σήμερα έρχονται καμπάνες με πρόστιμα για ελλιπείς ελέγχους.
Δεν φθάνει που αδιαμαρτύρητα έγιναν από την Ελλάδα αποδεκτοί διάφοροι δυσμενείς κανονισμοί.
Δεν φθάνει που επί χρόνια δεν απορροφούνταν τα κονδύλια για την αγροτική ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση της υπαίθρου.
Οι αγρότες μας βρίσκονται σε απόγνωση και αυτοί που δημιούργησαν τα προβλήματα προσπαθούν τώρα να εκμεταλλευθούν το πρόβλημα.
Ευτυχώς, οι αγρότες δήλωσαν πως δεν δέχονται κομματικές κηδεμονίες.
ΠΗΓΗ: citypress
Η "περίεργη" σιωπή για τον ΠΑΣΟΚο εργοδότη της Κωνσταντίνας Κούνεβα
Φυσικά το "περίεργη" το έχω σε εισαγωγικά. Για εμάς δεν είναι καθόλου περίεργη σιωπή των ΜΜΕ για τον ΠΑΣΟΚο εργοδότη της Κωνσταντίνας Κούνεβα, Νικήτα Οικονομάκη, του οποίου η επιχείρηση απασχολεί νόμιμα 800 εργαζόμενους, και έχει άλλους 1.200 ανασφάλιστους υπαλλήλους, κυρίως μετανάστες, ενώ παράλληλα η σύζυγός του εργάζεται στον ΟΑΕΔ Πειραιά (τα στοιχεία είναι από το σημερινό ΠΟΝΤΙΚΙ).
Τον έρημο τον Μαγγίνα τον "καθάρισαν" εν ριπή οφθαλμού οι "δεξιοί" κι έπεσαν μετά να φάνε το "πτώμα" του τα κοράκια της "αριστεράς".
Όπως επίσης δεν μας κάνει καμιά έκπληξη το ότι πρόεδρος στο σωματείο των εργαζομένων, που δεν σήκωναν κεφάλι μπροστά σε τέτοιον εργοδότη, είναι ο προσωπάρχης της εταιρίας καθαρισμού του Οικονομάκη, Παναγιώτης Τζαβάρας.
Σε όσους έχουν ασθενή μνήμη, να πούμε απλά ότι ο Τζαβάρας είναι ο σύζυγος της αείμνηστης Ρουμπίνης Σταθέα, υπαλλήλου του Υπουργείου Οικονομικών και αναπληρώτρια της Κτηματικής Υπηρεσίας Ανατολικής Αττικής, που πριν από 5 χρόνια συγκλόνισε την κοινή γνώμη με την αυτοκτονία της, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει την αναστολή για κατεδαφίσεων αυθαιρέτων στην παραλιακή.
Έτσι, για να ξέρουμε ποιοι κάνουν κουμάντο ακόμη, 5 χρόνια μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές...
Τον έρημο τον Μαγγίνα τον "καθάρισαν" εν ριπή οφθαλμού οι "δεξιοί" κι έπεσαν μετά να φάνε το "πτώμα" του τα κοράκια της "αριστεράς".
Όπως επίσης δεν μας κάνει καμιά έκπληξη το ότι πρόεδρος στο σωματείο των εργαζομένων, που δεν σήκωναν κεφάλι μπροστά σε τέτοιον εργοδότη, είναι ο προσωπάρχης της εταιρίας καθαρισμού του Οικονομάκη, Παναγιώτης Τζαβάρας.
Σε όσους έχουν ασθενή μνήμη, να πούμε απλά ότι ο Τζαβάρας είναι ο σύζυγος της αείμνηστης Ρουμπίνης Σταθέα, υπαλλήλου του Υπουργείου Οικονομικών και αναπληρώτρια της Κτηματικής Υπηρεσίας Ανατολικής Αττικής, που πριν από 5 χρόνια συγκλόνισε την κοινή γνώμη με την αυτοκτονία της, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει την αναστολή για κατεδαφίσεων αυθαιρέτων στην παραλιακή.
Έτσι, για να ξέρουμε ποιοι κάνουν κουμάντο ακόμη, 5 χρόνια μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές...
ΠΗΓΗ: Δεξί Εξτρέμ
23.1.09
Κ. Καραμανλής: "Κοινή συμφωνία για την Παιδεία"
Την έναρξη ουσιαστικού διαλόγου, υπό την ευθύνη των πολιτικών αρχηγών, και από μηδενική βάση, με στόχο την αναμόρφωση του Λυκείου και την αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ζήτησε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη προσδιορισμού της έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου. Τοποθετούμενος στο πλαίσιο της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης με θέμα την Παιδεία, ο κ. Καραμανλής είπε ότι οι αλλαγές στο Λύκειο και στο εξεταστικό αποτελούν μια καίριας σημασίας μεταρρύθμιση για την οποία "θέλουμε να προέλθει μέσα από κοινή συμφωνία" κομμάτων, φορέων και κοινωνίας.
Συγκεκριμένα, ο κ. Καραμανλής πρότεινε "να αναλάβουμε όλοι, σήμερα ει δυνατόν, συγκεκριμένη δέσμευση απέναντι στα παιδιά και σε κάθε ελληνική οικογένεια: Προτείνω να αναλάβουμε την ευθύνη του διαλόγου, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Να ορίσουμε ο καθένας ένα συνάδελφο βουλευτή και να συγκροτήσουμε για το σκοπό αυτό μια Πολιτική Επιτροπή υψηλού επιπέδου, τα μέλη της οποίας να είναι σε διαρκή αμφίδρομη επικοινωνία με τον υπουργό Παιδείας. Να μεταφέρουν τις ιδέες και τις προτάσεις των κομμάτων τους, αλλά και να πληροφορούν τα κόμματά τους για την εξέλιξη του διαλόγου".
Όπως διευκρίνισε ο κ. Καραμανλής, η επεξεργασία συγκεκριμένων προτάσεων τόσο για το Νέο Λύκειο, όσο και για το νέο τρόπο εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, θα γίνει μέσα από τη λειτουργία του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, όπως αυτό προβλέπεται από το Π.Δ. 127 του 2003. Ιδίως μάλιστα από το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που λειτουργεί στο πλαίσιο, αλλά και σε αμφίδρομη σχέση με το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας. Σύμφωνα με την πρόταση του πρωθυπουργού ειδική ομάδα θα μελετήσει τα πιο ενδιαφέροντα συστήματα σε διεθνές επίπεδο και θα υποβάλει τόσο στο Συμβούλιο, όσο και την Πολιτική Επιτροπή σχετική έκθεση, ενώ, μια ομάδα εργασίας θα αντλήσει -αξιοποιώντας και το διαδίκτυο- τις απόψεις ολόκληρης της Εκπαιδευτικής Κοινότητας, ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο κ. Καραμανλής, πρόσθεσε, ότι η ΝΔ προσέρχεται στο διάλογο και με δικές της προτάσεις, ορίζοντας βουλευτή εκπρόσωπό της, τόσο στην πενταμελή Πολιτική Επιτροπή, όσο και στο Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Επιδίωξή μας, είπε ο πρωθυπουργός, είναι ένα σύστημα που ελευθερώνει τα παιδιά από τη μεγάλη πίεση που δέχονται στη διάρκεια του Λυκείου, που απαλλάσσει την ελληνική οικογένεια από τα τεράστια βάρη της Παραπαιδείας, που είναι απαλλαγμένο από τις νοοτροπίες της αποστήθισης και που μαθαίνει το μαθητή "πώς να μαθαίνει".
Ο κ. Καραμανλής σημείωσε ότι ήρθε στη συζήτηση όχι για να ανακοινώσει μια κυβερνητική επιλογή αλλά "με την αγωνία και την έγνοια να διαμορφώσουμε μαζί το δρόμο που θα ακολουθούν υπουργοί και κυβερνήσεις, το δρόμο που θα ακολουθούν τα παιδιά στα επόμενα 20 χρόνια: Ο διάλογος αρχίζει από μηδενική βάση. Δεν έχουμε λόγο να προκαταλάβουμε κανέναν. Δεν ζητούμε από κανέναν να επικυρώσει προειλημμένες αποφάσεις. Θέλουμε -να το πω έτσι- μεταρρύθμιση όλων των κομμάτων, όλης της Βουλής, όλων μας. Θέλουμε ισότιμη συμμετοχή όλων, με καλή πίστη και σεβασμό σε όλες τις απόψεις. Θέλουμε αποφάσεις εθνικές. Ο διάλογος να είναι ουσιαστικός και για την πρόοδό του να ενημερώνεται τακτικά η Εθνική Αντιπροσωπεία. Δεσμεύομαι για το σκοπό αυτό, να πραγματοποιήσουμε νέα προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση, το αργότερο σε τέσσερις μήνες από τώρα".
Κεντρικό σημείο στην ομιλία του κ. Καραμανλή αποτέλεσε το θέμα της προστασίας του Πανεπιστημιακού Ασύλου που "παραβιάζεται βάναυσα" από στοιχεία ξένα προς τα Ιδρύματα, τα οποία -όπως είπε- εκμεταλλεύονται τις ειρηνικές κινητοποιήσεις, απαγορεύουν τη διακίνηση οποιασδήποτε άλλης άποψης, στρέφονται βίαια και αυταρχικά εναντίον της ελευθερίας φοιτητών και διδασκόντων και επιδίδονται σε καταστροφές. Ο πρωθυπουργός είπε ότι όλα αυτά πλήττουν τη λειτουργία και το κύρος του Δημόσιου Πανεπιστημίου και υπαγορεύουν στις πολιτικές δυνάμεις την υποχρέωση "να στηρίξουμε τα Πρυτανικά Συμβούλια και τα Συμβούλια των ΤΕΙ, έτσι ώστε να ανταποκριθούν στις αρμοδιότητες που τους παρέχει ο Νόμος". Όπως επισήμανε, "είναι ανάγκη να ξέρουμε όλοι τι ακριβώς εννοούμε ως Πανεπιστημιακό Άσυλο και τι ακριβώς προστατεύει. Σε καμιά περίπτωση πάντως το Πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος για τον οποίο κανένας δεν ευθύνεται. Δεν είναι χώρος καταφύγιο και ορμητήριο βίας".
Εξάλλου, κάλεσε όλες τις πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν και απέναντι σε φαινόμενα βιαιοτήτων, καταστροφών και καταλήψεων στη Μέση Εκπαίδευση: "Χρειάζεται να πάρουμε όλοι ξεκάθαρη θέση. Θέση για ανοιχτά σχολεία. Θέση για ανεμπόδιστη πρόσβαση κάθε φοιτητή, κάθε σπουδαστή, κάθε μαθητή, στο μάθημά του. Θέση σε τελική ανάλυση σεβασμού στη Δημοκρατία. Η βία δεν πάει άλλο. Να το πούμε καθαρά. Να το πούμε όλοι. Με μια φωνή. Να καταδικάσουμε και να απομονώσουμε από κοινού κάθε μορφή βίας και κάθε εκφραστή της".
Όσο για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση, ο κ. Καραμανλής μίλησε για τις δυσκολίες εξαιτίας του "τεράστιου δημόσιου χρέους: Ξέρουμε όλοι ότι τα περιθώρια παρεμβάσεων περιορίζονται ασφυκτικά, καθώς το δημόσιο έλλειμμα -παρά το σοβαρό περιορισμό του- παραμένει σε υψηλά επίπεδα είπε ο κ. Καραμανλής που επανέλαβε ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο αγροτικός κόσμος, ο τουρισμός κα, διαβεβαιώνοντας εκ νέου ότι "εξαντλούμε κάθε περιθώριο για τη στήριξη των αγροτών μας".
Τέλος, είπε ότι κάθε πολιτική δύναμη και φορέας μπορεί να κάνει -όπως κάνουμε κι εμείς- τη δική του αυτοκριτική, ωστόσο πρέπει να ανατραπεί η πεποίθηση των πολιτών ότι οι κομματικές σκοπιμότητες υπονόμευσαν την αναζήτηση εθνικής στρατηγικής: "Αυτή είναι, για όλους μας η κοινή πρόκληση. Να δώσουμε μαζί στο εκπαιδευτικό σύστημα νέα δυναμική και κύρος [..] Και στα ζητήματα αυτά οφείλουμε να αναζητήσουμε ει δυνατόν κοινή πορεία όλες οι πολιτικές δυνάμεις [..] Και περιθώρια υπεκφυγής δεν υπάρχουν για κανέναν. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Εμείς αναλαμβάνουμε στο ακέραιο τις δικές μας. Και τώρα και για το μέλλον" είπε ο κ. Καραμανλής.
Κατά τη δευτερολογία του, ο πρωθυπουργός ζήτησε από την αντιπολίτευση καθαρή τοποθέτηση και θετική απάντηση στην πρότασή του για διάλογο στην Παιδεία, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι "δεν είναι ώρα για προφάσεις,αλλά για αποφάσεις».
Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, φαίνεται ότι ορισμένες πλευρές βάζουν προϋποθέσεις στο διάλογο και ζητούν την κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης, όταν οι ίδιες δυνάμεις ζητούσαν στο παρελθόν διάλογο από την αρχή.
«Ξεκινούμε το διάλογο από μηδενική βάση και αυτό είναι έμπρακτη απόδειξη της βούλησης μας για ουσιαστικό διάλογο», δήλωσε ο κ. Καραμανλής, τονίζοντας ότι η συζήτηση για την αλλαγή του εξεταστικού και την αναμόρφωση του Λυκείου «μόνο όφελος για όλους μπορεί να έχει».
Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει έτοιμο σχέδιο, είπε ο κ. Καραμανλής. «Σε ό,τι μας αφορά, δεν ζητούμε συμμετοχή για επικύρωση προειλημμένων αποφάσεων. Δεν πάμε να επιβάλουμε κάτι προαποφασισμένο, ούτε να προκαταλάβουμε κανέναν», σημείωσε ο κ.Καραμανλής, διαβεβαιώνοντας ότι «πρώτη έγνοια μας είναι η επιτυχία του διαλόγου», ενώ μένει να διακριβωθεί «εάν η αντιπολίτευση αναζητά προσχήματα αποχής».
Για τα Εργαστήρια Ελεύθερων Σπουδών είπε ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να καλύψει τις κοινοτικές υποχρεώσεις της χώρας και να βάλει τάξη. «Ό,τι καλύτερο υπάρχει, αν υπάρχει, να γίνει. Το συζητάμε. Δεν είναι όμως ώρα για δογματισμούς. Έχουμε υποχρέωση για να βρούμε λύσεις», είπε ο κ. Καραμανλής.
Απαντώντας στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στο ερώτημά του εάν η ΝΔ θα συμμετείχε σε διάλογο που πρότεινε το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Καραμανλής είπε ότι «δεν μπορεί η Παιδεία να περιμένει εάν και πότε θα γίνετε οψέποτε κυβέρνηση. Εμείς δεν προτείναμε δικό μας διάλογο. Ο διάλογος δεν είναι δικός μας ή δικός σας. Προτείνουμε διάλογο όλων των πολιτικών δυνάμεων, όλης της Βουλής, της πανεπιστημιακής κοινότητας, όλης της κοινωνίας, σε τελική ανάλυση».
Όσο για τα χρονίζοντας ζητήματα που έθεσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός αναρωτήθηκε:
«Μα πότε τα διαπιστώσατε; Υπήρξατε δυο φορές υπουργός Παιδείας. Δεν τα είχατε δει ποτέ; Τώρα τα ανακαλύψατε;».
Χαρακτήρισε, ωστόσο, θετικά σημεία στην ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όπως τη θέση για το άσυλο, με την οποία «δεν απέχουν οι απόψεις μας», ενώ συμφώνησε με τη θέση του κ. Παπανδρέου για την ηλεκτρονική βιβλιοθήκη.
Για την αύξηση των δαπανών στο 5%, υπενθύμισε ότι εξαγγέλθηκε, «όταν ισχυρίζονταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ότι κατάρτιζαν πλεονασματικούς προϋπολογισμούς: Βρεθήκαμε σε έλλειμμα που έφτανε, το 2004, στο 7,5% του ΑΕΠ. Σήμερα είμαστε μπροστά σε νέα οικονομική κρίση, που επιβάλει νέους αυτοπεριορισμούς», είπε ο κ. Καραμανλής και συνέχισε: «Οι ανάγκες της οικονομίας είναι τεράστιες, τα περιθώρια είναι αυστηρά, παρ' όλα αυτά ο αρχικός προγραμματισμός δεν εγκαταλείπεται».
Για τη στάση της αντιπολίτευσης στο θέμα του ασύλου είπε ότι «διαστρεβλώσεις, υποσημειώσεις και αστερίσκοι σε εγκληματικές ενέργειες δεν νοούνται. Οφείλουμε να καταδικάζουμε χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές. Η βία δεν λύνει. Δημιουργεί προβλήματα. Δεν πάει άλλο. Η υποκρισία πρέπει να τελειώνει".
Συγκεκριμένα, ο κ. Καραμανλής πρότεινε "να αναλάβουμε όλοι, σήμερα ει δυνατόν, συγκεκριμένη δέσμευση απέναντι στα παιδιά και σε κάθε ελληνική οικογένεια: Προτείνω να αναλάβουμε την ευθύνη του διαλόγου, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Να ορίσουμε ο καθένας ένα συνάδελφο βουλευτή και να συγκροτήσουμε για το σκοπό αυτό μια Πολιτική Επιτροπή υψηλού επιπέδου, τα μέλη της οποίας να είναι σε διαρκή αμφίδρομη επικοινωνία με τον υπουργό Παιδείας. Να μεταφέρουν τις ιδέες και τις προτάσεις των κομμάτων τους, αλλά και να πληροφορούν τα κόμματά τους για την εξέλιξη του διαλόγου".
