
Σε μια εποχή όπου οι αξίες διασαλεύονται η κοινωνία ζητά από τους λειτουργούς της εκπαίδευσης εγρήγορση. Οφείλουμε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις πραγματοποιώντας επιτέλους το άλμα προς τη νέα εποχή.
Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Όταν ήρθε ο ανήλικος Όθωνας στην Ελλάδα από το βαυαρικό πριγκηπάτο του, οι μεγάλες Δυνάμεις που τον έφεραν, προσπάθησαν ο τίτλος του να είναι “Βασιλιάς της Ελλάδας” και όχι “Βασιλιάς των Ελλήνων” διότι ο τελευταίος τίτλος υπονοούσε πως ο ανήλικος βασιλιάς είχε δικαιοδοσία και σε Έλληνες εκτός του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους. Θα προλάβαιναν έτσι τη γέννηση κάποιας “Μεγάλης Ιδέας” στην αρχή της. Σκεφτόμασταν δηλαδή τότε αντίστροφα από ότι σκεφτόμαστε στη σημερινή εποχή, όπου δεν μας νοιάζει αν κάποιος γείτονας διεκδικεί, με όπλο μόνο ένα παρόμοιο τίτλο-όνομα, εδάφη της χώρας μας. Άραγε πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη ή μη μιας λέξη ή ενός ορισμού σε έναν πολιτειακό τίτλο;
Ο Πρωθυπουργός μας κ. Γιώργος Παπανδρέου προέβει στην απαλειφή των τίτλων “Μακεδονίας-Θράκης” από το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης και της λέξης “Εθνική” από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Κι ενώ για την κατάργηση του πρώτου δόθηκαν τουλάχιστον κάποιες εξηγήσεις, για το «ΥΠΕΠΘ» κανένας δεν εξήγησε για ποιο λόγο έγινε η απαλοιφή της λέξης «Εθνική» αλλά και κανένας φορέας δεν διαφώνησε. Ούτε η Δ.Ο.Ε ούτε η ΟΛΜΕ ούτε κάποιος άλλος φορέας της εκπαίδευσης διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός αυτό ή τουλάχιστον ζήτησε να εξηγηθούν οι λόγοι της παράλειψης. Είναι πλέον συνηθισμένη κατάσταση να επικρατούν οι δυνάμεις της αφωνίας στην Ελληνική κοινωνία, την εκπαιδευτική κοινότητα και τους πνευματικούς μας ανθρώπους.
Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματός μας (το οποίο δεν αναθεωρήθηκε από την τελευταία αναθεωρητική βουλή εξαιτίας των αντιδράσεων στην εκπαιδευτική κοινότητα και την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία αναθεώρησης) “Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.”
Θα μπορούσε κάποιος λοιπόν να υποστηρίξει πως η παράλειψη της λέξης είναι αντισυνταγματική και αντίκειται τόσο στο γράμμα όσο και στο πνεύμα του Συντάγματός μας. Από την άλλη θα μπορούσε να μη θεωρηθεί αντισυνταγματική η συγκεκριμένη μετονομασία, αν δεχθούμε πως δεν αναιρείται ο σκοπός της Παιδείας όπως περιγράφεται στο άρθρο 16 του Συντάγματός μας. Δηλαδή αν, παρά τη μετονομασία αναπτύσσει η Παιδεία στους Έλληνες μαθητές την εθνική και τη Θρησκευτική τους συνείδηση. Αν όμως δεν αναιρείται ο σκοπός που ορίζει το Σύνταγμα, ποιοι λόγοι επέβαλλαν τη μετονομασία του Υπουργείου;
Έκπληξη προκαλεί και το γεγονός πως η μετονομασία αυτή έγινε από ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, αφού η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δέχεται την έννοια του έθνους και των ενιαίων συμφερόντων του. Πώς είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα να έχει ως ανώτατο όργανο του κόμματος το «Εθνικό Συμβούλιο» και να καταργεί την λέξη από το Υπουργείο Παιδείας;
Πώς είναι δυνατόν για παράδειγμα το Γαλλικό Υπουργείο να λέγεται Ministère de l'Education nationale (Εθνικής) και το δικό μας Υπουργείο Παιδείας Κατάρτισης, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων;
Δεν είναι Εθνική η Παιδεία μας όταν υπερβαίνει τα όρια του κράτους μας και τα σχολικά βιβλία του Υπουργείου μας φθάνουν στην Κύπρο, στις Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, στον Καναδά, την Αυστραλία και σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες; Πρόκειται να αναιρεθεί η Εθνική αυτή αποστολή του Υπουργείου μας;
Έχει φανταστεί κανένας να μας επέβαλλε κάποιος να λέμε την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου «Ομάδα της Ελλάδας» παραλείποντας τη λέξη «Εθνική»;Τότε μάλλον θα αντιδρούσαμε όλοι και θα διαμαρτυρόμαστε στους δρόμους ενώ τώρα δεν αντιδρά κανένας;
Η νέα Υπουργός Παιδείας κ .Άννα Διαμαντοπούλου έχει όραμα για την Παιδεία και το έχει εκφράσει με την αρθρογραφία της και τα σχετικά βιβλία που έχει εκδόσει.(βλ. «Η Έξυπνη Ελλάδα» 2006, περιοδικό Αναπνοή, Οκτώβρης 2008) Σε όλα μιλούσε για «Εθνικό Διάλογο», «Εθνική Παιδεία» κτλ.Αντίθετα στις προγραμματικές της δηλώσεις στη Βουλή κυριολεκτικά εξαφάνισε τη λέξη «Εθνική» παρά το γεγονός πως επαναλάμβανε τις ίδιες ιδέες. Τώρα ξαφνικά που επιτέλους αποποινικοποιήθηκε η κουκούλα θα ποινικοποιήσουμε τη λέξη «Εθνική» στην εκπαίδευση;
Κανένας Έλληνας εκπαιδευτικός δεν διαφωνεί με την Πολυπολιτισμική και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Χρέος μας είναι να σεβόμαστε τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών μας. Ποιος όμως θα αρνηθεί πως οι πολιτισμικές διαφορές πάντοτε υπήρχαν στην ελληνική εκπαίδευση; Ποιος θα αρνηθεί πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα αναπαράγει περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες παρά κάνει διακρίσεις με βάση τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών;Ο εύπορος μαθητής ανεξάρτητα φυλετικής, πολιτισμικής ή εθνικής καταγωγής υπερτερεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα έναντι του φτωχού.