Όπως διευκρίνισε ο κ. Καραμανλής, η επεξεργασία συγκεκριμένων προτάσεων τόσο για το Νέο Λύκειο, όσο και για το νέο τρόπο εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, θα γίνει μέσα από τη λειτουργία του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, όπως αυτό προβλέπεται από το Π.Δ. 127 του 2003. Ιδίως μάλιστα από το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που λειτουργεί στο πλαίσιο, αλλά και σε αμφίδρομη σχέση με το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας. Σύμφωνα με την πρόταση του πρωθυπουργού ειδική ομάδα θα μελετήσει τα πιο ενδιαφέροντα συστήματα σε διεθνές επίπεδο και θα υποβάλει τόσο στο Συμβούλιο, όσο και την Πολιτική Επιτροπή σχετική έκθεση, ενώ, μια ομάδα εργασίας θα αντλήσει -αξιοποιώντας και το διαδίκτυο- τις απόψεις ολόκληρης της Εκπαιδευτικής Κοινότητας, ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο κ. Καραμανλής, πρόσθεσε, ότι η ΝΔ προσέρχεται στο διάλογο και με δικές της προτάσεις, ορίζοντας βουλευτή εκπρόσωπό της, τόσο στην πενταμελή Πολιτική Επιτροπή, όσο και στο Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Επιδίωξή μας, είπε ο πρωθυπουργός, είναι ένα σύστημα που ελευθερώνει τα παιδιά από τη μεγάλη πίεση που δέχονται στη διάρκεια του Λυκείου, που απαλλάσσει την ελληνική οικογένεια από τα τεράστια βάρη της Παραπαιδείας, που είναι απαλλαγμένο από τις νοοτροπίες της αποστήθισης και που μαθαίνει το μαθητή "πώς να μαθαίνει".
Ο κ. Καραμανλής σημείωσε ότι ήρθε στη συζήτηση όχι για να ανακοινώσει μια κυβερνητική επιλογή αλλά "με την αγωνία και την έγνοια να διαμορφώσουμε μαζί το δρόμο που θα ακολουθούν υπουργοί και κυβερνήσεις, το δρόμο που θα ακολουθούν τα παιδιά στα επόμενα 20 χρόνια: Ο διάλογος αρχίζει από μηδενική βάση. Δεν έχουμε λόγο να προκαταλάβουμε κανέναν. Δεν ζητούμε από κανέναν να επικυρώσει προειλημμένες αποφάσεις. Θέλουμε -να το πω έτσι- μεταρρύθμιση όλων των κομμάτων, όλης της Βουλής, όλων μας. Θέλουμε ισότιμη συμμετοχή όλων, με καλή πίστη και σεβασμό σε όλες τις απόψεις. Θέλουμε αποφάσεις εθνικές. Ο διάλογος να είναι ουσιαστικός και για την πρόοδό του να ενημερώνεται τακτικά η Εθνική Αντιπροσωπεία. Δεσμεύομαι για το σκοπό αυτό, να πραγματοποιήσουμε νέα προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση, το αργότερο σε τέσσερις μήνες από τώρα".
Κεντρικό σημείο στην ομιλία του κ. Καραμανλή αποτέλεσε το θέμα της προστασίας του Πανεπιστημιακού Ασύλου που "παραβιάζεται βάναυσα" από στοιχεία ξένα προς τα Ιδρύματα, τα οποία -όπως είπε- εκμεταλλεύονται τις ειρηνικές κινητοποιήσεις, απαγορεύουν τη διακίνηση οποιασδήποτε άλλης άποψης, στρέφονται βίαια και αυταρχικά εναντίον της ελευθερίας φοιτητών και διδασκόντων και επιδίδονται σε καταστροφές. Ο πρωθυπουργός είπε ότι όλα αυτά πλήττουν τη λειτουργία και το κύρος του Δημόσιου Πανεπιστημίου και υπαγορεύουν στις πολιτικές δυνάμεις την υποχρέωση "να στηρίξουμε τα Πρυτανικά Συμβούλια και τα Συμβούλια των ΤΕΙ, έτσι ώστε να ανταποκριθούν στις αρμοδιότητες που τους παρέχει ο Νόμος". Όπως επισήμανε, "είναι ανάγκη να ξέρουμε όλοι τι ακριβώς εννοούμε ως Πανεπιστημιακό Άσυλο και τι ακριβώς προστατεύει. Σε καμιά περίπτωση πάντως το Πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος για τον οποίο κανένας δεν ευθύνεται. Δεν είναι χώρος καταφύγιο και ορμητήριο βίας".
Εξάλλου, κάλεσε όλες τις πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν και απέναντι σε φαινόμενα βιαιοτήτων, καταστροφών και καταλήψεων στη Μέση Εκπαίδευση: "Χρειάζεται να πάρουμε όλοι ξεκάθαρη θέση. Θέση για ανοιχτά σχολεία. Θέση για ανεμπόδιστη πρόσβαση κάθε φοιτητή, κάθε σπουδαστή, κάθε μαθητή, στο μάθημά του. Θέση σε τελική ανάλυση σεβασμού στη Δημοκρατία. Η βία δεν πάει άλλο. Να το πούμε καθαρά. Να το πούμε όλοι. Με μια φωνή. Να καταδικάσουμε και να απομονώσουμε από κοινού κάθε μορφή βίας και κάθε εκφραστή της".
Όσο για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση, ο κ. Καραμανλής μίλησε για τις δυσκολίες εξαιτίας του "τεράστιου δημόσιου χρέους: Ξέρουμε όλοι ότι τα περιθώρια παρεμβάσεων περιορίζονται ασφυκτικά, καθώς το δημόσιο έλλειμμα -παρά το σοβαρό περιορισμό του- παραμένει σε υψηλά επίπεδα είπε ο κ. Καραμανλής που επανέλαβε ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο αγροτικός κόσμος, ο τουρισμός κα, διαβεβαιώνοντας εκ νέου ότι "εξαντλούμε κάθε περιθώριο για τη στήριξη των αγροτών μας".
Τέλος, είπε ότι κάθε πολιτική δύναμη και φορέας μπορεί να κάνει -όπως κάνουμε κι εμείς- τη δική του αυτοκριτική, ωστόσο πρέπει να ανατραπεί η πεποίθηση των πολιτών ότι οι κομματικές σκοπιμότητες υπονόμευσαν την αναζήτηση εθνικής στρατηγικής: "Αυτή είναι, για όλους μας η κοινή πρόκληση. Να δώσουμε μαζί στο εκπαιδευτικό σύστημα νέα δυναμική και κύρος [..] Και στα ζητήματα αυτά οφείλουμε να αναζητήσουμε ει δυνατόν κοινή πορεία όλες οι πολιτικές δυνάμεις [..] Και περιθώρια υπεκφυγής δεν υπάρχουν για κανέναν. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Εμείς αναλαμβάνουμε στο ακέραιο τις δικές μας. Και τώρα και για το μέλλον" είπε ο κ. Καραμανλής.
Κατά τη δευτερολογία του, ο πρωθυπουργός ζήτησε από την αντιπολίτευση καθαρή τοποθέτηση και θετική απάντηση στην πρότασή του για διάλογο στην Παιδεία, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι "δεν είναι ώρα για προφάσεις,αλλά για αποφάσεις».
Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, φαίνεται ότι ορισμένες πλευρές βάζουν προϋποθέσεις στο διάλογο και ζητούν την κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης, όταν οι ίδιες δυνάμεις ζητούσαν στο παρελθόν διάλογο από την αρχή.
«Ξεκινούμε το διάλογο από μηδενική βάση και αυτό είναι έμπρακτη απόδειξη της βούλησης μας για ουσιαστικό διάλογο», δήλωσε ο κ. Καραμανλής, τονίζοντας ότι η συζήτηση για την αλλαγή του εξεταστικού και την αναμόρφωση του Λυκείου «μόνο όφελος για όλους μπορεί να έχει».
Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει έτοιμο σχέδιο, είπε ο κ. Καραμανλής. «Σε ό,τι μας αφορά, δεν ζητούμε συμμετοχή για επικύρωση προειλημμένων αποφάσεων. Δεν πάμε να επιβάλουμε κάτι προαποφασισμένο, ούτε να προκαταλάβουμε κανέναν», σημείωσε ο κ.Καραμανλής, διαβεβαιώνοντας ότι «πρώτη έγνοια μας είναι η επιτυχία του διαλόγου», ενώ μένει να διακριβωθεί «εάν η αντιπολίτευση αναζητά προσχήματα αποχής».
Για τα Εργαστήρια Ελεύθερων Σπουδών είπε ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να καλύψει τις κοινοτικές υποχρεώσεις της χώρας και να βάλει τάξη. «Ό,τι καλύτερο υπάρχει, αν υπάρχει, να γίνει. Το συζητάμε. Δεν είναι όμως ώρα για δογματισμούς. Έχουμε υποχρέωση για να βρούμε λύσεις», είπε ο κ. Καραμανλής.
Απαντώντας στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στο ερώτημά του εάν η ΝΔ θα συμμετείχε σε διάλογο που πρότεινε το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Καραμανλής είπε ότι «δεν μπορεί η Παιδεία να περιμένει εάν και πότε θα γίνετε οψέποτε κυβέρνηση. Εμείς δεν προτείναμε δικό μας διάλογο. Ο διάλογος δεν είναι δικός μας ή δικός σας. Προτείνουμε διάλογο όλων των πολιτικών δυνάμεων, όλης της Βουλής, της πανεπιστημιακής κοινότητας, όλης της κοινωνίας, σε τελική ανάλυση».
Όσο για τα χρονίζοντας ζητήματα που έθεσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός αναρωτήθηκε:
«Μα πότε τα διαπιστώσατε; Υπήρξατε δυο φορές υπουργός Παιδείας. Δεν τα είχατε δει ποτέ; Τώρα τα ανακαλύψατε;».
Χαρακτήρισε, ωστόσο, θετικά σημεία στην ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όπως τη θέση για το άσυλο, με την οποία «δεν απέχουν οι απόψεις μας», ενώ συμφώνησε με τη θέση του κ. Παπανδρέου για την ηλεκτρονική βιβλιοθήκη.
Για την αύξηση των δαπανών στο 5%, υπενθύμισε ότι εξαγγέλθηκε, «όταν ισχυρίζονταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ότι κατάρτιζαν πλεονασματικούς προϋπολογισμούς: Βρεθήκαμε σε έλλειμμα που έφτανε, το 2004, στο 7,5% του ΑΕΠ. Σήμερα είμαστε μπροστά σε νέα οικονομική κρίση, που επιβάλει νέους αυτοπεριορισμούς», είπε ο κ. Καραμανλής και συνέχισε: «Οι ανάγκες της οικονομίας είναι τεράστιες, τα περιθώρια είναι αυστηρά, παρ' όλα αυτά ο αρχικός προγραμματισμός δεν εγκαταλείπεται».
Για τη στάση της αντιπολίτευσης στο θέμα του ασύλου είπε ότι «διαστρεβλώσεις, υποσημειώσεις και αστερίσκοι σε εγκληματικές ενέργειες δεν νοούνται. Οφείλουμε να καταδικάζουμε χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές. Η βία δεν λύνει. Δημιουργεί προβλήματα. Δεν πάει άλλο. Η υποκρισία πρέπει να τελειώνει".
Τέλος, στην αναφορά του κ. Γ. Παπανδρέου για προσπάθειες διαλόγου στο παρελθόν είπε ότι «το παρελθόν δεν είναι καλός οδηγός. Το ζήτημα είναι να συμφωνήσουμε σε βασικές αρχές, τουλάχιστον».
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ
Ομιλία του ΥπΕΠΘ στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την Παιδεία
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αισθάνομαι την υποχρέωση να ξεκινήσω με δύο αυτονόητα. Πρώτον, ότι στην αίθουσα αυτή όλοι σεβόμαστε την αντιπαράθεση, ακόμα και για το ευαίσθητο ζήτημα της παιδείας, όταν αφετηρία αυτής της αντιπαράθεσης είναι κυρίως η σπουδή για το μέλλον, για μια καλύτερη παιδεία.
Και δεύτερον, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε σε καμία περίπτωση, τις προσπάθειες που έχουν γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια και απ’ της κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και απ’ της κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και ιδιαίτερα σε ό,τι με αφορά απ’ τους δύο προκατόχους μου και από την Υπουργό την κα Μαριέττα Γιαννάκου και από τον κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη.
Όμως αυτό δε σημαίνει ότι η παιδεία δε βρίσκεται σε διαρκή μεταρρύθμιση. Αυτό δε σημαίνει ότι η παιδεία δεν πρέπει να κινείται ανάλογα με την κοινωνική εξέλιξη. Και φυσικά όλοι σε αυτή την αίθουσα μέσα σε αυτά που ειπώθηκαν εμμέσως πλην σαφώς συνομολογούμε ότι η ευθύνη για την παιδεία είναι συλλογική.
Και για να είμαστε ακόμα πιο ειλικρινείς κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα πρέπει να συνομολογήσουμε ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Και βρίσκεται σε κρίση κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γιατί αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και βέβαια γιατί με ευθύνες όλων μας και επισημαίνω τη λέξη «όλων μας», δυστυχώς υποφέρει απ’ τις ιδεοληψίες του παρελθόντος.
Βέβαια δε θα ήθελα να δραματοποιήσω την κατάσταση, απλώς προσπαθώ να προσεγγίσω όσο το δυνατόν πιο μετρημένα την υπόθεση της παιδείας και όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Και βέβαια σε αυτό εδώ το σημείο θα πρέπει να δεχθώ ότι όλοι μας, έχουμε ευθύνες. Και έχουμε ευθύνες όλοι μας γιατί όλες και όλοι μαζί τα προηγούμενα χρόνια επιτρέψαμε να κυριαρχήσει ο λαϊκισμός στο χώρο της παιδείας.
Όλοι μαζί δυστυχώς επιτρέψαμε να γίνει η παιδεία εργαστήρι κομματικών πειραματισμών και κυρίως όλες και όλοι μαζί αφήσαμε δυστυχώς την παιδεία να κατρακυλήσει σε ένα πεδίο στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Παράλληλα, ο χώρος της παιδείας γνώριζε πολλές αλλαγές και πολλές μεταρρυθμίσεις.
Όμως, στην παιδεία αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει και δεν πρέπει να μας φοβίζει γιατί είναι ανάγκη στην παιδεία να υπάρχει μια διαρκής μεταρρύθμιση. Είναι ανάγκη δυστυχώς για όλους μας να αλλάζουμε τα πράγματα στην παιδεία για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, να συναντά την κοινωνική εξέλιξη. Και αυτό κατά τη δική μου εκτίμηση θα πρέπει να είναι ο στόχος όλων μας.
Και κυρίως αυτό που καλούμαστε να αναδείξουμε είναι την παιδεία ως πρωταρχικό μοχλό, ως βασική προτεραιότητα οικονομικής ανάπτυξης. Γιατί κυρίες και κύριοι το είπαν και οι προλαλήσαντες, θα το πω έστω και εκ του περισσού και εγώ, η παιδεία είναι δείκτης πολιτισμού, γιατί η εκπαίδευση είναι αυτή που καθορίζει τόσο το πολιτισμικό δείκτη της κάθε χώρας, των πολιτών της κάθε χώρας, αλλά παράλληλα η παιδεία είναι αυτή και το εκπαιδευτικό σύστημα, που καθορίζουν τις επιδόσεις όλων μας, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και σε επίπεδο οικονομίας.
Έτσι, είναι λογικό σε αυτή την αίθουσα να αγωνιούμε για μια καλύτερη παιδεία. Είναι λογικό όλοι να αναζητούμε την ποιότητα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτό κατά τη δική μου εκτίμηση είναι πάρα πολύ θετικό. Όπως είναι πολύ θετικό ότι οι προκαταλήψεις του χθες φαίνεται ότι σιγά-σιγά μπαίνουν στο περιθώριο και φαίνεται ότι όλοι ακούμε ως πολιτικές δυνάμεις μία κοινωνία η οποία ζητά από εμάς λύσεις οικουμενικές, λύσεις οι οποίες προέρχονται σαφώς από δημοκρατικές διαδικασίες.
Και φυσικά είναι οι διαδικασίες εκείνες οι δημοκρατικές που μπορούν να εγγυηθούν την εκπόνηση ενός εθνικού σχεδίου για την παιδεία. Και ένα εθνικό σχέδιο για την παιδεία μπορεί να έχει και αξιοπιστία και ορίζοντα εφαρμογής. Και έχει αξιοπιστία και ορίζοντα εφαρμογής όταν ξεπερνά το στενό ορίζοντα της τετραετίας και ξεπερνά τις όποιες σκοπιμότητες της όποιας κυβέρνησης.
Γι’ αυτό ήθελα απαντώντας και στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ξεκάθαρα να πω σε αυτή την αίθουσα ότι ούτε έχω λάβει καμία εντολή, ούτε έχω καμία πρόθεση να συμπεριφερθώ προεκλογικά. Και κυρίως δεν έχω καμία πρόθεση να αφήσω τον όποιο διάλογο για την παιδεία να κατρακυλήσει σε μια ακατάσχετη εκλογολογία η οποία δυστυχώς δηλητηριάζει την πολιτική σταθερότητα και δυστυχώς επιβαρύνει το ήδη δυσάρεστο για όλους οικονομικό κλίμα.
Και βέβαια όπως ακούσατε και από την πρωτολογία του Πρωθυπουργού, δεν τίθεται από κανέναν μας έστω και ως υπόνοια αυτή η επιδίωξη. Η αντίληψή μας για την εκπαίδευση, είναι αντίληψη η οποία έχει στρατηγικό χαρακτήρα και δε συνδέεται με οποιαδήποτε κοντόφθαλμη ή μικροπολιτική ή μικροκομματική θεώρηση ή σκοπιμότητα.
Και σε αυτό επιτρέψτε μου κυρίες και κύριοι να είμαστε ξεκάθαροι ως κυβέρνηση. Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι ο διάλογος για το εθνικό σχέδιο για την παιδεία είναι πάνω και πέρα από τις όποιες μικροπολιτικές ή κομματικές σκοπιμότητες της στιγμής.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο ζήτημα της παιδείας κάθε, μα πραγματικά κάθε μικρή ή μεγάλη πρωτοβουλία αν είναι θετική, είναι σημαντική. Αν κινείται στη σωστή κατεύθυνση η όποια έστω και μικρή πρωτοβουλία, μπορεί να προσφέρει πολλά. Γι’ αυτό και η δική μας πεποίθηση είναι ότι δεν υπάρχουν μικρά ή αμελητέα κέρδη στον τομέα της παιδείας.
Το στοίχημα που έχουμε μπροστά μας είναι στοίχημα συμμετοχικής εκπαίδευσης. Η συμμετοχική εκπαίδευση έχει νόημα όταν όλες και όλοι μαζί ξεκινώντας απ’ αυτή την αίθουσα, εμπεδώσουμε μία εκπαιδευτική ειρήνη. Εμπεδώσουμε ένα σταθερό ψυχολογικό κλίμα βάσει του οποίου μπορούμε ανοιχτά, χωρίς προκαταλήψεις, να συζητήσουμε.
Και η ειρήνη αυτή θα επέλθει κυρίες και κύριοι μέσα από ένα διάλογο, ο οποίος διάλογος είναι για συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά ξεκινά από μηδενική βάση. Και όταν λέμε από μηδενική βάση κύριε Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, εννοούμε ότι δεν υπάρχουν ούτε προειλημμένες αποφάσεις, ούτε δογματικές αντιλήψεις, ούτε κομματικές παρωπίδες και κυρίως δεν θα υπάρξουν αιφνιδιασμοί.
Είμαστε ανοιχτοί και το τονίζω αυτό, είμαστε ανοιχτοί να ακούσουμε όλες τις απόψεις. Και πρώτος εγώ θα σας πω ότι διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που έδωσε στη δημοσιότητα και είδα εκεί ότι υπάρχουν απόψεις τις οποίες μπορούμε να συζητήσουμε. Απόψεις οι οποίες μπορούν να μπουν στη βάση του διαλόγου.
Έχουμε την ευκαιρία όλες και όλοι μαζί να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος, να κάνουμε ένα βήμα να φτιάξουμε ένα εθνικό σχέδιο το οποίο θα δεσμευτούμε όλοι ότι δε θα αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, ούτε από Υπουργό σε Υπουργό, ούτε φυσικά θα έχει στενό περιθώριο, στενό ορίζοντα τετραετίας.
Και αν θέλετε τη δική μου εκτίμηση, είναι ότι όποιος έχει αφουγκραστεί έξω απ’ αυτή την αίθουσα τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους φοιτητές, ξέρετε, όλοι λένε ότι πρέπει επιτέλους να κλειστούμε σε μία αίθουσα, επιτέλους πρέπει να βρεθούμε στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και να μη βγούμε απ’ αυτή την αίθουσα εάν δεν πούμε ότι έχουμε χρέος να δώσουμε λύσεις, να πάρουμε αποφάσεις.
Και βέβαια, όταν λέμε να πάρουμε αποφάσεις, οι αποφάσεις αυτές δε θα αφορούν το σήμερα. Θα αφορούν το αύριο. Δεν έχουμε σκοπό να αιφνιδιάσουμε κανέναν, ούτε έχουμε σκοπό να αξιοποιήσουμε μικροπολιτικά την όποια απόφαση. Έχουμε όμως χρέος να βάλουμε τη βάση για το αύριο.
Και βέβαια έχει γίνει αρκετός λόγος για την απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όμως κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν πρέπει μια τέτοια αφετηρία να αποτελεί τη βάση του δικού μας προβληματισμού. Πρέπει να είμαστε περήφανοι και για τους δασκάλους μας και για τους μαθητές και κυρίως για τους Πανεπιστημιακούς.
Και να σας πω και κάτι; Όλοι πρέπει σε αυτή την αίθουσα να στεκόμαστε περήφανοι γιατί απ’ τα 16,5 χιλιάδες Πανεπιστήμια τα οποία εκρίθησαν μέσα στα καλύτερα 500, βρίσκονται και ελληνικά Πανεπιστήμια. Και προσωπικά πρέπει να σας πω ότι είμαι περήφανος για τα εφόδια που έχω πάρει από δημόσιο σχολειό και από δημόσιο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό βεβαίως πρέπει να λέμε ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα να κάνουμε, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να λειτουργούμε ισοπεδωτικά και απαξιωτικά για το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα.
Έρχομαι τώρα στο θέμα του διαλόγου. Η προσήλωσή μας στην κουλτούρα του διαλόγου δε σημαίνει όπως ακούστηκε έλλειψη θέσεων, ούτε αποποίηση ευθυνών. Αντίθετα, υπαγορεύεται από την ανάγκη να προχωρήσουμε συλλογικά σε όλες εκείνες τις αλλαγές που συνιστούν πραγματική τομή στο χώρο της παιδείας.
Και κυρίως η διαδικασία του διαλόγου πηγάζει από τη βαθιά πεποίθησή μας ότι στο θέμα της παιδείας δεν έχουμε την πολυτέλεια να γυρίζουμε την πλάτη σε οποιαδήποτε πρόταση, από οποιαδήποτε πολιτική, ιδεολογική αφετηρία και αν προέρχεται.
Εγώ δε κλείνω τα αυτιά μου στις προτάσεις του ΚΚΕ. Ίσα-ίσα που λέω ότι θα μπορούσε το ΚΚΕ προσερχόμενο στην επιτροπή για τον εθνικό διάλογο για την παιδεία, αυτές τις θέσεις που ανέπτυξε να τις αναπτύξει και εκεί με πειστικότητα. Και εκεί που μπορούμε να συμφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε. Στόχος θα πρέπει να είναι η ευρύτερη δυνατή συναίνεση και συναίνεση μπορεί να υπάρξει μόνο με συνένωση δυνάμεων και προσπαθειών. Μόνο τότε κυρίες και κύριοι και κυρίως κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να υπάρξει αυθεντική αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Και βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι ο διάλογος είναι χωρίς πλαίσιο αρχών. Και θα συμφωνήσω ότι το πλαίσιο αρχών είναι αυτό που έχει δώσει η ΟΛΜΕ, δηλαδή ο διάλογος να είναι ουσιαστικός λέει η ΟΛΜΕ, να στηρίζει το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, να οδηγεί σε λύσεις, να δεσμεύει όλες τις πλευρές, να έχει ένα χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης, να έχει αρχή, μέση και τέλος και φυσικά να διασφαλίζει τη χρηματοδότηση.
Και βεβαίως απ’ τη δική μας πλευρά εμείς δεσμευόμαστε ότι οι όποιες αποφάσεις δεν αφορούν το 2009-2010 και δεν τίθεται κανένα θέμα αλλαγής του όποιου συστήματος. Όμως, οι όποιες αλλαγές αποφασιστούν, θα πρέπει να ισχύσουν σε χρόνο και υπό προϋποθέσεις, που όχι μόνο δε θα αιφνιδιάσουν κανέναν, αλλά που κυρίως θα ξεπερνούν το στενό ορίζοντα της 4ετίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θεωρώ χρέος να δούμε δύο ζητήματα. Πρώτον, να δούμε τι Λύκειο θέλουμε επιτέλους. Να ανακτήσει το Λύκειο το κύρος που είχε παλαιότερα. Να έχουμε γενική ουσιαστική παιδεία στο Λύκειο και όχι απλώς μόρφωση, όχι απλώς εκπαίδευση, όχι απλώς εξειδικευμένη γνώση και βέβαια, ένα τέτοιο Λύκειο είναι ανοιχτό στην κριτική και κυρίως στη δημιουργική σκέψη.
Δεύτερον, να δούμε τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια που εκεί πρέπει να είμαστε ανοιχτοί. Έχουν ακουστεί πάρα πολλές απόψεις, πολλές προτάσεις και εσείς ως ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα και τα Κόμματα της υπόλοιπης Αντιπολίτευσης, έχουν προτάσεις για το ζήτημα αυτό. Είμαστε ανοιχτοί, είμαστε πρόθυμοι όλες τις απόψεις, όλες τις προτάσεις να τις συζητήσουμε.
Έρχομαι βέβαια στο θέμα του Πανεπιστημίου. Το θέμα του Πανεπιστημίου που εκεί λειτουργεί ο συγκεκριμένος νόμος – πλαίσιο, που πολλές φορές παρ' ότι είπε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι ήταν ανοιχτό το ΠΑΣΟΚ στο διάλογο, δυστυχώς εγκατέλειψε το διάλογο στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας και κρίσιμα νομοσχέδια που θα μπορούσαν –επειδή ήταν σύμφωνο το ΠΑΣΟΚ- να έχουν συζητηθεί και με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς ούτε συζητήθηκαν, ούτε ψηφίστηκαν επί της αρχής παρ' όλα αυτά ακόμη και σε αυτό το επίπεδο πιστεύω ότι έχουμε τα περιθώρια να βελτιώσουμε στη σωστή κατεύθυνση τα πράγματα.
Αρκεί βεβαίως να διατηρήσουν τα Πανεπιστήμια το χαρακτήρα ως Ιδρύματα, που προσφέρουν όχι μόνο ειδικευμένη γνώση αλλά κυρίως την ηθική της επιστήμης, όπως αυτή ιστορικά έχει διαμορφωθεί.
Παράλληλα ο ρόλος του Πανεπιστημίου οφείλει να υπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς και κυρίως της επαγγελματικής αντιστοίχησης. Το Πανεπιστήμιο από την πλευρά του, πρέπει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της, αλλά πάνω από όλα θα πρέπει να διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον.
Και βέβαια η ανταγωνιστικότητα που ακούστηκε από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ του ελληνικού Πανεπιστημίου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη κυρίως με την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, με την αυτοδιοίκηση των Πανεπιστημίων και αυτή την αυτοδιοίκηση –που εσείς θέλετε κι εμείς θέλουμε- είμαστε ανοιχτοί να τη συζητήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς προειλημμένες αποφάσεις.
Τώρα όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο. Είμαστε ξεκάθαροι ότι δεν έχουμε στην πίσω πλευρά του μυαλού μας την άρση του ασύλου, στο κάτω – κάτω της γραφής κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται.
Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει διαρκώς να δίδουμε το πραγματικό περιεχόμενο του ασύλου και να προστατεύουμε το άσυλο. Προστατεύουμε το άσυλο όταν λέμε ότι το άσυλο είναι άσυλο ιδεών, είναι το άσυλο της ελεύθερης διακίνησης αρχών και δημοκρατικών αξιών. Έτσι δεν θα αφήνουμε να λειτουργεί το άσυλο λανθασμένα και να γίνεται άσυλο βίας.
Είπε ο Πρόεδρος του Συνασπισμού πριν ότι «όλοι θέλουμε να έχουμε στη μνήμη μας το τανκ μπροστά στην είσοδο του Πολυτεχνείου» και είναι σωστό αυτό που λέει γιατί παίρνουμε διδάγματα για το παρόν και για το μέλλον, από την εικόνα αυτή. Αλλά επίσης δεν θέλουμε να δίνουμε και στα νέα παιδιά την εικόνα της Βιβλιοθήκης της Νομικής Σχολής που καίγεται, ούτε των δημοσίων κτηρίων, ούτε της βίας, ούτε της λεηλασίας.
Θέλουμε ακριβώς να προστατεύσουμε το άσυλο και να το αφήσουμε πραγματικά να είναι αυτό, που του αξίζει. Γι' αυτό δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για άρση ασύλου, αλλά για τη διασφάλιση του χώρου εντός του οποίου το άσυλο προβλέπεται.
Τελειώνοντας κυρίες και κύριοι συνάδελφοι θα σας έλεγα αναλογιζόμενος τις δυσκολίες που υπάρχουν και γνωρίζοντας τις προσδοκίες των νέων, θα πρέπει να ζητήσω από αυτό εδώ το βήμα τη συνεισφορά όλων και των βουλευτών, αλλά κυρίως των συγκροτημένων πολιτικών δυνάμεων γι' αυτή την έναρξη του διαλόγου.
Επιδίωξή μας είναι μια παιδεία ελεύθερη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Επιδίωξή μας είναι μια παιδεία με εκπαίδευση που να στηρίζεται σε στρατηγική μακράς πνοής. Τη στρατηγική αυτή μπορούμε να την οικοδομήσουμε βήμα – βήμα, μπορούμε να την οικοδομήσουμε όλες και όλοι μαζί.
Και δεύτερον, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε σε καμία περίπτωση, τις προσπάθειες που έχουν γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια και απ’ της κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και απ’ της κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και ιδιαίτερα σε ό,τι με αφορά απ’ τους δύο προκατόχους μου και από την Υπουργό την κα Μαριέττα Γιαννάκου και από τον κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη.
Όμως αυτό δε σημαίνει ότι η παιδεία δε βρίσκεται σε διαρκή μεταρρύθμιση. Αυτό δε σημαίνει ότι η παιδεία δεν πρέπει να κινείται ανάλογα με την κοινωνική εξέλιξη. Και φυσικά όλοι σε αυτή την αίθουσα μέσα σε αυτά που ειπώθηκαν εμμέσως πλην σαφώς συνομολογούμε ότι η ευθύνη για την παιδεία είναι συλλογική.
Και για να είμαστε ακόμα πιο ειλικρινείς κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα πρέπει να συνομολογήσουμε ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Και βρίσκεται σε κρίση κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γιατί αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και βέβαια γιατί με ευθύνες όλων μας και επισημαίνω τη λέξη «όλων μας», δυστυχώς υποφέρει απ’ τις ιδεοληψίες του παρελθόντος.
Βέβαια δε θα ήθελα να δραματοποιήσω την κατάσταση, απλώς προσπαθώ να προσεγγίσω όσο το δυνατόν πιο μετρημένα την υπόθεση της παιδείας και όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Και βέβαια σε αυτό εδώ το σημείο θα πρέπει να δεχθώ ότι όλοι μας, έχουμε ευθύνες. Και έχουμε ευθύνες όλοι μας γιατί όλες και όλοι μαζί τα προηγούμενα χρόνια επιτρέψαμε να κυριαρχήσει ο λαϊκισμός στο χώρο της παιδείας.
Όλοι μαζί δυστυχώς επιτρέψαμε να γίνει η παιδεία εργαστήρι κομματικών πειραματισμών και κυρίως όλες και όλοι μαζί αφήσαμε δυστυχώς την παιδεία να κατρακυλήσει σε ένα πεδίο στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Παράλληλα, ο χώρος της παιδείας γνώριζε πολλές αλλαγές και πολλές μεταρρυθμίσεις.
Όμως, στην παιδεία αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει και δεν πρέπει να μας φοβίζει γιατί είναι ανάγκη στην παιδεία να υπάρχει μια διαρκής μεταρρύθμιση. Είναι ανάγκη δυστυχώς για όλους μας να αλλάζουμε τα πράγματα στην παιδεία για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, να συναντά την κοινωνική εξέλιξη. Και αυτό κατά τη δική μου εκτίμηση θα πρέπει να είναι ο στόχος όλων μας.
Και κυρίως αυτό που καλούμαστε να αναδείξουμε είναι την παιδεία ως πρωταρχικό μοχλό, ως βασική προτεραιότητα οικονομικής ανάπτυξης. Γιατί κυρίες και κύριοι το είπαν και οι προλαλήσαντες, θα το πω έστω και εκ του περισσού και εγώ, η παιδεία είναι δείκτης πολιτισμού, γιατί η εκπαίδευση είναι αυτή που καθορίζει τόσο το πολιτισμικό δείκτη της κάθε χώρας, των πολιτών της κάθε χώρας, αλλά παράλληλα η παιδεία είναι αυτή και το εκπαιδευτικό σύστημα, που καθορίζουν τις επιδόσεις όλων μας, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και σε επίπεδο οικονομίας.
Έτσι, είναι λογικό σε αυτή την αίθουσα να αγωνιούμε για μια καλύτερη παιδεία. Είναι λογικό όλοι να αναζητούμε την ποιότητα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτό κατά τη δική μου εκτίμηση είναι πάρα πολύ θετικό. Όπως είναι πολύ θετικό ότι οι προκαταλήψεις του χθες φαίνεται ότι σιγά-σιγά μπαίνουν στο περιθώριο και φαίνεται ότι όλοι ακούμε ως πολιτικές δυνάμεις μία κοινωνία η οποία ζητά από εμάς λύσεις οικουμενικές, λύσεις οι οποίες προέρχονται σαφώς από δημοκρατικές διαδικασίες.
Και φυσικά είναι οι διαδικασίες εκείνες οι δημοκρατικές που μπορούν να εγγυηθούν την εκπόνηση ενός εθνικού σχεδίου για την παιδεία. Και ένα εθνικό σχέδιο για την παιδεία μπορεί να έχει και αξιοπιστία και ορίζοντα εφαρμογής. Και έχει αξιοπιστία και ορίζοντα εφαρμογής όταν ξεπερνά το στενό ορίζοντα της τετραετίας και ξεπερνά τις όποιες σκοπιμότητες της όποιας κυβέρνησης.
Γι’ αυτό ήθελα απαντώντας και στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ξεκάθαρα να πω σε αυτή την αίθουσα ότι ούτε έχω λάβει καμία εντολή, ούτε έχω καμία πρόθεση να συμπεριφερθώ προεκλογικά. Και κυρίως δεν έχω καμία πρόθεση να αφήσω τον όποιο διάλογο για την παιδεία να κατρακυλήσει σε μια ακατάσχετη εκλογολογία η οποία δυστυχώς δηλητηριάζει την πολιτική σταθερότητα και δυστυχώς επιβαρύνει το ήδη δυσάρεστο για όλους οικονομικό κλίμα.
Και βέβαια όπως ακούσατε και από την πρωτολογία του Πρωθυπουργού, δεν τίθεται από κανέναν μας έστω και ως υπόνοια αυτή η επιδίωξη. Η αντίληψή μας για την εκπαίδευση, είναι αντίληψη η οποία έχει στρατηγικό χαρακτήρα και δε συνδέεται με οποιαδήποτε κοντόφθαλμη ή μικροπολιτική ή μικροκομματική θεώρηση ή σκοπιμότητα.
Και σε αυτό επιτρέψτε μου κυρίες και κύριοι να είμαστε ξεκάθαροι ως κυβέρνηση. Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι ο διάλογος για το εθνικό σχέδιο για την παιδεία είναι πάνω και πέρα από τις όποιες μικροπολιτικές ή κομματικές σκοπιμότητες της στιγμής.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο ζήτημα της παιδείας κάθε, μα πραγματικά κάθε μικρή ή μεγάλη πρωτοβουλία αν είναι θετική, είναι σημαντική. Αν κινείται στη σωστή κατεύθυνση η όποια έστω και μικρή πρωτοβουλία, μπορεί να προσφέρει πολλά. Γι’ αυτό και η δική μας πεποίθηση είναι ότι δεν υπάρχουν μικρά ή αμελητέα κέρδη στον τομέα της παιδείας.