Στο θέμα αυτό περιμένουμε πολλά από τη νέα κυβέρνηση και τη νέα υπουργό. Στο πως δηλαδή θα εξαλειφθεί η αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτό θα γίνει μόνο με την ισχυροποίηση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας για όλους κι όχι με την ατυχή παράλειψη της λέξης «Εθνική» από την ονομασία του υπουργείου Παιδείας.
Κανένας, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει κάνει λόγο για παράλειψη της λέξης «Εθνική» από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Είναι δυνατόν όμως να έχουμε Εθνική Άμυνα, αν δεν έχουμε Εθνική Παιδεία;
Σας παραθέτω αυτούσιο το άρθρο του Γεώργιου Μπαμπινιώτη καθηγητή Γλωσσολογίας και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «το Βήμα» την Κυριακή 7/1/2001 με την ευχή η εκπαιδευτική κοινότητα και οι πνευματικοί μας άνθρωποι να ασχοληθούν με το θέμα και κάνω έκκληση στον Πρωθυπουργό να το θέσει σε δημόσια διαβούλευση.
Ο ρόλος της παιδείας στην εθνική άμυνα
Η έννοια τής «εθνικής άμυνας» είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει κάθε μορφή υπεράσπισης ενός έθνους έναντι επιβουλών και διεκδικήσεων που άμεσα ή έμμεσα απειλούν την ύπαρξη, την επιβίωση και την ακεραιότητά του. Κάθε αντίσταση και αγώνας, ένοπλος ή ηθικός, εναντίον έμπρακτης ή επαπειλούμενης αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, τής ελευθερίας και τής αξιοπρέπειας ενός έθνους συνιστά την εθνική άμυνα.
Δεν είναι δε τυχαίο ότι η έννοια τής άμυνας έχει συνδεθεί με την έννοια τού έθνους (μιλούμε για εθνική άμυνα), αφού η άμυνα αναλαμβάνεται και ασκείται κυρίως από τις ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας, για να διαφυλαχθούν τα ιερά και τα όσια τα οποία συνιστούν ένα έθνος: η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, οι θεσμοί, η ελευθερία, η δημοκρατία, η παιδεία, ο πολιτισμός. Η εθνική άμυνα απλώνεται και σκεπάζει όλα όσα ενσαρκώνει ο ιστορικός βίος ενός έθνους, η εθνική του υπόσταση, η ταυτότητά του ως έθνους. Γι' αυτό και η άμυνα τού έθνους, η εθνική του άμυνα, έχει μεν ως επίκεντρο και ως αιχμή το ένοπλο τμήμα τής εθνικής άμυνας, τις Ενοπλες Δυνάμεις, αλλά επεκτείνεται και σε μια ηθική και πνευματική άμυνα η οποία περιβάλλει, συμπληρώνει και εμπνέει την εθνική άμυνα. Αυτή τη μορφή εθνικής άμυνας υπαγορεύει η εθνική συνείδηση, ό,τι ενώνει όλους τους πολίτες: η κοινή πατρίδα, η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η κοινή πίστη, η κοινή ιστορία, τα κοινά ήθη και έθιμα, η κοινή νοοτροπία, οι κοινές αξίες, ο κοινός πολιτισμός. Ο,τι με μια λέξη, στην περίπτωση τής Ελλάδος, θα μπορούσε να ονομασθεί ελληνική παιδεία και ελληνική συνείδηση.
Η προσφορά ελληνικής παιδείας στους νέους και η καλλιέργεια στις ψυχές τους ελληνικής συνείδησης συνιστά την εθνική μας παιδεία. Δεν νοείται δε εθνική άμυνα που δεν πηγάζει, δεν τροφοδοτείται και δεν εμπνέεται από μια εθνική παιδεία, από μια παιδεία που αποσκοπεί στην καλλιέργεια τής προσωπικότητας τού παιδιού, ώστε να αποτελέσει συνειδητό και υπεύθυνο πολίτη μιας ελεύθερης και δημοκρατικής χώρας, τής οποίας την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και τους δημοκρατικούς θεσμούς να αισθάνεται από μόνος του την ανάγκη και να θεωρεί τιμή του να υπερασπίσει, αν και όποτε χρειαστεί.
Η εθνική άμυνα με τις Ένοπλες Δυνάμεις, με το στράτευμα και τη στράτευση, προετοιμάζει τους πολίτες να υπερασπισθούν την πατρίδα με τα όπλα. Η εθνική παιδεία, με την καλλιέργεια τού πνεύματος, τού ήθους και τού φρονήματος των νέων μέσα από την Εκπαίδευση όλων των βαθμίδων, τούς προετοιμάζει ηθικά και πνευματικά να καταλάβουν τί σημαίνει υπεράσπιση τής πατρίδας, ποιες αξίες και ποια ιδανικά έχουν χρέος να υπερασπίσουν όταν χρειαστεί να πολεμήσουν, και γιατί πρέπει έστω και με κίνδυνο τής ζωής τους να αγωνιστούν γι' αυτά. Ο σκοπός τής εθνικής παιδείας, δηλ. τής παιδείας που παρέχεται στη σχολική εκπαίδευση, είναι διττός: α) να διδάξει γνώσεις, να εφοδιάσει δηλ. τους μαθητές με πληροφορίες σε διάφορους κλάδους τού επιστητού και να αναπτύξει τη γνωστική και νοητική δύναμη τού νέου, ώστε να ενεργεί και να σκέπτεται σωστά και δημιουργικά· β) (που ενδιαφέρει το θέμα μας) να καλλιεργήσει την ψυχή και το πνεύμα τού νέου, να τού εμπνεύσει αξίες και ιδανικά, να τού δώσει αρχές, να τού δείξει μορφές συμπεριφοράς και αυτοπειθαρχίας, να τού ξυπνήσει ευαισθησίες ηθικές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές.
Ειδικότερα, έργο τής εθνικής παιδείας είναι να μυήσει τον νέο στη γλώσσα, στην ιστορία και στις παραδόσεις τής πατρίδας του, στην πίστη, στις τέχνες και στα γράμματα και, γενικότερα, στον πολιτισμό, που προσδιορίζει την εθνική του ταυτότητα, την εθνική φυσιογνωμία τής χώρας του και την εθνική ιδιοπροσωπία τού λαού στον οποίον ανήκει. Και ο μεν στόχος τής γνωστικής και νοητικής ανάπτυξης επιτυγχάνεται κυρίως με τα γνωστικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, πληροφορική κ.λπ.), ενώ ο στόχος τής πνευματικής και εθνικής γενικότερα καλλιέργειας και αγωγής επιτυγχάνεται κυρίως με τα εθνικά λεγόμενα μαθήματα (γλώσσα, ιστορία, λογοτεχνία, θρησκευτικά, γεωγραφία, πολιτισμός, παραδόσεις κ.λπ.). Στους δασκάλους τής πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και στους καθηγητές τής δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ιδίως τους φιλολόγους, εμπιστεύεται η Πολιτεία, η κοινωνία και το έθνος ολόκληρο την εθνική παιδεία των νέων, την εθνική εκπαίδευση των αυριανών πολιτών του. Αυτό και μόνο δείχνει τί βαρύτητα δίδεται στο Σχολείο και τί βάρος εναποτίθεται στους ώμους των εκπαιδευτικών, των δασκάλων των Σχολείων μιας χώρας, των ανθρώπων που θα οδηγήσουν εξ απαλών ονύχων τους νέους να αποκτήσουν εθνική συνείδηση. Γι' αυτό και ο ρόλος τού δασκάλου τού αληθινού δασκάλου και όχι τού απλού διδάσκοντος σφραγίζει την εθνική Παιδεία και προσδιορίζεται ως λειτούργημα. Γι' αυτό και ο ρόλος των Πανεπιστημίων που καταρτίζουν τους δασκάλους και των δύο βαθμίδων τής Παιδείας είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθοριστικός θα έλεγα τής εθνικής παιδείας. Γι' αυτό και είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη τής Πολιτείας, η οποία επιλέγει, καταρτίζει, οργανώνει και ελέγχει το σύστημα λειτουργίας τής εθνικής παιδείας. Εθνική Παιδεία και Εθνική Αμυνα, άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, αφού δεν μπορεί να υπάρξει η μία χωρίς την άλλη, συνιστούν τον κορμό τής εθνικής πολιτικής μιας χώρας και βασική προϋπόθεση για την εθνική της ανεξαρτησία, εδαφική και πνευματική.
*Δάσκαλος, Μ.Ed, Nομικός
Αναπληρωτής Υπεύθυνος ΚΠΕ Κρεστένων
ΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ
Ή
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ
«Η υπόθεση θεωρείται λήξασα»
Μια τόσο απλή δήλωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Γ. Πεταλωτή, φθάνει κατά την άποψη της κυβέρνησης, να κλείσει ένα υψηλής κοινωνικής και εργασιακής σημασίας ζήτημα.