Το στοίχημα που έχουμε μπροστά μας είναι στοίχημα συμμετοχικής εκπαίδευσης. Η συμμετοχική εκπαίδευση έχει νόημα όταν όλες και όλοι μαζί ξεκινώντας απ’ αυτή την αίθουσα, εμπεδώσουμε μία εκπαιδευτική ειρήνη. Εμπεδώσουμε ένα σταθερό ψυχολογικό κλίμα βάσει του οποίου μπορούμε ανοιχτά, χωρίς προκαταλήψεις, να συζητήσουμε.
Και η ειρήνη αυτή θα επέλθει κυρίες και κύριοι μέσα από ένα διάλογο, ο οποίος διάλογος είναι για συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά ξεκινά από μηδενική βάση. Και όταν λέμε από μηδενική βάση κύριε Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, εννοούμε ότι δεν υπάρχουν ούτε προειλημμένες αποφάσεις, ούτε δογματικές αντιλήψεις, ούτε κομματικές παρωπίδες και κυρίως δεν θα υπάρξουν αιφνιδιασμοί.
Είμαστε ανοιχτοί και το τονίζω αυτό, είμαστε ανοιχτοί να ακούσουμε όλες τις απόψεις. Και πρώτος εγώ θα σας πω ότι διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που έδωσε στη δημοσιότητα και είδα εκεί ότι υπάρχουν απόψεις τις οποίες μπορούμε να συζητήσουμε. Απόψεις οι οποίες μπορούν να μπουν στη βάση του διαλόγου.
Έχουμε την ευκαιρία όλες και όλοι μαζί να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος, να κάνουμε ένα βήμα να φτιάξουμε ένα εθνικό σχέδιο το οποίο θα δεσμευτούμε όλοι ότι δε θα αλλάζει από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, ούτε από Υπουργό σε Υπουργό, ούτε φυσικά θα έχει στενό περιθώριο, στενό ορίζοντα τετραετίας.
Και αν θέλετε τη δική μου εκτίμηση, είναι ότι όποιος έχει αφουγκραστεί έξω απ’ αυτή την αίθουσα τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους φοιτητές, ξέρετε, όλοι λένε ότι πρέπει επιτέλους να κλειστούμε σε μία αίθουσα, επιτέλους πρέπει να βρεθούμε στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και να μη βγούμε απ’ αυτή την αίθουσα εάν δεν πούμε ότι έχουμε χρέος να δώσουμε λύσεις, να πάρουμε αποφάσεις.
Και βέβαια, όταν λέμε να πάρουμε αποφάσεις, οι αποφάσεις αυτές δε θα αφορούν το σήμερα. Θα αφορούν το αύριο. Δεν έχουμε σκοπό να αιφνιδιάσουμε κανέναν, ούτε έχουμε σκοπό να αξιοποιήσουμε μικροπολιτικά την όποια απόφαση. Έχουμε όμως χρέος να βάλουμε τη βάση για το αύριο.
Και βέβαια έχει γίνει αρκετός λόγος για την απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όμως κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν πρέπει μια τέτοια αφετηρία να αποτελεί τη βάση του δικού μας προβληματισμού. Πρέπει να είμαστε περήφανοι και για τους δασκάλους μας και για τους μαθητές και κυρίως για τους Πανεπιστημιακούς.
Και να σας πω και κάτι; Όλοι πρέπει σε αυτή την αίθουσα να στεκόμαστε περήφανοι γιατί απ’ τα 16,5 χιλιάδες Πανεπιστήμια τα οποία εκρίθησαν μέσα στα καλύτερα 500, βρίσκονται και ελληνικά Πανεπιστήμια. Και προσωπικά πρέπει να σας πω ότι είμαι περήφανος για τα εφόδια που έχω πάρει από δημόσιο σχολειό και από δημόσιο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό βεβαίως πρέπει να λέμε ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα να κάνουμε, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να λειτουργούμε ισοπεδωτικά και απαξιωτικά για το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα.
Έρχομαι τώρα στο θέμα του διαλόγου. Η προσήλωσή μας στην κουλτούρα του διαλόγου δε σημαίνει όπως ακούστηκε έλλειψη θέσεων, ούτε αποποίηση ευθυνών. Αντίθετα, υπαγορεύεται από την ανάγκη να προχωρήσουμε συλλογικά σε όλες εκείνες τις αλλαγές που συνιστούν πραγματική τομή στο χώρο της παιδείας.
Και κυρίως η διαδικασία του διαλόγου πηγάζει από τη βαθιά πεποίθησή μας ότι στο θέμα της παιδείας δεν έχουμε την πολυτέλεια να γυρίζουμε την πλάτη σε οποιαδήποτε πρόταση, από οποιαδήποτε πολιτική, ιδεολογική αφετηρία και αν προέρχεται.
Εγώ δε κλείνω τα αυτιά μου στις προτάσεις του ΚΚΕ. Ίσα-ίσα που λέω ότι θα μπορούσε το ΚΚΕ προσερχόμενο στην επιτροπή για τον εθνικό διάλογο για την παιδεία, αυτές τις θέσεις που ανέπτυξε να τις αναπτύξει και εκεί με πειστικότητα. Και εκεί που μπορούμε να συμφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε. Στόχος θα πρέπει να είναι η ευρύτερη δυνατή συναίνεση και συναίνεση μπορεί να υπάρξει μόνο με συνένωση δυνάμεων και προσπαθειών. Μόνο τότε κυρίες και κύριοι και κυρίως κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να υπάρξει αυθεντική αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Και βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι ο διάλογος είναι χωρίς πλαίσιο αρχών. Και θα συμφωνήσω ότι το πλαίσιο αρχών είναι αυτό που έχει δώσει η ΟΛΜΕ, δηλαδή ο διάλογος να είναι ουσιαστικός λέει η ΟΛΜΕ, να στηρίζει το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, να οδηγεί σε λύσεις, να δεσμεύει όλες τις πλευρές, να έχει ένα χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης, να έχει αρχή, μέση και τέλος και φυσικά να διασφαλίζει τη χρηματοδότηση.
Και βεβαίως απ’ τη δική μας πλευρά εμείς δεσμευόμαστε ότι οι όποιες αποφάσεις δεν αφορούν το 2009-2010 και δεν τίθεται κανένα θέμα αλλαγής του όποιου συστήματος. Όμως, οι όποιες αλλαγές αποφασιστούν, θα πρέπει να ισχύσουν σε χρόνο και υπό προϋποθέσεις, που όχι μόνο δε θα αιφνιδιάσουν κανέναν, αλλά που κυρίως θα ξεπερνούν το στενό ορίζοντα της 4ετίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θεωρώ χρέος να δούμε δύο ζητήματα. Πρώτον, να δούμε τι Λύκειο θέλουμε επιτέλους. Να ανακτήσει το Λύκειο το κύρος που είχε παλαιότερα. Να έχουμε γενική ουσιαστική παιδεία στο Λύκειο και όχι απλώς μόρφωση, όχι απλώς εκπαίδευση, όχι απλώς εξειδικευμένη γνώση και βέβαια, ένα τέτοιο Λύκειο είναι ανοιχτό στην κριτική και κυρίως στη δημιουργική σκέψη.
Δεύτερον, να δούμε τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια που εκεί πρέπει να είμαστε ανοιχτοί. Έχουν ακουστεί πάρα πολλές απόψεις, πολλές προτάσεις και εσείς ως ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα και τα Κόμματα της υπόλοιπης Αντιπολίτευσης, έχουν προτάσεις για το ζήτημα αυτό. Είμαστε ανοιχτοί, είμαστε πρόθυμοι όλες τις απόψεις, όλες τις προτάσεις να τις συζητήσουμε.
Έρχομαι βέβαια στο θέμα του Πανεπιστημίου. Το θέμα του Πανεπιστημίου που εκεί λειτουργεί ο συγκεκριμένος νόμος – πλαίσιο, που πολλές φορές παρ' ότι είπε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι ήταν ανοιχτό το ΠΑΣΟΚ στο διάλογο, δυστυχώς εγκατέλειψε το διάλογο στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας και κρίσιμα νομοσχέδια που θα μπορούσαν –επειδή ήταν σύμφωνο το ΠΑΣΟΚ- να έχουν συζητηθεί και με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς ούτε συζητήθηκαν, ούτε ψηφίστηκαν επί της αρχής παρ' όλα αυτά ακόμη και σε αυτό το επίπεδο πιστεύω ότι έχουμε τα περιθώρια να βελτιώσουμε στη σωστή κατεύθυνση τα πράγματα.
Αρκεί βεβαίως να διατηρήσουν τα Πανεπιστήμια το χαρακτήρα ως Ιδρύματα, που προσφέρουν όχι μόνο ειδικευμένη γνώση αλλά κυρίως την ηθική της επιστήμης, όπως αυτή ιστορικά έχει διαμορφωθεί.
Παράλληλα ο ρόλος του Πανεπιστημίου οφείλει να υπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς και κυρίως της επαγγελματικής αντιστοίχησης. Το Πανεπιστήμιο από την πλευρά του, πρέπει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της, αλλά πάνω από όλα θα πρέπει να διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον.
Και βέβαια η ανταγωνιστικότητα που ακούστηκε από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ του ελληνικού Πανεπιστημίου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη κυρίως με την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, με την αυτοδιοίκηση των Πανεπιστημίων και αυτή την αυτοδιοίκηση –που εσείς θέλετε κι εμείς θέλουμε- είμαστε ανοιχτοί να τη συζητήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς προειλημμένες αποφάσεις.
Τώρα όσον αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο. Είμαστε ξεκάθαροι ότι δεν έχουμε στην πίσω πλευρά του μυαλού μας την άρση του ασύλου, στο κάτω – κάτω της γραφής κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται.
Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει διαρκώς να δίδουμε το πραγματικό περιεχόμενο του ασύλου και να προστατεύουμε το άσυλο. Προστατεύουμε το άσυλο όταν λέμε ότι το άσυλο είναι άσυλο ιδεών, είναι το άσυλο της ελεύθερης διακίνησης αρχών και δημοκρατικών αξιών. Έτσι δεν θα αφήνουμε να λειτουργεί το άσυλο λανθασμένα και να γίνεται άσυλο βίας.
Είπε ο Πρόεδρος του Συνασπισμού πριν ότι «όλοι θέλουμε να έχουμε στη μνήμη μας το τανκ μπροστά στην είσοδο του Πολυτεχνείου» και είναι σωστό αυτό που λέει γιατί παίρνουμε διδάγματα για το παρόν και για το μέλλον, από την εικόνα αυτή. Αλλά επίσης δεν θέλουμε να δίνουμε και στα νέα παιδιά την εικόνα της Βιβλιοθήκης της Νομικής Σχολής που καίγεται, ούτε των δημοσίων κτηρίων, ούτε της βίας, ούτε της λεηλασίας.
Θέλουμε ακριβώς να προστατεύσουμε το άσυλο και να το αφήσουμε πραγματικά να είναι αυτό, που του αξίζει. Γι' αυτό δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για άρση ασύλου, αλλά για τη διασφάλιση του χώρου εντός του οποίου το άσυλο προβλέπεται.
Τελειώνοντας κυρίες και κύριοι συνάδελφοι θα σας έλεγα αναλογιζόμενος τις δυσκολίες που υπάρχουν και γνωρίζοντας τις προσδοκίες των νέων, θα πρέπει να ζητήσω από αυτό εδώ το βήμα τη συνεισφορά όλων και των βουλευτών, αλλά κυρίως των συγκροτημένων πολιτικών δυνάμεων γι' αυτή την έναρξη του διαλόγου.
Επιδίωξή μας είναι μια παιδεία ελεύθερη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Επιδίωξή μας είναι μια παιδεία με εκπαίδευση που να στηρίζεται σε στρατηγική μακράς πνοής. Τη στρατηγική αυτή μπορούμε να την οικοδομήσουμε βήμα – βήμα, μπορούμε να την οικοδομήσουμε όλες και όλοι μαζί.
Γιατί κατά τη δική μας εκτίμηση το εθνικό σχέδιο για την παιδεία ξεπερνά και τα Κόμματα και τις ιδεοληψίες και τους φορείς, ξεπερνάει ακόμη και τα πρόσωπα. Το εθνικό σχέδιο για την παιδεία ανήκει σε όλους μας και πρωτίστως ανήκει και θα ανήκει στην ελληνική κοινωνία.
ΠΗΓΗ: Δελτίο Τύπου ΥΠΕΠΘ
Άρθρο της εφημερίδας "Το Παρόν"
Σε κομβικό χρονικό σημείο κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων αναδεικνύεται, όπως όλα δείχνουν και σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες μας, ο επόμενος Ιούνιος.
Μάλιστα δίχως υπερβολή μπορούμε να πούμε ότι και τα πολιτικά κόμματα και ιδιαίτερα... οι πολιτικοί αρχηγοί κάνουν τους σχεδιασμούς τους με το βλέμμα στραμμένο στον προσεχή Ιούνιο, μήνας που εμπλέκεται σε πλειάδα σεναρίων, σχετιζόμενων άμεσα και με εκλογές και με τη μορφή διακυβέρνησης της χώρας και με την τύχη συγκεκριμένων πολιτικών αρχηγών, ακόμα και με ορίζοντα τον Μάρτη του 2010, οπότε και θα έχουμε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας...
Με κέντρο λοιπόν εργωδών διεργασιών τον Ιούνιο του ’09 τόσο το Μέγαρο Μαξίμου όσο και η Χαρ. Τρικούπη επεξεργάζονται τα παρακάτω σενάρια, των οποίων βέβαια η υλοποίηση βασικά βρίσκεται στα χέρια του Κώστα Καραμανλή, αλλά υπό τη sine qua non προϋπόθεση ότι... οι δημοσκοπήσεις του επιτρέπουν να τα «ξεδιπλώσει»:
– Άκρατη πολιτικοποίηση των ευρωεκλογών, οπότε τα αποτελέσματά τους θα αναγνωσθούν με «χρώμα» εθνικών εκλογών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυρίως στον ορίζοντα του Μάρτη του 2010 αλλά και στη συνοχή των δύο πόλων του δικομματισμού...
– Ταυτόχρονη διεξαγωγή εθνικών εκλογών και ευρωεκλογών, δηλαδή το σενάριο των λεγόμενων «διπλών εκλογών».
– Διεξαγωγή μεν «διπλών εκλογών», αλλά θα έχουν προηγηθεί εθνικές εκλογές τον Απρίλη ή τον Μάη και οι εκλογές της 7ης Ιουνίου θα είναι ο «δεύτερος γύρος» επειδή δεν θα έχει προκύψει αυτοδυναμία στον «πρώτο γύρο»...
– Ακόμα και πραγματοποίηση δομικού ανασχηματισμού μετά τις ευρωεκλογές και ανάλογα με τα αποτελέσματά τους.
Σε κάθε περίπτωση το γεγονός ότι πλέον τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δουλεύουν με το βλέμμα στραμμένο στο πότε και υπό ποιες συνθήκες θα πραγματοποιηθούν οι εθνικές εκλογές, είναι πασιφανές.
Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια θα πρέπει να κριθεί και η έξαρση τις τελευταίες μέρες της «εκλογολογίας - προεδρολογίας», δηλαδή το ενδεχόμενο διεξαγωγής εθνικών εκλογών τον Μάρτη του 2010 λόγω της μη συμφωνίας των δυο μεγάλων κομμάτων στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλά μη συμφωνίας που θα έχει αφετηρία την πρόκληση εθνικών εκλογών.
Αρνείται ο Κάρολος!
Πάντως όσοι –και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, αφού με πρωτοβουλία του Δημ. Ρέππα ξεκίνησε η σχετική διελκυστίνδα...– προβαίνουν σε τέτοιες κινήσεις θα πρέπει να έχουν υπόψη δύο βασικότατες παραμέτρους:
• Πρώτον, ότι αυτός που θα φανεί ότι παίζει με τους θεσμούς θα εισπράξει και το πολιτικό και εκλογικό κόστος μιας τέτοιας επιλογής.
• Δεύτερον, ότι ο ίδιος ο Κάρολος Παπούλιας, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, θα αρνηθεί να καταστεί μέρος ενός τέτοιου αντιθεσμικού παιχνιδιού και είναι πιθανότατο σε μια τέτοια περίπτωση να μην αποδεχτεί να είναι εκ νέου υποψήφιος!
Καραμανλής: Θα κερδίσω έστω και με μισή μονάδα!
Ξεκινώντας απ’ τους σχεδιασμούς και τη στρατηγική του πρωθυπουργού, απόλυτα έγκυρες πληροφορίες μας επιμένουν ότι ο Κώστας Καραμανλής σε συζητήσεις που είχε τις μέρες του ανασχηματισμού με πολύ στενούς του συνεργάτες αναφέρθηκε μετ’ επιτάσεως στην παρακάτω εκδοχή:
– Να πολιτικοποιήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις ευρωεκλογές του επόμενου Ιούνη, με στόχο ακόμα και να είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα, έστω και με οριακή διαφορά, ή αν έλθει δεύτερο κόμμα, η διαφορά να είναι πολύ μικρή έως οριακή.
Τα παραπάνω ο πρωθυπουργός τα εντάσσει σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, σύμφωνα με τον οποίο στόχος είναι:
• Η νίκη, έστω οριακή, στις εθνικές εκλογές.
Είναι χαρακτηριστικό των στοιχείων της στρατηγικής του ότι, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, σε κάποια από εκείνες τις συζητήσεις του ο Καραμανλής υπογράμμισε:
– Εγώ θα τις κερδίσω τις εθνικές εκλογές, έστω και με μισή μονάδα!
Προκύπτει επομένως ότι όλη η στρατηγική του μετά τον ανασχηματισμό στοχεύει στην έστω οριακή νίκη στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν πραγματοποιηθούν.
Και θα πρέπει σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια να προσεγγίσει κάποιος τις κινήσεις Καραμανλή μετά τον ανασχηματισμό:
• Πολύ μεγαλύτερη δική του παρουσία στην καθοδήγηση της κυβερνητικής μηχανής, όπως η συγκρότηση άτυπων μεν αλλά ουσιαστικών κυβερνητικών οργάνων που λειτουργούν υπό την προεδρία του (επιτροπή οικονομική με Παπαθανασίου, Σουφλιά, Χατζηδάκη, επιτροπή «κοινωνική» με Παπαθανασίου, Αβραμόπουλο, Πετραλιά κ.ά.).
• Λογική και εικόνα παροχών σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες (ανέργους, χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους, αγρότες) και μάλιστα παρά την οικονομική κρίση.
• Συνέχιση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων σε τομείς όπου υπάρχει κοινωνική συναίνεση, όπως η Παιδεία, η Ολυμπιακή κ.λπ.
• Άλλα μέτρα που αποδίδουν τόσο πολιτικά όσο και επικοινωνιακά, όπως η μείωση της θητείας.
Με αυτήν την άκρατη πολιτικοποίηση των ευρωεκλογών ο Καραμανλής στοχεύει:
Μάλιστα δίχως υπερβολή μπορούμε να πούμε ότι και τα πολιτικά κόμματα και ιδιαίτερα... οι πολιτικοί αρχηγοί κάνουν τους σχεδιασμούς τους με το βλέμμα στραμμένο στον προσεχή Ιούνιο, μήνας που εμπλέκεται σε πλειάδα σεναρίων, σχετιζόμενων άμεσα και με εκλογές και με τη μορφή διακυβέρνησης της χώρας και με την τύχη συγκεκριμένων πολιτικών αρχηγών, ακόμα και με ορίζοντα τον Μάρτη του 2010, οπότε και θα έχουμε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας...
Με κέντρο λοιπόν εργωδών διεργασιών τον Ιούνιο του ’09 τόσο το Μέγαρο Μαξίμου όσο και η Χαρ. Τρικούπη επεξεργάζονται τα παρακάτω σενάρια, των οποίων βέβαια η υλοποίηση βασικά βρίσκεται στα χέρια του Κώστα Καραμανλή, αλλά υπό τη sine qua non προϋπόθεση ότι... οι δημοσκοπήσεις του επιτρέπουν να τα «ξεδιπλώσει»:
– Άκρατη πολιτικοποίηση των ευρωεκλογών, οπότε τα αποτελέσματά τους θα αναγνωσθούν με «χρώμα» εθνικών εκλογών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυρίως στον ορίζοντα του Μάρτη του 2010 αλλά και στη συνοχή των δύο πόλων του δικομματισμού...
– Ταυτόχρονη διεξαγωγή εθνικών εκλογών και ευρωεκλογών, δηλαδή το σενάριο των λεγόμενων «διπλών εκλογών».
– Διεξαγωγή μεν «διπλών εκλογών», αλλά θα έχουν προηγηθεί εθνικές εκλογές τον Απρίλη ή τον Μάη και οι εκλογές της 7ης Ιουνίου θα είναι ο «δεύτερος γύρος» επειδή δεν θα έχει προκύψει αυτοδυναμία στον «πρώτο γύρο»...
– Ακόμα και πραγματοποίηση δομικού ανασχηματισμού μετά τις ευρωεκλογές και ανάλογα με τα αποτελέσματά τους.
Σε κάθε περίπτωση το γεγονός ότι πλέον τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δουλεύουν με το βλέμμα στραμμένο στο πότε και υπό ποιες συνθήκες θα πραγματοποιηθούν οι εθνικές εκλογές, είναι πασιφανές.
Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια θα πρέπει να κριθεί και η έξαρση τις τελευταίες μέρες της «εκλογολογίας - προεδρολογίας», δηλαδή το ενδεχόμενο διεξαγωγής εθνικών εκλογών τον Μάρτη του 2010 λόγω της μη συμφωνίας των δυο μεγάλων κομμάτων στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλά μη συμφωνίας που θα έχει αφετηρία την πρόκληση εθνικών εκλογών.
Αρνείται ο Κάρολος!
Πάντως όσοι –και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, αφού με πρωτοβουλία του Δημ. Ρέππα ξεκίνησε η σχετική διελκυστίνδα...– προβαίνουν σε τέτοιες κινήσεις θα πρέπει να έχουν υπόψη δύο βασικότατες παραμέτρους:
• Πρώτον, ότι αυτός που θα φανεί ότι παίζει με τους θεσμούς θα εισπράξει και το πολιτικό και εκλογικό κόστος μιας τέτοιας επιλογής.
• Δεύτερον, ότι ο ίδιος ο Κάρολος Παπούλιας, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, θα αρνηθεί να καταστεί μέρος ενός τέτοιου αντιθεσμικού παιχνιδιού και είναι πιθανότατο σε μια τέτοια περίπτωση να μην αποδεχτεί να είναι εκ νέου υποψήφιος!
Καραμανλής: Θα κερδίσω έστω και με μισή μονάδα!
Ξεκινώντας απ’ τους σχεδιασμούς και τη στρατηγική του πρωθυπουργού, απόλυτα έγκυρες πληροφορίες μας επιμένουν ότι ο Κώστας Καραμανλής σε συζητήσεις που είχε τις μέρες του ανασχηματισμού με πολύ στενούς του συνεργάτες αναφέρθηκε μετ’ επιτάσεως στην παρακάτω εκδοχή:
– Να πολιτικοποιήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις ευρωεκλογές του επόμενου Ιούνη, με στόχο ακόμα και να είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα, έστω και με οριακή διαφορά, ή αν έλθει δεύτερο κόμμα, η διαφορά να είναι πολύ μικρή έως οριακή.
Τα παραπάνω ο πρωθυπουργός τα εντάσσει σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, σύμφωνα με τον οποίο στόχος είναι:
• Η νίκη, έστω οριακή, στις εθνικές εκλογές.
Είναι χαρακτηριστικό των στοιχείων της στρατηγικής του ότι, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, σε κάποια από εκείνες τις συζητήσεις του ο Καραμανλής υπογράμμισε:
– Εγώ θα τις κερδίσω τις εθνικές εκλογές, έστω και με μισή μονάδα!
Προκύπτει επομένως ότι όλη η στρατηγική του μετά τον ανασχηματισμό στοχεύει στην έστω οριακή νίκη στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν πραγματοποιηθούν.
Και θα πρέπει σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια να προσεγγίσει κάποιος τις κινήσεις Καραμανλή μετά τον ανασχηματισμό:
• Πολύ μεγαλύτερη δική του παρουσία στην καθοδήγηση της κυβερνητικής μηχανής, όπως η συγκρότηση άτυπων μεν αλλά ουσιαστικών κυβερνητικών οργάνων που λειτουργούν υπό την προεδρία του (επιτροπή οικονομική με Παπαθανασίου, Σουφλιά, Χατζηδάκη, επιτροπή «κοινωνική» με Παπαθανασίου, Αβραμόπουλο, Πετραλιά κ.ά.).
• Λογική και εικόνα παροχών σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες (ανέργους, χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους, αγρότες) και μάλιστα παρά την οικονομική κρίση.
• Συνέχιση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων σε τομείς όπου υπάρχει κοινωνική συναίνεση, όπως η Παιδεία, η Ολυμπιακή κ.λπ.
• Άλλα μέτρα που αποδίδουν τόσο πολιτικά όσο και επικοινωνιακά, όπως η μείωση της θητείας.
Με αυτήν την άκρατη πολιτικοποίηση των ευρωεκλογών ο Καραμανλής στοχεύει:
• Κατ’ αρχάς στη δική του σταθεροποίηση και ενίσχυση. Διότι αν τα πράγματα στις ευρωεκλογές επιβεβαιώσουν τα τωρινά ευρήματα των δημοσκοπήσεων και η ΝΔ πέσει σε ποσοστά γύρω στο 25% ή κάπου εκεί, τότε πολύ δύσκολα θα μπορέσει να σταθεί και ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε στο εσωτερικό και μάλιστα εν μέσω μιας δεινής οικονομικής κρίσης.
Αν, αντίθετα, καταφέρει να ισορροπήσει τα πράγματα είτε κερδίζοντας έστω οριακά ή χάνοντας μεν αλλά επίσης οριακά και με ποσοστά πάνω από 30-32%, τότε θα μπορέσει να ελέγξει τις εξελίξεις μέχρι τον Μάρτη του 2010, οπότε και οι εκλογές δεν εξαρτώνται απ’ τον ίδιο, λόγω της προεδρικής εκλογής.
• Σε μια τέτοια μάλιστα περίπτωση (νίκης του ή ήττας μεν αλλά ελεγχόμενης, με μικρή διαφορά), τότε σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις η κρίση θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, με απρόβλεπτες συνέπειες, ακόμα με πιθανή και τη διάσπασή του! Πολύ περισσότερο, κατά τις ίδιες πάντα εκτιμήσεις, που το ΠΑΣΟΚ έχει υψώσει πολύ τον πήχη των προσδοκιών και τα περισσότερα στελέχη του ήδη... έχουν παραγγείλει υπουργικά κοστούμια, οπότε αν οι προσδοκίες αυτές διαψευστούν, θα περάσει κρίση εκ νέου.
Αν μάλιστα το παραπάνω σενάριο ευοδωθεί, τότε σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες πληροφορίες μας είναι πιθανότατο τα δύο μεγάλα κόμματα ή η ΝΔ με ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ να προχωρήσουν σε αλλαγή του εκλογικού νόμου επί το πλειοψηφικότερο, ώστε ο νέος εκλογικός νόμος να ισχύσει απ’ τις αμέσως επόμενες εκλογές.
ΠΑΣΟΚ: Εκλογές τον Απρίλη!
Ωστόσο στο επιτελείο του Γ. Παπανδρέου επικρατούν διαφορετικές εκτιμήσεις και προσεγγίσεις σχετικά με τις εξελίξεις και κυρίως τον χρόνο διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. Και οι εκτιμήσεις αυτές έχουν μια κοινή συνισταμένη, σύμφωνα με την οποία:
¶• Αναπόφευκτα οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν τον Απρίλη. Μάλιστα δίνουν και συγκεκριμένη ημερομηνία μετά βεβαιότητας, την 5η Απρίλη ή έστω την 12η, που είναι η Κυριακή των... Βαΐων!
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και οι επιτελείς του έχουν καταλήξει –μετά βεβαιότητας, επαναλαμβάνουμε– σ’ αυτήν την εκτίμηση ως εξής:
– Ο Καραμανλής θα επιδιώξει, τονίζουν, την ήττα με τη μικρότερη δυνατή διαφορά. Και επειδή οι επί της ουσίας παρενέργειες της βαθιάς οικονομικής κρίσης θα γίνουν στην Ελλάδα ορατές απ’ την άνοιξη και μετά, θα πάει σε εκλογές τότε, ώστε να μπορέσει να ηττηθεί με τρόπο και ποσοστά «ελεγχόμενα» και όχι... δυσθεώρητα. Έτσι θα μπορέσει, λένε, να ελέγξει και την εσωκομματική αμφισβήτηση και να παραμείνει αρχηγός της ΝΔ, αλλά και να αποτρέψει τυχόν επιχείρηση ανατροπής του απ’ τους «νταβατζήδες».
Πολύ περισσότερο –φυσικά– θα είναι σε θέση ο Καραμανλής να ελέγξει τις εξελίξεις εφόσον πετύχει να μην υπάρξει ΠΑΣΟΚική αυτοδυναμία, κάτι που επίσης είναι βασικός του στόχος...
Μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ έχουν τεθεί στην... ύψιστη δυνατή εκλογική ετοιμότητα ακριβώς επειδή θεωρούν ότι έχουν «κλειδώσει» οι εκλογές τον Απρίλη.
Το σενάριο των «διπλών εκλογών»...
Πέραν των προαναφερθέντων σεναρίων, υπάρχουν και διακινούνται, κυρίως από κυβερνητικούς κύκλους, και δύο άλλα σενάρια, με κοινή συνισταμένη την πραγματοποίηση «διπλών εκλογών» στις 7 Ιούνη, δηλαδή ταυτόχρονα ευρωεκλογών και εθνικών εκλογών. Και με μια απόκλιση, αν δηλαδή οι εθνικές εκλογές τότε θα είναι ο «πρώτος» ή ο «δεύτερος γύρος». Αν δηλαδή θα έχουν προηγηθεί εθνικές εκλογές (Απρίλη ή Μάη) και λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας θα έχουμε «δεύτερο γύρο» ή αν μαζί με τις ευρωεκλογές θα πραγματοποιηθεί ο «πρώτος γύρος» των εθνικών εκλογών...
Μάλιστα το σενάριο των «διπλών εκλογών», αφού θα έχει προηγηθεί ο «πρώτος γύρος» των εθνικών εκλογών, γνωρίζουμε πως διακινείται απ’ το περιβάλλον της Ντ. Μπακογιάννη, η οποία προφανώς... βιάζεται να διαδεχθεί τον Καραμανλή!
Σύμφωνα με τους ίδιους συνεργάτες της ΥΠΕΞ, ακριβώς οι παροχές και τα άλλα φιλολαϊκά μέτρα αυτής της περιόδου στοχεύουν να μειωθεί η υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά στις δημοσκοπήσεις, ώστε να «προκληθεί» ο Καραμανλής να δοκιμάσει τον εκλογικό «αιφνιδιασμό». Προσθέτουν δε ότι τις οριστικές του αποφάσεις απ’ αυτού θα τις λάβει ο πρωθυπουργός τον Φλεβάρη...
Οι διακινητές ή υποστηριχτές του σεναρίου των «διπλών εκλογών» τον Ιούνη παραθέτουν και τα εξής επιχειρήματα:
• Μπορεί μέχρι τον Ιούνη ή νωρίτερα η υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά να έχει μειωθεί σε ποσοστά μικρά και η κυβέρνηση να έχει πετύχει να δημιουργήσει ρεύμα υπέρ της, οπότε...
• Επιπλέον –και πολύ περισσότερο βέβαια αν η διαφορά έχει μειωθεί– μπορεί το μεγαλύτερο μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης να διοχετευθεί στην κάλπη των ευρωεκλογών και να είναι καλύτερα τα αποτελέσματα για την κυβέρνηση στην κάλπη των εθνικών εκλογών...
...και του δομικού ανασχηματισμού
Αν πάντως δεν έχουμε τον Ιούνιο «διπλές εκλογές», συνεργάτες του Κ. Καραμανλή σημειώνουν πως μετά τις ευρωεκλογές ο πρωθυπουργός είναι πλέον αποφασισμένος να προχωρήσει σε δομικό ανασχηματισμό, ώστε να αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη δυναμική η κυβέρνησή του, σε μια πορεία με ορατό κομβικό σημείο τον Μάρτη του 2010.
Ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες φωνές σ’ αυτήν την ακατάσχετη σεναριολογία που, επαναλαμβάνουμε, διακινείται από κύκλους τόσο της κυβέρνησης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Υπάρχουν δηλαδή ψύχραιμες φωνές, που υπογραμμίζουν πως όλες αυτές τις «ασκήσεις επί χάρτου» θα τις πληρώσει –τελικά– η χώρα, αφού εν μέσω μιας βαθιάς και με άγνωστη έξοδο οικονομικής κρίσης η Ελλάδα θα ταλανίζεται από... εκλογικές αναμετρήσεις.
Μάλιστα μεταξύ αυτών που προβάλλουν το παραπάνω επιχείρημα είναι κι ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος θεωρεί καταστροφικές τις εκλογές για τη χώρα, καθώς και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Μ. Ανδρουλάκης.
Επίσης ακόμα και συνεργάτες του Κ. Καραμανλή επισημαίνουν ότι μέχρι τώρα ο πρωθυπουργός έχει επιδείξει μια θεσμική συνέπεια και θα είναι λάθος τώρα να δώσει την εικόνα ότι άγεται και φέρεται απ’ τις δημοσκοπήσεις. Αυτήν την άποψη εκφράζει συνεργάτης, μη κοινοβουλευτικός, του Καραμανλή...
Πάντως ενδεικτικό του κλίματος που έχει δυνάμει δημιουργηθεί είναι και αυτό που τόνισε υπουργός σε σύσκεψη που είχε προχθές στο υπουργείο του με συνεργάτες του:
– Δουλεύουμε για την καθημερινότητα του πολίτη, αλλά... κοιτάζουμε και εκλογικά...
Εμείς απλώς να υπενθυμίσουμε ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε πραγματοποιηθούν, θα διεξαχθούν με τον «νόμο Σκανδαλίδη», με τον οποίο για αυτοδυναμία απαιτείται (και σε συνάρτηση βέβαια και με άλλες προϋποθέσεις, όπως πόσα κόμματα θα μπουν στη Βουλή, το ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων) ένα ποσοστό γύρω στο 41,5%, ενώ οι μεθεπόμενες με τον «νόμο Παυλόπουλου», με τον οποίο για την αυτοδυναμία αρκεί ένα ποσοστό λίγο πάνω απ’ το 38%...
ΠΗΓΗ: Το Παρόν
22.1.09
Συνέντευξη του Βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ κου Ψαριανού (2001)
Πότε θα πάψεις να είσαι τόσο ορμητικός;
Δεν είμαι. Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι. Kαι γιατί άλλωστε; Όταν μένεις στου Παπάγου και κυκλοφορείς με μια Ferrari Testarossa και έχεις καταθέσεις στην Eλβετία, τι ορμητικός να είσαι;
Έχεις Testarossa; Δεν το ήξερα.
Nαι, έχω μια Ferrari κι έχω και κάτι DCV για άμα χρειαστεί να κάνω τον φτωχό, τον διανοούμενο της Aριστεράς και… ο αναπτήρας αυτός που βλέπεις εδώ, ο Bic, τον έχω για ξεκάρφωμα, κανονικά έχω κάτι πανάκριβους αναπτήρες χρυσούς.
Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;
Tίποτα δεν αποκλείεται. Έχω συζητήσει με τον Θεό αρκετές φορές κι έχουμε τσακωθεί. Tου 'χω πολλά ράμματα για τη γούνα του.