Δικαίως, σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης έμεινε άναυδο, ακόμη και οι «σκληροί» οπαδοί της κυβερνητικής παράταξης έμειναν άφωνοι, όταν έτσι απλά, χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας, η κυβέρνηση στέλνει στην ανεργία 35.000 νέους, που στην πραγματικότητα, καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δημοσίων υπηρεσιών, προσφέρουν υπηρεσίες ίδιες με αυτές των μονίμων υπαλλήλων, στηρίζουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα τη λειτουργία του κράτους, χωρίς ασφάλιση και με τον ευτελές μηνιαίο μισθό των 430 ευρώ.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του κ. Παπανδρέου, παρά τις μεγαλόστομες δηλώσεις περί προστασίας της κοινωνίας, μείωση της ανεργίας, ενιαία και δίκαιη αντιμετώπιση όλων των πολιτών χωρίς κομματικές παρωπίδες, σπεύδει με το λυκαυγές της κυβερνητικής της θητείας να εκδιώξει, δια της μεθόδου της κατάργησης του θεσμού, 35000 εργαζόμενους επειδή δεν τους θεωρεί κομματικούς της φίλους, για να προσλάβει μετά από λίγο αυτούς που οι κομματάρχες τους θα τους υποδείξουν.
Δυστυχώς κοινωνική αναλγησία και κομματισμός έκαναν δυναμική παρουσία από τον πρώτο μήνα του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση.
Δεν αντιλήφθηκαν όμως ότι δεν είναι πλέον η εποχή του 1980 ή και του 1990 όταν οι εργαζόμενοι, οι πολίτες γενικότερα, έσπευδαν φοβισμένοι να υποκύψουν στις ανομίες και τις κοινωνικές τους αναλγησίες. ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ θα εισπράξουν τις υψηλότερες των αντιδράσεων, από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Η ΔΑΚΕ, χωρίς ενδοιασμούς και υπεκφυγές, χωρίς ωφελιμιστικούς λόγους ή ιδιοτελείς στόχους, δηλώνει καθαρά και δυνατά ότι όπως έπραξε και το 2004 συνεχίζει να πράττει μέχρι τώρα το ίδιο. Πρωταγωνιστικά ζήτησε τότε να μονιμοποιηθούν ή αν αυτό βρίσκει συνταγματικά κωλύματα, να μετατραπούν σε αορίστου χρόνου όλες οι συμβάσεις στο δημόσιο που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Όπως και τότε δεν σκεφθήκαμε ποιας πολιτικής επιλογής είναι ο κάθε εργαζόμενος, το ίδιο κάνουμε και τώρα.
Δηλώνουμε επίσης ότι θα είμαστε παρόντες σε όλες τις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων με stage και αυτό καλούμε να πράξουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Ελληνικής Βουλής.
Θυμίζουμε στον κ. Πρωθυπουργό:
Το 2004 κατέθεσε σχέδιο νόμου για ανάλογη περίπτωση που λέει συγκεκριμένα: «οι διατάξεις του παρόντος εφαρμόζονται και στο προσωπικό που προσελήφθη και απασχολήθηκε με σχέση κατάρτισης στο Δημόσιο Τομέα είτε μέσω του ΟΑΕΔ , είτε μέσω της εταιρείας «Επαγγελματική Κατάρτιση Α.Ε»…… Η κατάταξη του προσωπικού αυτού σε θέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου γίνεται σε κάθε περίπτωση στον οικείο φορέα όπου το προσωπικό αυτό παρείχε την εργασία».
Θυμίζουμε ακόμα ότι επί κυβέρνησης Σημίτη 2 φορές (ν.2738/1999 άρθρο 30 και ν.2839/2000 άρθρο 11) αποφασίσθηκε η μονιμοποίηση των συμβάσεων των τότε εργαζομένων που είχαν προσληφθεί σε προγράμματα επιμόρφωσης (stage).
Άραγε τώρα γιατί, όχι μόνο δεν μετατρέπονται οι συμβάσεις είτε σε μόνιμες είτε σε αορίστου χρόνου αλλά οι εργαζόμενοι εκδιώκονται και οδηγούνται στην ανεργία;
Απαντήστε κ. Πρωθυπουργέ πότε μας είπατε την αλήθεια και βεβαίως ποιο είναι το δίκαιο και το νόμιμο, γιατί και τα δυο δεν μπορούν να είναι αλήθεια – νόμιμα -δίκαια.
Από την ΔΑΚΕ – ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ
Παράνομες (;) προσλήψεις αναπληρωτών
Η ιστορία επαναλαμβάνεται….
Λίγες μέρες μετά τις διακηρύξεις τις νέας κυβέρνησης για διαφάνεια στις προσλήψεις στο Δημόσιο, η ηγεσία του Υπ. (πρώην Εθνικής) Παιδείας έσπευσε να μας διαβεβαιώσει, κατά τη συνήθη ΠαΣοΚική πρακτική…το αντίθετο.
Πώς άλλως μπορεί να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι μεταξύ των 304 αναπληρωτών δασκάλων που προσλήφθηκαν κατά την τελευταία φάση περιλαμβάνονται και –τουλάχιστον τέσσερις- συνάδελφοι, οι οποίοι, μέχρι τη συγγραφή της παρούσας, υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία !
Άννα, θόλωσε η διαφάνεια…
Είναι γνωστό ότι οι πρώην ΠαΣοΚικές διοικήσεις του Υπ. (πρώην Εθνικής) Παιδείας φημίζονται για τις ρουσφετολογικές εξυπηρετήσεις ημετέρων. Ποιος μπορεί να λησμονήσει άλλωστε τις παράνομες προσλήψεις αναπληρωτών το 2003 ή τα «παιδιά της Κούρκουλα»;
Είναι δε προκλητικό τη στιγμή που χιλιάδες νέοι και νέες αγωνιούν για μια δουλειά, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, η ηγεσία του Υπ. (πρώην Εθνικής) Παιδείας να επιλέγει να «στρατολογήσει» -στην κυριολεξία- συναδέλφους που δεν πληρούν τις βασικές έστω προϋποθέσεις του Νόμου, την ίδια στιγμή που στον ενιαίο πίνακα αναπληρωτών υπάρχουν εκατοντάδες αδιόριστων συναδέλφων.
Δεν στρεφόμαστε φυσικά κατά των συναδέλφων που υπηρετούν τη θητεία τους στην Πατρίδα και κλήθηκαν για διορισμό. Είναι όμως αναμφισβήτητο και φαντάζομαι πως και οι ίδιοι θα συμφωνούν ότι τα νόμιμα δέον να τηρούνται.
Καλούμε την ηγεσία του Υπ. (πρώην Εθνικής) Παιδείας να καλύψει ΑΜΕΣΩΣ τα κενά εκπαιδευτικού προσωπικού με νόμιμες προσλήψεις. Τα σχολεία δεν αντέχουν άλλους πειραματισμούς, η κοινωνία δεν ανέχεται άλλες χαμένες εκπαιδευτικές ώρες. Άλλωστε κατά την προεκλογική ρήση του Πρωθυπουργού «λεφτά υπάρχουν». Είναι άραγε τόσα πολλά που επιτρέπεται η διασπάθισή τους;
ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ-ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ-ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΤΩΡΑ!
Το 2ήμερο συνέδριο της ΔΟΕ στις 16 και 17 Οκτωβρίου στο Καρπενήσι, όπου παρουσιάστηκαν τα ευρήματα της έρευνας που πραγματοποίησε το ΙΠΕΜ - ΔΟΕ σχετικά με τις απόψεις των εκπαιδευτικών για τα νέα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου, αποτέλεσε, αν μη τι άλλο, το έναυσμα για την έναρξη μιας πολύ ουσιαστικής συζήτησης στην εκπαιδευτική κοινότητα, η οποία, θέλουμε να πιστεύουμε ότι, θα φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη στο μέλλον.
Αυτό που ανέδειξαν οι εισηγήσεις και οι τοποθετήσεις των συνέδρων ήταν αυτό που μπορεί να διακρίνει και κάποιος που θα μελετήσει τα αποτελέσματα της έρευνας δίχως προκαταλήψεις: Τα πολλά και σημαντικά προβλήματα που αφορούν πολλά βιβλία και ιδιαίτερα των Μαθηματικών των Β΄ και Ε΄ τάξεων του δημοτικού σχολείου.
Προβλήματα που ξεκίνησαν κατά τη διαδικασία της συγγραφής των βιβλίων. Απευθείας, στην ουσία, αναθέσεις στις συγγραφικές ομάδες σε πάρα πολλές περιπτώσεις, με την εμπλοκή και τις πιέσεις των εκδοτικών οίκων που ήθελαν ο καθένας για λογαριασμό του τα μεγάλα… «διδακτικά πακέτα».
Προχειρότητα στο σχεδιασμό, αφού το απαραίτητο στάδιο της πιλοτικής εφαρμογής παρακάμφθηκε, με αποτέλεσμα να μην επισημανθούν τα πολλά και ουσιαστικά προβλήματα στόχων, δομής και περιεχομένου.
Τεράστιες καθυστερήσεις στο διάστημα 2001-2004 που οδήγησαν στη βεβιασμένη είσοδο τους στη σχολική πραγματικότητα εξ αιτίας των πιεστικών προθεσμιών που ορίζονταν στις συμφωνίες ώστε να εισπραχθούν τα κοινοτικά κονδύλια.
Απουσία ουσιαστικής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, αφού δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη στο σχεδιασμό για την ένταξη της συγκεκριμένης πράξης στη χρηματοδότηση από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.
Δεν υπήρξε αξιολόγηση των βιβλίων μετά την εφαρμογή τους ώστε να επισημανθούν τα προβλήματα που αντιμετώπισαν εκπαιδευτικοί και μαθητές.
Το συνέδριο κατέληξε σε συμπεράσματα που συμπυκνώνονται στην ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης του συνόλου των προβλημάτων που έχουν εντοπιστεί σε όλα σχεδόν τα βιβλία, αλλά κυρίως στην καθολική απαίτηση για αντικατάσταση των βιβλίων των Μαθηματικών της Ε΄, αλλά και της Β΄ τάξης.
Αν, όμως, κάτι δημιουργεί ιδιαίτερο προβληματισμό σχετικά με την ίδια την έρευνα είναι το ότι δεν έχει ακόμα γίνει η επεξεργασία των ποιοτικών ευρημάτων από τις ανοιχτές ερωτήσεις, ώστε να αποτυπωθούν αναλυτικότερα συμπεράσματα και οι προτάσεις των εκπαιδευτικών.