Πιστεύεις στον Θεό;
Kοίταξε, νομίζω ότι τον Θεό τον σώζει η ανυπαρξία του. Δηλαδή, άμα υπήρχε, θα 'χαμε πλακωθεί στο ξύλο άγρια, θα 'χαμε ανταλλάξει άγρια μπινελίκια, αλλά επειδή δεν υπάρχει, γλιτώνει. Ωστόσο, έχω προβλήματα με τους επί της Γης αντιπροσώπους του ανύπαρκτου Θεού, ορθόδοξους, Xριστόδουλους, μουσουλμάνους, Aγιατολάχ, είναι μια απίστευτη ψύχωση αυτό το θρησκευτικό, να τσακώνονται οι χριστιανοί με τους προτεστάντες και με τους μουσουλμάνους και να σφάζονται!
Πώς σου φάνηκαν οι ορδές των θεοσεβούμενων που ήρθαν κρατώντας σημαίες και προσευχητάρια στην ομιλία του Xριστόδουλου;
Mια αθλιότητα, είναι σιχαμένο και απάνθρωπο. Aυτή η αθλιότητα μετά από δεκαετίες αγώνων και διωγμών και των ανεκπλήρωτων αιτημάτων της Aριστεράς, τα οποία απαλλοτριώθηκαν από διάφορους καρεκλοκένταυρους δήθεν αριστερούς, όλο αυτό το πράγμα και η κατάρρευσή του, για να φτάσουμε σήμερα να βλέπουμε κάτι καθυστερημένους με IQ 4 να κραδαίνουν σταυρούς με τις μαύρες κελεμπίες και τις ρόμπες της ορθοδοξίας και να κινητοποιούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε διαδηλώσεις για τον Θεό; E, για τον Θεό! Δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια αιτημάτων που περιμέναμε δικαίωση αγώνων, αυτή είναι η δικαίωση; Kάτι κατιναριά ανεγκέφαλα που πιστεύουν ότι η Eλλάδα είναι εξετάσεις αίματος και καθαρότητα της φυλής και ορθοδοξία και παπάρια. Nτροπή μας.
O λαός, όταν γίνεται μάζα, είναι επικίνδυνος;
Πάρα πολύ. Ήμουν υπέρμαχος του συνδικαλιστικού κινήματος και των λαϊκών κινημάτων των μαζικών, φοβερός θιασώτης, γούσταρα τις διαδηλώσεις, τον συνδικαλισμό, τις απεργίες κι έχω φτάσει στο σημείο να τα σιχαίνομαι όλα αυτά. Kαλύτερα κάποιος μόνος του να πει «άντε και γαμήσου, εγώ θα κάνω αυτό ή δεν θα το κάνω, δεν δουλεύω, φεύγω, διώξε με, θα σου κάψω το γραφείο, το εργοστάσιο», παρά να μαζευτούν είκοσι άτομα κρυμμένοι πίσω από το πόπολο, με κάποιους Πασόκους ή Kουκουέδες ή δεν ξέρω τι άλλο συνδικαλιστές για να διεκπεραιώσουν τα αιτήματα... Mου φαίνεται πολύ σιχαμένο αυτό το πράγμα.
Tι ψήφισες στις τελευταίες εκλογές;
Eίμαι λίγο κολλημένος. Eπειδή θεωρώ μεγάλη μαλακία να ψηφίζεις λευκό και άκυρο -γιατί αυτό θέλουν αυτές οι κουφάλες να γίνει. Όπως Aμερική. Που είναι δύο κόμματα του κώλου, το ίδιο πράγμα, δηλαδή, και έχουν 80% αποχή. Eπειδή το θεωρώ τελείως απολίτικο και μαλακισμένο να ρίξω λευκό και άκυρο, ψηφίζω αυτούς τους μαλάκες του Συνασπισμού, οι οποίοι είναι πάρ' τον έναν και χτύπα τον άλλο. Πέντε άτομα σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και δεν ξέρουνε πού τους πάνε τα τέσσερα. Άλλοι θέλουν να γίνουν Πασόκοι, άλλοι γλείφουν το ΠAΣOK, άλλοι είναι δεξιοί, άλλοι αριστεροί και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Eγώ είμαι από τους αριστερούς που δεν ξέρουν τι να κάνουν. Kούραση, πολλή κούραση.
ΠΗΓΗ: ΣύριζαWatch
20.1.09
Πανεπιστημιακά τα πτυχία των Κολλεγίων;
Η πρώτη επίσημη δικαίωση Κολλεγίου από Ελληνικό Δικαστήριο είναι γεγονός μετά την έκδοση της απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών στην υπόθεση 17346/2008, IdEF κατά Ελληνικού Δημοσίου.
Στην ανωτέρω απόφαση, σύμφωνα με ανακοίνωση του Κολλεγίου IdEF, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών δικαιώνει το Κολλέγιο IdEF επιβάλλοντας την αναγνώριση των πτυχίων που χορηγούνται από το Δημόσιο Γαλλικό Πανεπιστήμιο Paris 13 σε σύμπραξη με το Κολλέγιο IdEF, όχι μόνο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ από το ΣΑΕΙΤΤΕ, αλλά και ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΑ από το ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ).
Επιπροσθέτως, κρίνει ότι «οι μη νόμιμες πράξεις του αρμοδίου οργάνου για την αναγνώριση ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών (Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., ΔΙ.ΚΑ.ΤΣΑ.), σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, σχετικώς με τη διακοπή συνεργασίας των Γαλλικών Πανεπιστημίων με ελληνικά Εργαστήρια Ελευθέρων Σπουδών , είχαν αντίκτυπο και προσέβαλαν , την πίστη, το κύρος και τη φήμη της ενάγουσας, που, συνεπώς, υπέστη ηθική βλάβη, για την οποία δικαιούται να λάβει, ως χρηματική ικανοποίηση, εύλογο ποσό κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματός της».
Το επιμελώς διατυπωμένο σκεπτικό του Δικαστηρίου , σύμφωνα πάντα με τν ανακοίνωση του Κολλεγίου , προσαρμόζεται πλήρως στην πρόσφατη απόφαση του ΔΕΚ της 23ης Οκτωβρίου 2008, C-274/05, επηρεάζει άμεσα την εφαρμογή του Νόμου περί Κολλεγίων του πρώην Υπουργού Παιδείας κυρίου Ευριπίδη Στυλιανίδη, δίνει απάντηση στα αιτήματα της αντιπολίτευσης για άμεσο κλείσιμο των Κολλεγίων και καθιστά επιτακτική την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση από μηδενική βάση.
O πρόεδρος του IdEF κύριος Ε. Αμαργιανάκης και οι νομικοί του σύμβουλοι κκ Β. Χατζόπουλος και Ε. Σπυριδάκη θα παραλάβουν την απόφαση από το Διοικητικό πρωτοδικείο (Λ. Ριανκούρ 85) την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου στις 13:00 και στη συνέχεια θα δεχθούν ερωτήσεις από τους εκπροσώπους των ΜΜΕ
Στην ανωτέρω απόφαση, σύμφωνα με ανακοίνωση του Κολλεγίου IdEF, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών δικαιώνει το Κολλέγιο IdEF επιβάλλοντας την αναγνώριση των πτυχίων που χορηγούνται από το Δημόσιο Γαλλικό Πανεπιστήμιο Paris 13 σε σύμπραξη με το Κολλέγιο IdEF, όχι μόνο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ από το ΣΑΕΙΤΤΕ, αλλά και ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΑ από το ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ).
Επιπροσθέτως, κρίνει ότι «οι μη νόμιμες πράξεις του αρμοδίου οργάνου για την αναγνώριση ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών (Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., ΔΙ.ΚΑ.ΤΣΑ.), σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, σχετικώς με τη διακοπή συνεργασίας των Γαλλικών Πανεπιστημίων με ελληνικά Εργαστήρια Ελευθέρων Σπουδών , είχαν αντίκτυπο και προσέβαλαν , την πίστη, το κύρος και τη φήμη της ενάγουσας, που, συνεπώς, υπέστη ηθική βλάβη, για την οποία δικαιούται να λάβει, ως χρηματική ικανοποίηση, εύλογο ποσό κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματός της».
Το επιμελώς διατυπωμένο σκεπτικό του Δικαστηρίου , σύμφωνα πάντα με τν ανακοίνωση του Κολλεγίου , προσαρμόζεται πλήρως στην πρόσφατη απόφαση του ΔΕΚ της 23ης Οκτωβρίου 2008, C-274/05, επηρεάζει άμεσα την εφαρμογή του Νόμου περί Κολλεγίων του πρώην Υπουργού Παιδείας κυρίου Ευριπίδη Στυλιανίδη, δίνει απάντηση στα αιτήματα της αντιπολίτευσης για άμεσο κλείσιμο των Κολλεγίων και καθιστά επιτακτική την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση από μηδενική βάση.
O πρόεδρος του IdEF κύριος Ε. Αμαργιανάκης και οι νομικοί του σύμβουλοι κκ Β. Χατζόπουλος και Ε. Σπυριδάκη θα παραλάβουν την απόφαση από το Διοικητικό πρωτοδικείο (Λ. Ριανκούρ 85) την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου στις 13:00 και στη συνέχεια θα δεχθούν ερωτήσεις από τους εκπροσώπους των ΜΜΕ
ΠΗΓΗ: esos.gr
19.1.09
Η Επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το βιβλίο παραχάραξης της ιστορίας μας
Μ. ΜΙΧΑΗΛ: Κύριε Ραγκούση, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: σήμερα προέκυψε πρόβλημα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, να μην έχει διανεμηθεί το βιβλίο της Ιστορίας, το διορθωμένο, και αυτό αποδόθηκε από τους αρμοδίους του Υπουργείου Παιδείας και στο φόρτο των τυπογραφείων λόγω των εκλογών, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι αυτό θα αποκατασταθεί τις επόμενες μέρες γιατί πάντα αυτά συμβαίνουν λίγο - πολύ στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Το ΠΑΣΟΚ τι σχολιάζει επ’ αυτού;
Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Στον Μεσαίωνα, τα βιβλία που ενοχλούσαν, τα έκαιγαν. Τώρα υπάρχει η σύγχρονη μέθοδος με τα βιβλία που επίσης ενοχλούν και για τα οποία δεν μπορούν να αναλάβουν ούτε την πολιτική, ούτε την επιστημονική ευθύνη να τα εκδώσουν, υπάρχει η απλή μέθοδος, σύμφωνα με την οποία, απλώς δεν τα τυπώνουν.
Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Στον Μεσαίωνα, τα βιβλία που ενοχλούσαν, τα έκαιγαν. Τώρα υπάρχει η σύγχρονη μέθοδος με τα βιβλία που επίσης ενοχλούν και για τα οποία δεν μπορούν να αναλάβουν ούτε την πολιτική, ούτε την επιστημονική ευθύνη να τα εκδώσουν, υπάρχει η απλή μέθοδος, σύμφωνα με την οποία, απλώς δεν τα τυπώνουν.
Όμως, όλα αυτά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: είναι βαθιά λυπηρό για την Ελλάδα του 2007, βαθιά λυπηρό γι' αυτές τις νέες γενιές που εκπαιδεύονται μέσα στο σχολικό μας σύστημα, στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μην τυπώνεται για καθαρά πολιτικές και κυβερνητικές προεκλογικές σκοπιμότητες το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού και αυτό βεβαίως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι απαράδεκτη πρακτική, απαράδεκτη εξέλιξη.
(Scripta manent)
ΠΗΓΗ: online-press.blog
16.1.09
14.1.09
13.1.09
Ο Ρουσόπουλος...μετακόμισε!
Τη θυμάστε φίλοι μου αυτήν τη φωτογραφία;
Είναι το "σπίτι" του Ρουσόπουλου, στο Καπανδρίτι...
Κάνοντας το blog ΠασοκSpam μια αναζήτηση στο google earth, ανακάλυψε την κάτωθι φωτό
Δεν είναι η ίδια; Το δυστύχημα όμως για τους γνωστούς λαϊκιστές και προβοκάτορες "σοσιαλιστές" φίλους μας είναι ότι το "σπίτι" του Ρουσόπουλου, όπως εμφαίνεται στη φωτό της εφημερίδας των "δημοσιογράφων"-κομιστών ΔΕΝ είναι στο Καπανδρίτι, αλλά στο Παλαιό Ψυχικό!
Και αναρρωτιέμαι...Λυόμενο είναι;;
(Περισσότερα, όπως στο ποιον ανήκει τελικά το σπίτι κτλ στο blog ΠασόκSpam)
Τη θυμάστε φίλοι
10.1.09
Η δικαστική κόντρα Μητσοτάκη-Λαλιώτη
Αίσθηση προκάλεσε η απόφαση του κ. Μητσοτάκη να προχωρήσει σε πλειστηριασμό ενός ακινήτου του κ. Λαλιώτη, ύστερα από την καταδίκη του τελευταίου σε χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ποσού 100.000 ευρώ. Ο κ. Μητσοτάκης είχε καταδικαστεί επίσης σε 22.000 ευρώ για υβριστικές φράσεις εναντίον του κ. Λαλιώτη
Ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό, τονίζοντας ότι οι πολιτικοί οφείλουν να σέβονται το νόμο.
Η άποψη ότι οι πολιτικοί οφείλουν να σέβονται το νόμο είναι απολύτως ορθή σε ένα δικαιοκρατούμενο και δημοκρατικό πολίτευμα: η εξύβριση και η συκοφαντική δυσφήμηση δεν μπορούν να δικαιολογηθούν στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και καμία άλλη αδικοπραξία (το θέμα της βουλευτικής ασυλίας αφορά μόνον το ποινικό δίκαιο).
Ουδείς δικαιολογείται να ψεύδεται ή να εκφράζεται με λέξεις που ταπεινώνουν και καταφρονούν την προσωπικότητα του άλλου, ανεξάρτητα από το αν είναι πολιτικός ή όχι. Η μόνη περιοχή που φαίνεται να παρέχει μια χαλαρή ασυλια για τον πολιτικό λόγο είναι η απλή δυσφήμηση: όταν ο ανακριβής ισχυρισμός δεν είναι δηλ. εν γνώσει του δράστη. Γι' αυτό και το κατά 367 παρ. 2 ΠΚ αναφέρει ότι το "δικαιολογημένο ενδιαφέρον" δεν καλύπτει τις πράξεις που ενέχουν τα στοιχεία της συκοφαντικής δυσφήμησης ή υπάρχει σκοπός εξύβρισης, αφήνοντας σιωπηρα ανοικτό το πεδίο της απλής δυσφήμησης.
Σε παλαιότερη δήλωσή του για την υπόθεση, ο κ. Μητσοτάκης είχε πει οτι είναι η πρώτη φορά που ένας πολιτικός καταδικάζεται για δηλώσεις που έκανε κατά πολιτικού αντιπάλου του (εδώ).
Μία άλλη περίπτωση δικαστικής αντιδικίας ανάμεσα σε πολιτικούς -στο αρχικό στάδιο της οποίας μετείχα ως δικηγόρος- είναι η αγωγή του κ. Τσιτουρίδη εναντίον του κ. Κουλούρη (βλ. εδώ, προς το τέλος).
Προ μηνών, όταν ο κ. Βγενόπουλος (που δεν είναι πολιτικός όμως) είχε απειλήσει τον κ. Τσίπρα με κατάθεση αγωγής, η κοινή γνώμη διαφωνούσε με την "ποινικοποίηση" του πολιτικού λόγου.
Το βέβαιο είναι ότι όταν ο πολιτικός λόγος υποπίπτει στο επίπεδο της συκοφαντικής δυσφήμησης ή και της εξύβρισης, η ασυλία των βουλευτών ή η "ασυλία" των άλλων πολιτικών δεν μπορεί να καταλαμβάνει και το αστικό μέρος της υπόθεσης (αποζημίωση), διότι αυτό θα έθιγε ουσιωδώς θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα (την πρόσβαση σε δικαστήριο, άρθρο 6 ΕΣΔΑ).
Ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό, τονίζοντας ότι οι πολιτικοί οφείλουν να σέβονται το νόμο.
Η άποψη ότι οι πολιτικοί οφείλουν να σέβονται το νόμο είναι απολύτως ορθή σε ένα δικαιοκρατούμενο και δημοκρατικό πολίτευμα: η εξύβριση και η συκοφαντική δυσφήμηση δεν μπορούν να δικαιολογηθούν στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και καμία άλλη αδικοπραξία (το θέμα της βουλευτικής ασυλίας αφορά μόνον το ποινικό δίκαιο).
Ουδείς δικαιολογείται να ψεύδεται ή να εκφράζεται με λέξεις που ταπεινώνουν και καταφρονούν την προσωπικότητα του άλλου, ανεξάρτητα από το αν είναι πολιτικός ή όχι. Η μόνη περιοχή που φαίνεται να παρέχει μια χαλαρή ασυλια για τον πολιτικό λόγο είναι η απλή δυσφήμηση: όταν ο ανακριβής ισχυρισμός δεν είναι δηλ. εν γνώσει του δράστη. Γι' αυτό και το κατά 367 παρ. 2 ΠΚ αναφέρει ότι το "δικαιολογημένο ενδιαφέρον" δεν καλύπτει τις πράξεις που ενέχουν τα στοιχεία της συκοφαντικής δυσφήμησης ή υπάρχει σκοπός εξύβρισης, αφήνοντας σιωπηρα ανοικτό το πεδίο της απλής δυσφήμησης.
Σε παλαιότερη δήλωσή του για την υπόθεση, ο κ. Μητσοτάκης είχε πει οτι είναι η πρώτη φορά που ένας πολιτικός καταδικάζεται για δηλώσεις που έκανε κατά πολιτικού αντιπάλου του (εδώ).
Μία άλλη περίπτωση δικαστικής αντιδικίας ανάμεσα σε πολιτικούς -στο αρχικό στάδιο της οποίας μετείχα ως δικηγόρος- είναι η αγωγή του κ. Τσιτουρίδη εναντίον του κ. Κουλούρη (βλ. εδώ, προς το τέλος).
Προ μηνών, όταν ο κ. Βγενόπουλος (που δεν είναι πολιτικός όμως) είχε απειλήσει τον κ. Τσίπρα με κατάθεση αγωγής, η κοινή γνώμη διαφωνούσε με την "ποινικοποίηση" του πολιτικού λόγου.
Το βέβαιο είναι ότι όταν ο πολιτικός λόγος υποπίπτει στο επίπεδο της συκοφαντικής δυσφήμησης ή και της εξύβρισης, η ασυλία των βουλευτών ή η "ασυλία" των άλλων πολιτικών δεν μπορεί να καταλαμβάνει και το αστικό μέρος της υπόθεσης (αποζημίωση), διότι αυτό θα έθιγε ουσιωδώς θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα (την πρόσβαση σε δικαστήριο, άρθρο 6 ΕΣΔΑ).
ΠΗΓΗ: e-lawyer
9.1.09
Θέμα πανεπιστημιακού ασύλου έθεσε το ΠΑΣΟΚ
Αλλάζει στάση το ΠΑΣΟΚ ως προς το πανεπιστημιακό άσυλο,μετα τις τελευταίους βανδαλισμούς από τους «καταληψίες» στα Πανεπιστήμια.
Η εκπρόσωπος για θέματα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ Αννα Διαμαντοπούλου με ερώτησή της που κατέθεσε στη Βουλή ζητά καταγραφή των ζημιών , ενώ με δηλώσεις της στο ραδιοφωνικό σταθμό City τονίζει πως : «Είναι ανοιχτό το θέμα της προστασίας των πανεπιστημίων» κσι θεωρεί ότι «το άσυλο στο Πανεπιστήμιο έχει καταπατηθεί,δηλαδή αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την οποία παλέψαμε πολλές γενιές και παλεύουμε».
Η εκπρόσωπος για θέματα Παιδείας του ΠΑΣΟΚ Αννα Διαμαντοπούλου με ερώτησή της που κατέθεσε στη Βουλή ζητά καταγραφή των ζημιών , ενώ με δηλώσεις της στο ραδιοφωνικό σταθμό City τονίζει πως : «Είναι ανοιχτό το θέμα της προστασίας των πανεπιστημίων» κσι θεωρεί ότι «το άσυλο στο Πανεπιστήμιο έχει καταπατηθεί,δηλαδή αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την οποία παλέψαμε πολλές γενιές και παλεύουμε».
Η κ. Διαμαντοπούλου εξηγεί πως «ι δεν υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών γιατί υπάρχουν μειοψηφίες, και εξωπανεπιστημιακές πολλές φορές, οι οποίες επιλέγουν και επιτρέπουν ή όχι σε κάποιον να μιλήσει. Υπάρχει βεβαίως θέμα συζήτησης για το άσυλο.Υπάρχει θέμα συζήτησης ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι διαφεντεύουν και με ποιο δικαίωμα διαφεντεύουν τη διακίνηση ιδεών μέσα στο Πανεπιστήμιο,και αυτά δεν μπορεί να κάνει η πανεπιστημιακή κοινότητα ότι δεν τα βλέπει.Και βεβαίως ούτε και οι πολιτικοί».
ΠΗΓΗ: esos.gr
8.1.09
7.1.09
Σχόλιο το Μ. Κοττάκη για συνέντευξη Αλαβάνου
Αν υπήρχε μια ελάχιστη αμφιβολία, γράφει ο Μανώλης Κοττάκης, για τις αληθινές επιδιώξεις που έχουν ορισμένοι πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου τούτη την περίοδο, , αυτή διαλύθηκε οριστικά και αμετάκλητα χθες.
Μια ματιά στη συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στην «Κυριακάτικη Αυγή» πείθει δυστυχώς και τον πλέον αδαή ότι το Δεκέμβριο που μας έφυγε «παίχθηκαν», για λόγους μικροκομματικούς, είτε ενσυνειδήτως είτε από βαριά αμέλεια, επικίνδυνα παιχνίδια εις βάρος της χώρας.
Εις βάρος της διεθνούς εικόνας της, εις βάρος της οικονομίας της, εις βάρος του κοινού μας μέλλοντος.
Παιχνίδια που συνεχίζονται ακόμη. Ας δούμε τα πειστήρια: Στο προχθεσινό φύλλο της «Κυριακάτικης Αυγής» υπήρχε ως «ένθετο» ένα ημερολόγιο του 2009, με εξώφυλλο το πρόσωπο του Αλέξη και τίτλο «Εικόνες από το μέλλον». Ποιες είναι αυτές οι εικόνες (φωτογραφίες) από το μέλλον ; Μήπως έχετε την περιέργεια να μάθετε ;
Το μέλλον μας είναι ένας κουκουλοφόρος, ο οποίος εικονίζεται στο ημερολόγιο της «Αυγής» (μήνας Φεβρουάριος) να πετά μια πέτρα προς άγνωστη κατεύθυνση! Η λεζάντα κάτω από τη φωτό δεν επιτρέπει παρερμηνείες: ....«Η λάβα αιφνιδιάζει όσους δεν βλέπουν το ηφαίστειο»…...
Το μέλλον μας είναι ένα αλλόφρον ζευγάρι (μήνας Φεβρουάριος και πάλι), το οποίο εικονίζεται να φεύγει τρέχοντας καθώς οι φλόγες των μολότοφ έχουν ζώσει έναν καιόμενο κάδο σκουπιδιών δίπλα του. Η λεζάντα κάτω από τη φωτό δεν κρύβει επιθυμίες. «Καραμανλής ή χάος; Χάος!» επιλέγουν οι συνθηματολογούντες. Το χάος της φωτιάς και του ρημαδιού…..
Το μέλλον μας είναι οι σπασμένες βιτρίνες της Πανεπιστημίου, οι οποίες «κοσμούν» το ημερολόγιο της «Αυγής» για το μήνα Ιούλιο. Λεζάντα; «Πλιάτσικο στις κλεμμένες μας ζωές». Το μέλλον είναι το πλιάτσικο. Μέχρι και το φλεγόμενο δένδρο της Πλατείας Συντάγματος χρησιμοποιείται ως εικόνα του ...«αύριο».
Αυτό λοιπόν είναι το κοινό μας μέλλον; Φωτιές και πέτρες; Πίστευα ότι στη συνέντευξη του φίλου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου στη χθεσινή «Αυγή» θα έβρισκα διαφορετικές απαντήσεις.
Πίστευα ότι στον πολιτικό λόγο της ανανεωτικής Αριστεράς δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος χώρος για ανοχή στη βία. Κι όμως... Αφού ο Αλέκος δήλωσε αρχικώς ότι την Αριστερά την εμπνέουν προσωπικότητες «που έφεραν επαναστατικά αποτελέσματα με ειρηνικές μορφές πολιτικής πάλης» (Γκάντι, Κινγκ), απάντησε: «Αν όντως επιδιώκουμε ριζοσπαστικές αλλαγές στο ταξίδι, παρότι εμείς δεν τους κουβαλάμε στην ψυχή μας, θα συναντήσουμε και τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα (...) Χωρίς συγκρούσεις δεν γίνονται αλλαγές στην κοινωνία».
Ώστε έτσι, πρόεδρε ; Άγριοι «Ποσειδώνες» με τρίαινες οι κουκουλοφόροι ; Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες οι αντιεξουσιαστές ; Με τέτοια «λογοπαίγνια» δίνει επίσημη κάλυψη σε φαινόμενα βίας ο πρόεδρος της Κ.Ο. ενός κόμματος Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας ; Κρίμα, πρόεδρε. !
Είναι κρίμα να επενδύεις στη βία για την εκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ, μην υπολογίζοντας το κόστος για τη χώρα. Είναι κρίμα, παραμονές νέων κινητοποιήσεων, να ενθαρρύνεις το σχέδιο …«κουκούλα».
Η Αριστερά που μάθαμε εμείς στα αμφιθέατρα, στις κόντρες μας, είχε πάντα πρόσωπο και δεν κρατούσε ποτέ τρίαινα.
Μια ματιά στη συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στην «Κυριακάτικη Αυγή» πείθει δυστυχώς και τον πλέον αδαή ότι το Δεκέμβριο που μας έφυγε «παίχθηκαν», για λόγους μικροκομματικούς, είτε ενσυνειδήτως είτε από βαριά αμέλεια, επικίνδυνα παιχνίδια εις βάρος της χώρας.
Εις βάρος της διεθνούς εικόνας της, εις βάρος της οικονομίας της, εις βάρος του κοινού μας μέλλοντος.
Παιχνίδια που συνεχίζονται ακόμη. Ας δούμε τα πειστήρια: Στο προχθεσινό φύλλο της «Κυριακάτικης Αυγής» υπήρχε ως «ένθετο» ένα ημερολόγιο του 2009, με εξώφυλλο το πρόσωπο του Αλέξη και τίτλο «Εικόνες από το μέλλον». Ποιες είναι αυτές οι εικόνες (φωτογραφίες) από το μέλλον ; Μήπως έχετε την περιέργεια να μάθετε ;
Το μέλλον μας είναι ένας κουκουλοφόρος, ο οποίος εικονίζεται στο ημερολόγιο της «Αυγής» (μήνας Φεβρουάριος) να πετά μια πέτρα προς άγνωστη κατεύθυνση! Η λεζάντα κάτω από τη φωτό δεν επιτρέπει παρερμηνείες: ....«Η λάβα αιφνιδιάζει όσους δεν βλέπουν το ηφαίστειο»…...
Το μέλλον μας είναι ένα αλλόφρον ζευγάρι (μήνας Φεβρουάριος και πάλι), το οποίο εικονίζεται να φεύγει τρέχοντας καθώς οι φλόγες των μολότοφ έχουν ζώσει έναν καιόμενο κάδο σκουπιδιών δίπλα του. Η λεζάντα κάτω από τη φωτό δεν κρύβει επιθυμίες. «Καραμανλής ή χάος; Χάος!» επιλέγουν οι συνθηματολογούντες. Το χάος της φωτιάς και του ρημαδιού…..
Το μέλλον μας είναι οι σπασμένες βιτρίνες της Πανεπιστημίου, οι οποίες «κοσμούν» το ημερολόγιο της «Αυγής» για το μήνα Ιούλιο. Λεζάντα; «Πλιάτσικο στις κλεμμένες μας ζωές». Το μέλλον είναι το πλιάτσικο. Μέχρι και το φλεγόμενο δένδρο της Πλατείας Συντάγματος χρησιμοποιείται ως εικόνα του ...«αύριο».
Αυτό λοιπόν είναι το κοινό μας μέλλον; Φωτιές και πέτρες; Πίστευα ότι στη συνέντευξη του φίλου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου στη χθεσινή «Αυγή» θα έβρισκα διαφορετικές απαντήσεις.
Πίστευα ότι στον πολιτικό λόγο της ανανεωτικής Αριστεράς δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος χώρος για ανοχή στη βία. Κι όμως... Αφού ο Αλέκος δήλωσε αρχικώς ότι την Αριστερά την εμπνέουν προσωπικότητες «που έφεραν επαναστατικά αποτελέσματα με ειρηνικές μορφές πολιτικής πάλης» (Γκάντι, Κινγκ), απάντησε: «Αν όντως επιδιώκουμε ριζοσπαστικές αλλαγές στο ταξίδι, παρότι εμείς δεν τους κουβαλάμε στην ψυχή μας, θα συναντήσουμε και τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα (...) Χωρίς συγκρούσεις δεν γίνονται αλλαγές στην κοινωνία».
Ώστε έτσι, πρόεδρε ; Άγριοι «Ποσειδώνες» με τρίαινες οι κουκουλοφόροι ; Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες οι αντιεξουσιαστές ; Με τέτοια «λογοπαίγνια» δίνει επίσημη κάλυψη σε φαινόμενα βίας ο πρόεδρος της Κ.Ο. ενός κόμματος Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας ; Κρίμα, πρόεδρε. !
Είναι κρίμα να επενδύεις στη βία για την εκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ, μην υπολογίζοντας το κόστος για τη χώρα. Είναι κρίμα, παραμονές νέων κινητοποιήσεων, να ενθαρρύνεις το σχέδιο …«κουκούλα».
Η Αριστερά που μάθαμε εμείς στα αμφιθέατρα, στις κόντρες μας, είχε πάντα πρόσωπο και δεν κρατούσε ποτέ τρίαινα.
ΠΗΓΗ: e-tipos
6.1.09
Απόπειρα επιβολής "ερυθρού" τρόμου
Όλοι ξέρετε πλέον τι έγινε. Η ριζοσπαστική αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος, δίνουν χέρι-χέρι, τα ρέστα τους.
Προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς (Βάρκιζα τέλος, γράφουν στους τοίχους) από την (ανύπαρκτη) Δεξιά, συγκαταλέγοντας στην τελευταία όλο το «σύστημα».
Φυσικά, αυτό που δεν μας λένε τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, είναι ότι οι ψυχωτικοί αριστεριστές φονιάδες που προσπάθησαν να δολοφονήσουν 20χρονους αστυνομικούς προχθές στα Εξάρχεια, ανήκουν σε ένα σύστημα, πολύ ισχυρότερο από αυτό που επιθυμούν να ανατρέψουν.
Ένα σύστημα οικονομικά πανίσχυρο, που επιθυμεί η χώρα μας να τεθεί υπό ένα καθεστώς αποσταθεροποίησης και ανωμαλίας, όπου θα επικρατήσουν οι εθνομηδενιστές, οι πάσης φύσεως διεθνιστές και στην καλύτερη περίπτωση, οι φορείς μιας «ρευστής» εθνικής συνείδησης.
Μην αυταπατάστε, ήδη οι τελευταίοι μας χτυπούν την πόρτα. Μην τρέφετε αυταπάτες και μη λαμβάνετε σοβαρά υπόψη σας τις δήθεν «καταδίκες» της μεταμεσονύκτιας επίθεσης από το γνωστό «έκνομο» κόμμα, το πολιτικό σκέλος των τρομοκρατικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στη χώρα.
Όλα όσα συμβαίνουν και κυρίως η επίδειξη του πρωτοφανούς αυτού θράσους εκ μέρους των βίαιων οργανώσεων-συνιστωσών της ριζοσπαστικής αριστεράς, η οποία ενσωματώνει τη βία στην ιδεολογικοπολιτική της λογική, παραπέμπουν σε «πλάτες» άλλου τύπου.
«Πλάτες» πολιτικές και κυρίως «πλάτες» διεθνούς εμβελείας και επιπέδου. Όπως αυτές ανθρώπων που δεν δίστασαν στο παρελθόν να χτυπήσουν κερδοσκοπικά κεντρικές ευρωπαϊκές οικονομίες.
Την ίδια ώρα, δεν παύουμε πλέον να διαβάζουμε σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, «άρθρα» και «παρεμβάσεις» των ψυχοπαθών και καταδικασμένων τρομοκρατών της 17Ν. Κάποιοι εξυμνούν τη βία, εκμαυλίζουν τους πολίτες και αποπειρώνται να εξαχρειώσουν όλη την κοινωνία μας, δίνοντας βήμα σε αυτή την αιμοσταγή αλητεία, σε περιθωριακούς φονιάδες, σε ανθρώπους που αφαίρεσαν ζωές, επιτρέποντάς τους να «τοποθετούνται» επί παντός επιστητού και να κατηγορούν μάλιστα, ποιοι, αυτοί οι λέρες, την αστυνομία, με αφορμή τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, ότι δεν… σέβεται την ανθρώπινη ζωή (!). Οι φονιάδες του Αξαρλιάν, που άφησαν ένα σωρό γυναίκες χήρες και ένα σωρό παιδιά ορφανά, χωρίς ποτέ να δείξουν ένα σημάδι μεταμέλειας! Κι όμως, κάποιοι τους θέλουν στο πολιτικό παιχνίδι. Κοιτάξτε στα αριστερά…
Η προσπάθειά της να πάρει τη ρεβάνς και να αιματοκυλήσει εκ νέου την κοινωνία μας, δεν θα περάσει. Είμαστε σίγουροι ότι αργά ή γρήγορα, άλλη μια σύλληψη κανενός ευτραφούς μεσοαστού σε κάποιο βόρειο προάστιο, που ενδεχομένως να αναλάβει πάλι τίποτα «πολιτικές ευθύνες» (προκαλώντας το γέλωτα…), θα γελοιοποιήσει οριστικά όσους κομπλεξικούς στα μέσα επικοινωνίας, υποδαυλίζουν, κατά παρέκκλιση κάθε λογικής, την πολιτική βία της αριστεράς.
Προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς (Βάρκιζα τέλος, γράφουν στους τοίχους) από την (ανύπαρκτη) Δεξιά, συγκαταλέγοντας στην τελευταία όλο το «σύστημα».
Φυσικά, αυτό που δεν μας λένε τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, είναι ότι οι ψυχωτικοί αριστεριστές φονιάδες που προσπάθησαν να δολοφονήσουν 20χρονους αστυνομικούς προχθές στα Εξάρχεια, ανήκουν σε ένα σύστημα, πολύ ισχυρότερο από αυτό που επιθυμούν να ανατρέψουν.
Ένα σύστημα οικονομικά πανίσχυρο, που επιθυμεί η χώρα μας να τεθεί υπό ένα καθεστώς αποσταθεροποίησης και ανωμαλίας, όπου θα επικρατήσουν οι εθνομηδενιστές, οι πάσης φύσεως διεθνιστές και στην καλύτερη περίπτωση, οι φορείς μιας «ρευστής» εθνικής συνείδησης.
Μην αυταπατάστε, ήδη οι τελευταίοι μας χτυπούν την πόρτα. Μην τρέφετε αυταπάτες και μη λαμβάνετε σοβαρά υπόψη σας τις δήθεν «καταδίκες» της μεταμεσονύκτιας επίθεσης από το γνωστό «έκνομο» κόμμα, το πολιτικό σκέλος των τρομοκρατικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στη χώρα.
Όλα όσα συμβαίνουν και κυρίως η επίδειξη του πρωτοφανούς αυτού θράσους εκ μέρους των βίαιων οργανώσεων-συνιστωσών της ριζοσπαστικής αριστεράς, η οποία ενσωματώνει τη βία στην ιδεολογικοπολιτική της λογική, παραπέμπουν σε «πλάτες» άλλου τύπου.
«Πλάτες» πολιτικές και κυρίως «πλάτες» διεθνούς εμβελείας και επιπέδου. Όπως αυτές ανθρώπων που δεν δίστασαν στο παρελθόν να χτυπήσουν κερδοσκοπικά κεντρικές ευρωπαϊκές οικονομίες.