Πιστεύουμε πως είναι επιτακτική η ανάγκη της δημοσιοποίησης όλων των στοιχείων ώστε να μην υπάρχουν σκιές πάνω από μια προσπάθεια, η οποία σε πείσμα αυτών που, οχυρωμένοι πίσω από ιδεοληψίες και σκοπιμότητες, προσπάθησαν να τη σαμποτάρουν παραπλανώντας τους συναδέλφους και καλώντας τους να μην πάρουν μέρος, αποτύπωσε την αγωνία των εκπαιδευτικών για ένα από τα βασικότερα εργαλεία της δουλειάς τους, τα βιβλία.
Από τη συζήτηση προκύπτει συμπερασματικά πως σε μελλοντική αλλαγή αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων θεωρούμε απαραίτητη :
Τη συμμετοχή περισσότερων μάχιμων εκπαιδευτικών της τάξης στη σύνταξη προγραμμάτων και στη συγγραφή βιβλίων.
Την πιλοτική εφαρμογή των νέων βιβλίων.
Την πρόβλεψη ουσιαστικής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.
Την πρόβλεψη για βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό για τα νηπιαγωγεία, τα ειδικά σχολεία καθώς επίσης και για τα ολιγοθέσια σχολεία.
Την αξιολόγηση των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων με την ουσιαστική συμμετοχή των εκπαιδευτικών.
Η Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. πιστεύει πως η προσπάθεια για ποιοτική αναβάθμιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης αποτελεί στόχο πέρα και πάνω από παρατάξεις και κόμματα. Γι’ αυτό και καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς να συνδράμουν σ’ αυτήν την προσπάθεια.
ΑΠΟ ΤΗ Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.
Η σημερινή συνάντηση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. με τη νέα Υπουργό Παιδείας προσφέρεται για πολλές, και αποκαλυπτικές των προθέσεων της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το χώρο της παιδείας, αναγνώσεις.
Πίσω από την ωραιοποιημένη επιφάνεια με τις φιλολογικές διατυπώσεις περί στρατηγικών επιλογών και διακηρυγμένων στόχων, με λίγη προσοχή «αποκωδικοποιούνται» κάποιες γνωστές απ’ τα παλιά έννοιες και πρακτικές.
Στα αιτήματα της Δ.Ο.Ε. η κ. Διαμαντοπούλου απάντησε, όπως ήταν αναμενόμενο, με τις προγραμματικές δηλώσεις (διανθισμένες με άκρως ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες).
«Δεσμεύτηκε» για 1δις στην παιδεία (για ολοήμερο, νηπιαγωγεία και υποδομές) μέσα από τον προϋπολογισμό, δίχως όμως να ξεκαθαρίζει αν αυτά τα χρήματα θα προέρχονται από ευρωπαϊκά κονδύλια (μήπως συμπεριλαμβάνονται τα 800.000 ευρώ από το ΕΣΠΑ κληρονομιά από την προηγούμενη κυβέρνηση;) και τονίζοντας ότι θα πρέπει να συνδεθούν με αποτελέσματα στο χώρο της εκπαίδευσης (…)
Απέφυγε να δεσμευτεί για αυξήσεις στους μισθούς των εκπαιδευτικών (παρά τις καλλιεργούμενες προσδοκίες) λέγοντας ότι «θα πρέπει να εξεταστούν τα συνολικά δεδομένα» και ότι θα έχει δώσει απαντήσεις μέχρι την κατάρτιση του προϋπολογισμού. Εδώ βέβαια βρήκε αναπάντεχη ανοχή από τα μέλη της ΠΑΣΚ της Δ.Ο.Ε. που της έδωσαν παράταση προθεσμίας μέχρι την Ολομέλεια των Προέδρων κρατώντας, φυσικά, σε εκλογική ομηρία τις Γ.Σ. των συλλόγων όλης της χώρας.
Τόνισε τον πρωταρχικό στόχο για ένα ολοήμερο σχολείο ως βασική επιλογή. Μόνο που η εφαρμογή θα είναι πιλοτική (ξυπνούν αναμνήσεις από τα πολυδάπανα 28 πιλοτικά - φαντάσματα) και φυσικά το «νέο» σχολείο θα συνδυάζεται με αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών (κίνητρα και επιβραβεύσεις το νέο της όνομα) καθώς και συμμετοχικό «ρόλο» στους γονείς, στους φορείς και στην τοπική αυτοδιοίκηση.
· Μίλησε για κάλυψη κενών το προσεχές 10ήμερο μέσα από προσλήψεις αναπληρωτών αλλά και επιστροφή εκπαιδευτικών που είναι αποσπασμένοι σε διοικητικές υπηρεσίες και θα «λήξουν» (πώς άραγε; και ποιων άραγε;) οι αποσπάσεις τους. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε συμπλήρωση ωραρίου σε περισσότερα του ενός σχολεία καθώς και σε υπερωρίες.
Είπε πως θα εξετάσει άμεσα το θέμα της βεβαίωσης που πρέπει να χορηγούν τα νηπιαγωγεία για εγγραφή στο δημοτικό σχολείο (της οποίας την έκδοση ανέστειλε εγκύκλιος της 2-10-2009) αλλά δεν έλειψαν οι αιχμές (από τον υφυπουργό κ. Πανάρετο) ότι πριν γίνει υποχρεωτική η φοίτηση των νηπίων έπρεπε να έχει λυθεί το πρόβλημα των κτιριακών υποδομών (αυτό που έλυνε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για 20 χρόνια).
Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό η υπουργός Παιδείας δε δεσμεύτηκε για τίποτα από τα υπεσχημένα επιβεβαιώνοντας τους φόβους ότι όλες οι εξαγγελίες δεν ήταν τίποτε περισσότερο από προεκλογικά πυροτεχνήματα. Ακολούθησε την πεπατημένη διαβεβαιώνοντας το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. ότι θα εξετάσει τις προτάσεις για αναμόρφωση του συστήματος μεταθέσεων, ότι αναμένει προτάσεις για ένα νέο νόμο επιλογής στελεχών και ότι θα πραγματοποιηθούν συναντήσεις της με τη Δ.Ο.Ε. με συγκεκριμένη κάθε φορά ατζέντα, δίχως όμως να προσδιορίζει το πότε.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι δε δίστασε να παρουσιάσει το «όραμα» ενός σχολείου «συμμετοχικού» με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη θέση και το ρόλο του εκπαιδευτικού ο οποίος, όπως διαφαίνεται, θα αποδοθεί σε κυνήγι κινήτρων για να μπορεί να σταθεί ηθικά και οικονομικά στο «νέο» σχολείο που ετοιμάζεται από την κυβέρνηση.
Όποιοι κι αν είναι οι σχεδιασμοί η Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. υπεύθυνα και δυναμικά μακριά από λαϊκισμούς και μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες, φιλοκυβερνητικά ή αντικυβερνητικά σύνδρομα, θα είναι έτοιμη να στηρίξει ό,τι το θετικό αλλά και να αντιπαλέψει ό,τι έχει ως στόχο την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης καθώς και του ρόλου και της θέσης του εκπαιδευτικού.
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ….ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
Η Νέα Δημοκρατία πολιτικό μόρφωμα του αείμνηστου και Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή που σκοπός της ήταν ,είναι και θα είναι ο προσανατολισμός και η μετεξέλιξή της σε ένα πιο σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα λαϊκής βάσης , βρίσκεται ένα βήμα μπροστά και θα επιδιώξει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες να βρει το βηματισμό της προκαλώντας ίσως και αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα με τις πρωτοποριακές της ιδέες .
Η γενναία πράξη του προέδρου του κόμματος και σπάνιου πολιτικού ανδρός Κωνσταντίνου Καραμανλή , να επισπευτούν οι διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου, με τη συμμετοχή ελπίζω της βάσης ,των μελών και των φίλων της παράταξης , θεμελιώνει και διευρύνει τον πολιτικό ορίζοντα της Νέας Δημοκρατίας και σηματοδοτεί νέες εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι .
Φίλες και Φίλοι ,
Η Νέα Δημοκρατία θα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά, μετά από τις τρέχουσες εξελίξεις , αφού εκλέξει για αρχηγό της ικανό πολιτικό μέντορα που θα συνθέτει και θα οραματίζεται την Ελλάδα του αύριο .
Οφείλουμε οι ψηφοφόροι της , τα στελέχη και οι φίλοι της να σεβαστούμε την ιστορική της διαδρομή και με υπευθυνότητα χωρίς ίντριγκες να προχωρήσουμε εκλέγοντας τον ικανό και όχι τον αρεστό και πρόσκαιρο .
Η πρόσφατη ήττα της παράταξής μας δίνει την ευκαιρία του αυτοπροσδιορισμού και της μετεξέλιξής της ιδεολογικά και πολιτικά .
Σήμερα στα σύγχρονα πολιτικο-ιδεολογικά ρεύματα επικρατεί η αντίληψη της συλλογικότητας και της συναντίληψης ,πράγμα που δεν υπήρχε ,όχι σε επίπεδο αρχηγού αλλά στελεχών, γι αυτό και χάσαμε .Πιστεύω ότι λειτουργήσαμε φεουδαρχικά και επικράτησε το Διαίρει και Βασίλευε .
Δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε ,να αναλύσουμε και να εφαρμόσουμε τις πολιτικές που ο Κώστας Καραμανλής οραματίστηκε .Δεν αφουγκραστήκαμε τις απαιτήσεις της βάσης που προηγούντο των πολιτικών , αλλά και δεν οραματιστήκαμε συλλογικά και υπεύθυνα σε πολλά θέματα εσωτερικά και εξωτερικά . Δεν αρκούσε μόνο μια δυνατή ατμομηχανή για να φτάσει στον προορισμό της ,απαιτούντο και γερά βαγόνια μεγάλης αντιστρεψιμότητας .
Σήμερα η Νέα Δημοκρατία αυτή η μεγάλη δημοκρατική και καινοτόμα παράταξη χρειάζεται πολιτικό αρχηγό που να μπορεί να συνεχίσει την πολιτική του προκαθήμενου αρχηγού και πρώην Πρωθυπουργού με όραμα ,συναίνεση και σύνθεση .
Η Νέα Δημοκρατία όπως τη γνωρίσαμε ,τη ζήσαμε από τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας δεν είναι κόμμα ολιγαρχικό, συγκεντρωτικό και κλειστό στους πολίτες της και την κοινωνία .Απεναντίας διευρύνεται με σημείο αναφοράς το κέντρο προς την περιφέρεια και έτσι είναι ορθό και απαιτητό από τους πολίτες να πορευτεί στο μέλλον.