Την ίδια ώρα, δεν παύουμε πλέον να διαβάζουμε σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, «άρθρα» και «παρεμβάσεις» των ψυχοπαθών και καταδικασμένων τρομοκρατών της 17Ν. Κάποιοι εξυμνούν τη βία, εκμαυλίζουν τους πολίτες και αποπειρώνται να εξαχρειώσουν όλη την κοινωνία μας, δίνοντας βήμα σε αυτή την αιμοσταγή αλητεία, σε περιθωριακούς φονιάδες, σε ανθρώπους που αφαίρεσαν ζωές, επιτρέποντάς τους να «τοποθετούνται» επί παντός επιστητού και να κατηγορούν μάλιστα, ποιοι, αυτοί οι λέρες, την αστυνομία, με αφορμή τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, ότι δεν… σέβεται την ανθρώπινη ζωή (!). Οι φονιάδες του Αξαρλιάν, που άφησαν ένα σωρό γυναίκες χήρες και ένα σωρό παιδιά ορφανά, χωρίς ποτέ να δείξουν ένα σημάδι μεταμέλειας! Κι όμως, κάποιοι τους θέλουν στο πολιτικό παιχνίδι. Κοιτάξτε στα αριστερά…
Η προσπάθειά της να πάρει τη ρεβάνς και να αιματοκυλήσει εκ νέου την κοινωνία μας, δεν θα περάσει. Είμαστε σίγουροι ότι αργά ή γρήγορα, άλλη μια σύλληψη κανενός ευτραφούς μεσοαστού σε κάποιο βόρειο προάστιο, που ενδεχομένως να αναλάβει πάλι τίποτα «πολιτικές ευθύνες» (προκαλώντας το γέλωτα…), θα γελοιοποιήσει οριστικά όσους κομπλεξικούς στα μέσα επικοινωνίας, υποδαυλίζουν, κατά παρέκκλιση κάθε λογικής, την πολιτική βία της αριστεράς.
ΠΗΓΗ: Ελληνικός Κόσμος
Η βία, τα δελτία τύπου και ο σοσιαλισμός
Του Δημοσθένη ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ - ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Με αφορμή τις πυρόπληκτες κάλπες, την πολιτικά πρωτόγονη επίθεση στον Α. Μάνθο και την επικοινωνιακή διαχείριση-πολιτική αξιοποίηση αυτών και παρόμοιων γεγονότων, το "Kόμμα των Kουκουλοφόρων" (που, ως τέτοιο, σκαρφάλωσε από το 5 στο 15-και-κάτι τοις εκατό) δεν συζήτησε όσο χρειαζόταν περί βίας και αριστερής πολιτικής πρακτικής. Όταν πάλι αποπειράθηκε να το κάνει, τα έκανε χειρότερα -όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κυρίτσης στο φύλλο της Κυριακής (15.6.2008)-, λες και ξεκινούσαμε από το μηδέν· αμήχανα, με μια μάλλον διαισθητική προσέγγιση των πραγμάτων, αφόρητο καθωσπρεπισμό και, κυρίως, αποϊδεολογικοποιημένα.
Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε "τη Βία". Τα γεγονότα, βέβαια -το γνωρίζουν οι δημόσιοι κατήγοροί μας-, δεν μπορούν να ξεγίνουν με μια δήλωση. Τότε γιατί τόσο άγχος να μας "αποπροσανατολίσουν", που θα’ λεγε και το ΚΚΕ; Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι "πληγέντες" (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος που, σύμφωνα με το διάσημο ορισμό του Βέμπερ, κατέχει -από πού και για πόσο άραγε;- το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας.
Τα παραπάνω δεν φαίνονται πρωτότυπα (γιατί όντως δεν είναι), έχουν ωστόσο συνέπειες και θα έπρεπε να δεσμεύουν σε συγκεκριμένες πολιτικές στάσεις. Στο βαθμό που αυτό δε συμβαίνει, θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και πάλι για τα αυτονόητα:
Πρώτον, ότι δεν είναι δουλειά δική μας ο σχολιασμός "επεισοδίων", αλλά ενός συγκεκριμένου είδους "δημοσιογραφίας", που δεν είναι και καθόλου του γούστου μας. Δεύτερον, ότι η εξίσωση της κινηματικής με τη συμβολική και φυσική κρατική βία είναι ανεπίτρεπτη για την Αριστερά: ακόμα κι όταν η πρώτη είναι τυφλά "αντικρατική", αυτοκαταστροφική και αναντίστοιχη με αυτό που δηλώνει πως υπερασπίζεται, έχει άλλη πολιτική προέλευση και στόχευση, συνεπώς άλλο αξιακό περιεχόμενο.
Τρίτον, ότι είναι άλλο πράγμα να περιφρουρούμε τις επιλογές μας σε κάθε εκδήλωση όπου συμμετέχουμε και άλλο η αγωνία και η (δήθεν) υποχρέωσή μας να εξηγήσουμε πειστικά στα ΜΜΕ γιατί τα πράγματα "ξέφυγαν", γιατί δε δείραμε αυτόν που πέταξε πέτρα στα ΜΑΤ ή γιατί δεν αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα τον αποκλεισμό μας από την Αστυνομία, τα καρκινογόνα χημικά και το ξύλο. Τέταρτον, ότι δεν είμαστε πολιτικά ηγεμονικοί όταν ψάχνουμε την καλύτερη απάντηση για τα πιεστικά ερωτήματα των άλλων, αλλά όταν υποχρεώνουμε τους άλλους να απαντήσουν στα δικά μας ερωτήματα. Εφ' όσον κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα και το ίδιο καλά, πρέπει πρώτα να πείσουμε το διπλανό μας για την ανάγκη να ανατραπεί ο νόμος-πλαίσιο, η ιδιωτικοποίηση, κ.ο.κ, κι ύστερα να δούμε τι θα πούμε στα ΜΜΕ αν μας παρουσιάσουν ως ημιάγριους. Έτσι, το κίνημα του 2006-7 πήρε εγκαίρως απόφαση ότι δεν μπορεί να επηρεάσει αυτούς που στήνουν ένα δελτίο ειδήσεων και επέλεξε να ρίξει αλλού το βάρος. Μάλλον καλά τα κατάφερε.
Θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και για κάτι ακόμα: ότι δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη "νομιμότητα" γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως "η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων", ιδίως σε εποχές που τα κράτη διεκδικούν και επιβεβαιώνουν το "δικαίωμά" τους στην ελεύθερη καταστολή, χωρίς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να τα περιορίζει ιδιαιτέρως. Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι "ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα", καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα "ποσά" βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά· "ποσά" που αντιστοιχούν στην υπόθεση που υπερασπιζόμαστε και που λειτουργούν απελευθερωτικά για τους κυριαρχούμενους, αναδεικνύοντάς μας ταυτόχρονα ως παραδειγματική και ηθική δύναμη. Τέτοια δύναμη, βεβαίως, δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ αν οι πολιτικές μας παρεμβάσεις εξαντλούνται σε δελτία τύπου αγχωμένα μέσα στη νομιμοφροσύνη τους.
Με αφορμή τις πυρόπληκτες κάλπες, την πολιτικά πρωτόγονη επίθεση στον Α. Μάνθο και την επικοινωνιακή διαχείριση-πολιτική αξιοποίηση αυτών και παρόμοιων γεγονότων, το "Kόμμα των Kουκουλοφόρων" (που, ως τέτοιο, σκαρφάλωσε από το 5 στο 15-και-κάτι τοις εκατό) δεν συζήτησε όσο χρειαζόταν περί βίας και αριστερής πολιτικής πρακτικής. Όταν πάλι αποπειράθηκε να το κάνει, τα έκανε χειρότερα -όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κυρίτσης στο φύλλο της Κυριακής (15.6.2008)-, λες και ξεκινούσαμε από το μηδέν· αμήχανα, με μια μάλλον διαισθητική προσέγγιση των πραγμάτων, αφόρητο καθωσπρεπισμό και, κυρίως, αποϊδεολογικοποιημένα.
Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε "τη Βία". Τα γεγονότα, βέβαια -το γνωρίζουν οι δημόσιοι κατήγοροί μας-, δεν μπορούν να ξεγίνουν με μια δήλωση. Τότε γιατί τόσο άγχος να μας "αποπροσανατολίσουν", που θα’ λεγε και το ΚΚΕ; Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι "πληγέντες" (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος που, σύμφωνα με το διάσημο ορισμό του Βέμπερ, κατέχει -από πού και για πόσο άραγε;- το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας.
Τα παραπάνω δεν φαίνονται πρωτότυπα (γιατί όντως δεν είναι), έχουν ωστόσο συνέπειες και θα έπρεπε να δεσμεύουν σε συγκεκριμένες πολιτικές στάσεις. Στο βαθμό που αυτό δε συμβαίνει, θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και πάλι για τα αυτονόητα:
Πρώτον, ότι δεν είναι δουλειά δική μας ο σχολιασμός "επεισοδίων", αλλά ενός συγκεκριμένου είδους "δημοσιογραφίας", που δεν είναι και καθόλου του γούστου μας. Δεύτερον, ότι η εξίσωση της κινηματικής με τη συμβολική και φυσική κρατική βία είναι ανεπίτρεπτη για την Αριστερά: ακόμα κι όταν η πρώτη είναι τυφλά "αντικρατική", αυτοκαταστροφική και αναντίστοιχη με αυτό που δηλώνει πως υπερασπίζεται, έχει άλλη πολιτική προέλευση και στόχευση, συνεπώς άλλο αξιακό περιεχόμενο.
Τρίτον, ότι είναι άλλο πράγμα να περιφρουρούμε τις επιλογές μας σε κάθε εκδήλωση όπου συμμετέχουμε και άλλο η αγωνία και η (δήθεν) υποχρέωσή μας να εξηγήσουμε πειστικά στα ΜΜΕ γιατί τα πράγματα "ξέφυγαν", γιατί δε δείραμε αυτόν που πέταξε πέτρα στα ΜΑΤ ή γιατί δεν αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα τον αποκλεισμό μας από την Αστυνομία, τα καρκινογόνα χημικά και το ξύλο. Τέταρτον, ότι δεν είμαστε πολιτικά ηγεμονικοί όταν ψάχνουμε την καλύτερη απάντηση για τα πιεστικά ερωτήματα των άλλων, αλλά όταν υποχρεώνουμε τους άλλους να απαντήσουν στα δικά μας ερωτήματα. Εφ' όσον κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα και το ίδιο καλά, πρέπει πρώτα να πείσουμε το διπλανό μας για την ανάγκη να ανατραπεί ο νόμος-πλαίσιο, η ιδιωτικοποίηση, κ.ο.κ, κι ύστερα να δούμε τι θα πούμε στα ΜΜΕ αν μας παρουσιάσουν ως ημιάγριους. Έτσι, το κίνημα του 2006-7 πήρε εγκαίρως απόφαση ότι δεν μπορεί να επηρεάσει αυτούς που στήνουν ένα δελτίο ειδήσεων και επέλεξε να ρίξει αλλού το βάρος. Μάλλον καλά τα κατάφερε.
Θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και για κάτι ακόμα: ότι δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη "νομιμότητα" γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως "η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων", ιδίως σε εποχές που τα κράτη διεκδικούν και επιβεβαιώνουν το "δικαίωμά" τους στην ελεύθερη καταστολή, χωρίς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να τα περιορίζει ιδιαιτέρως. Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι "ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα", καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα "ποσά" βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά· "ποσά" που αντιστοιχούν στην υπόθεση που υπερασπιζόμαστε και που λειτουργούν απελευθερωτικά για τους κυριαρχούμενους, αναδεικνύοντάς μας ταυτόχρονα ως παραδειγματική και ηθική δύναμη. Τέτοια δύναμη, βεβαίως, δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ αν οι πολιτικές μας παρεμβάσεις εξαντλούνται σε δελτία τύπου αγχωμένα μέσα στη νομιμοφροσύνη τους.
ΠΗΓΗ: Η Αυγή
Σημείωση: Η Αυγή, ως γνωστόν, είναι το επίσημη κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Δώστε έμφαση στην τονισμένη με bold τελευταία παράγραφο του παραπάνω κειμένου, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας....
Ντόρα κατά Μάκη
Παρόλο που διαφωνώ σε πολλά σημεία με τη Ντόρα, σε θέματα χειρισμών εξωτερικής πολιτικής, εντούτοις στη συγκεκριμένη αντιπαράθεση με το γνωστό "δημοσιογράφο" την ευχαριστήθηκα..
http://www.youtube.com/watch?v=K7BW7Ta2EJ0&eurl=http://ventetta.blogspot.com/2009/01/vs-video.html
3.1.09
Δημοτικός σύμβουλος του ΣΥΝ είπε «όχι» στην τήρηση ενός λεπτού σιγής για τον Τάσσο Παπαδόπουλο!
Χαμός έγινε την περασμένη εβδομάδα στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Πειραιά. Οι εκπρόσωποι των δύο μεγάλων συνδυασμών, της πλειοψηφίας και της μείζονος μειοψηφίας, ζήτησαν να τηρηθεί από το Σώμα ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του αείμνηστου κύπριου ηγέτη και αγωνιστή του Ελληνισμού Τάσσου Παπαδόπουλου.
Ενώ όλοι συμφώνησαν, ένας σύμβουλος της παράταξης «Λιμάνι της Αγωνίας» που πρόσκειται.............. στον ΣΥΝ, ο Τ. Μπελαβήλας, εξέφρασε τη διαφωνία του λέγοντας ότι το θέμα είναι πολιτικό και δεν αφορά το δημοτικό συμβούλιο και όταν όλοι σηκώθηκαν για να τιμήσουν τον εκλιπόντα ηγέτη εκείνος δεν σηκώθηκε επιδεικτικά.
Στη συνέχεια όμως ο ίδιος έφερε πρόταση για να τιμηθεί η μνήμη του αδικοχαμένου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (εμ βέβαια, για τους ΣΥΝασπισμένους δεν είναι όλες οι ζωές το ίδιο). Τότε ήταν που «τα πήρε» ο σύμβουλος της μείζονος μειοψηφίας Κυριάκος Μανωλάκος, ο οποίος του είπε πως πάει να κάνει έναν άθλιο αντιπερισπασμό επιχειρώντας να εξισώσει ανόμοια πράγματα.
Όλοι καταδικάζουμε την εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανήλικου μαθητή, είπε, αλλά δεν μπορούμε στο όνομα καμιάς κατάστασης και οποιασδήποτε λογικής να τα ισοπεδώνουμε όλα. Ο Τ. Μπελαβήλας κάτι πήγε να πει, αλλά ο Μανωλάκος τον έκοψε λέγοντάς του πως τον είδε να κατευθύνει τους κουκουλοφόρους που επιτέθηκαν στο Δημαρχείο πριν από 15 ημέρες και έσπασαν τα τζάμια της εισόδου!
Ενώ όλοι συμφώνησαν, ένας σύμβουλος της παράταξης «Λιμάνι της Αγωνίας» που πρόσκειται.............. στον ΣΥΝ, ο Τ. Μπελαβήλας, εξέφρασε τη διαφωνία του λέγοντας ότι το θέμα είναι πολιτικό και δεν αφορά το δημοτικό συμβούλιο και όταν όλοι σηκώθηκαν για να τιμήσουν τον εκλιπόντα ηγέτη εκείνος δεν σηκώθηκε επιδεικτικά.
Στη συνέχεια όμως ο ίδιος έφερε πρόταση για να τιμηθεί η μνήμη του αδικοχαμένου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (εμ βέβαια, για τους ΣΥΝασπισμένους δεν είναι όλες οι ζωές το ίδιο). Τότε ήταν που «τα πήρε» ο σύμβουλος της μείζονος μειοψηφίας Κυριάκος Μανωλάκος, ο οποίος του είπε πως πάει να κάνει έναν άθλιο αντιπερισπασμό επιχειρώντας να εξισώσει ανόμοια πράγματα.
Όλοι καταδικάζουμε την εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανήλικου μαθητή, είπε, αλλά δεν μπορούμε στο όνομα καμιάς κατάστασης και οποιασδήποτε λογικής να τα ισοπεδώνουμε όλα. Ο Τ. Μπελαβήλας κάτι πήγε να πει, αλλά ο Μανωλάκος τον έκοψε λέγοντάς του πως τον είδε να κατευθύνει τους κουκουλοφόρους που επιτέθηκαν στο Δημαρχείο πριν από 15 ημέρες και έσπασαν τα τζάμια της εισόδου!
Ο σύμβουλος της παράταξης του ΣΥΝ αποχώρησε από την αίθουσα σε ένδειξη διαμαρτυρίας αποκαλώντας φασίστα τον Μανωλάκο, ο οποίος μόλις βγήκε από την αίθουσα ο Μπελαβήλας είπε, απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΔΣ: «Και τώρα, κύριε πρόεδρε, που έφυγαν οι κουκουλοφόροι, μπορούμε να συνεχίσουμε…».
ΠΗΓΗ: vendeta
Ρωσικά στρατιωτικά γυμνάσια στο ΝΑ Αιγαίο με δέσμευση περιοχών εντός του FIR Αθηνών
Στρατιωτικά γυμνάσια σε περιοχές του ΝΑ Αιγαίου θα πραγματοποιήσουν οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις. Για τον λόγο αυτό ζήτησαν και έλαβαν άδεια από την ΥΠΑ για τη δέσμευση περιοχών εντός του FIR Αθηνών.
Σύμφωνα με το ΓΕΕΘΑ, το ρωσικό αεροπλανοφόρο Κουζνέτσοβ, που πλέει στη ΝΑ Μεσόγειο, ζήτησε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας τη δέσμευση περιοχών εντός του FIR Αθηνών για τη διεξαγωγή αεροναυτικών ασκήσεων με τη συμμετοχή ρωσικών αεροσκαφών.
Η ΥΠΑ έκανε δεκτό το αίτημα και οι ρωσικές αεροναυτικές ασκήσεις θα διεξαχθούν νοτιοανατολικά της Ρόδου στις 3, 4, 8 και 10 Ιανουαρίου και νοτίως της Κρήτης στις 11 Ιανουαρίου.
ΠΗΓΗ: in.gr
Σημείωση: Ας ετοιμαστούμε και για νέο γύρο "κοινωνικών εξεγέρσεων"....και ο νοών νοείτω!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