Εμείς οι απλοί φίλοι και ψηφοφόροι της μεγάλης Κεντροδεξιάς Παράταξης , που επί χρόνια εμπνεόμαστε, με οραματιστή τον Εθνάρχη και ιδρυτή της Έλληνα και ευπατρίδη Κωνσταντίνο Καραμανλή και με την καθοδήγηση του εμπνευσμένου ηγέτη νυν Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου , επιθυμούμε ο επόμενος πρόεδρος που θα εκλεγεί με διαδικασίες βάσης, να είναι ικανός να συνθέτει και να οραματίζεται το αύριο με όρους πολιτικής σταθερότητας και να υπηρετεί πιστά όπως και οι προκαθήμενοί του το Εθνικό συμφέρον και το Λαό.
ΠΗΓΗ: Ξάφης Κωνσταντίνος (ΔΑΚΕ ΠΕ Νίκαιας)
Έλαβα σήμερα το πρωί στο email μου ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από το συνάδελφο Αλέξανδρο Καρβούνη, το οποίο και αναδημοσιεύω:
"Επειδή θαυμάζω τον Προπ (κορυφαίος θεωρητικός του παραμυθιού και της δομής του) θα τον θέσω ως βάση των άλλων θεωρητικών, των ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΩΝ της ΝΔ για τη δομή του καταστατικού του κόμματος και λοιπών λειτουργιών του.
Έτσι, σιγά σιγά, κάποιοι μαθητές κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια, κάποιος ή κάτι υπήρχε που αλλοίωνε τον χαρακτήρα της Σχολής με σκοπιμότητα αλλά, ΔΕΝ γινόταν τίποτε άλλο παρά ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΧΟΛΗ. Λυπημένοι λοιπόν, ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι, με σκυφτό από την ντροπή κι απελπισία κεφάλι, πήραν τον γυλιό τους κι έφυγαν στην Χώρα του Ονείρου, μήπως βρουν εκεί τον Μεγάλο Λευκό και τον πείσουν αν επιστρέψει. Κι έτσι, με αυτά και με εκείνα, έζησαν αυτοί καλά (οι Μυστικοί Δράκοι) και οι μαθητές χειρότερα! Από μακριά, έβλεπαν τα μαύρα σύννεφα πάνω από την αγαπημένη τους Σχολή και κατάλαβαν ότι έρχεται καταιγίδα..."
ΠΗΓΗ: Poor Greece
stjulema@yahoo.co.uk
ΠΗΓΗ: taxalia
Στις παρακάτω γραμμές παραθέτουμε μερικές από τις αξιολογικές δηλώσεις-τοποθετήσεις του κου Θ. Πάγκαλου (Αντιπροέδρου της νέας Κυβέρνησης ΠαΣοΚ) περί του νέου Πρωθυπουργού κου Γ. Παπανδρέου, αλλά και του ΠαΣοΚ
«…Μετά το 2000 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ΔΙΕΛΥΣΕ τη χώρα»!!!
ΠΗΓΗ: Αδέσμευτος
Τι ακριβώς συνέβη στις εκλογές;
Γιατί τα προγνωστικά έπεσαν τόσο έξω;
Και τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Σήμερα θα δούμε το αριθμητικό μέρος.
Τέσσερις παρατηρήσεις λοιπόν:
Η Νέα Δημοκρατία ανάμεσα στο 2007 και το 2009 έχασε 723 χιλιάδες ψήφους! (Ανάμεσα στο θρίαμβό της, το 2004 και τη συντριβή της το 2009 έχασε 1.005.000 ψήφους).
Που πήγαν αυτές οι ψήφοι;
Η ΝΔ λοιπόν έχασε προχθές το 9,83% της συνολικής της δύναμης (ψήφων) του 2007
– Απ’ αυτά τα περισσότερα τα έχασε προς την αποχή, δηλαδή 4,4% ή 323 χιλιάδες.
– Η επόμενη απώλεια ήταν προς το ΠΑΣΟΚ, 3,26% ή δηλαδή 240 χιλιάδες ψήφων.
– Η επόμενη απώλεια ήταν προς το ΛΑΟΣ, 1,58% ή 116 χιλιάδες ψήφων
– Τέλος έχασε και προς τα πολύ μικρά κόμματα (Οικολόγους κλπ.), δηλαδή 0,6% ή 44 χιλιάδες. (τα ανωτέρω ποσοστά είναι επί του συνόλου των ψηφισάντων το 2007 – τα νούμερα είναι στρογγυλεμένα σε χιλιάδες).
Με άλλα λόγια, η ΝΔ είχε το 45% των απωλειών της προς την αποχή, το 33% προς το ΠΑΣΟΚ το 16% προς το ΛΑΟΣ και το 6% προς τα πολύ μικρά κόμματα (τα ποσοστά είναι στρογγυλεμένα).
Αν λάβουμε υπ’ όψιν και τις απώλειες της αποχής από το 2004 ως το 2007 που κι αυτές προέρχονται κυρίως από τη ΝΔ, από το 1 εκατομμύριο ψήφους που έχασε μέσα σε πεντέμισι χρόνια, γύρω στις μισές είναι προς την αποχή και γύρω στο 20% προς το ΛΑΟΣ.
Ή για να το πούμε αλλιώς, το 61% των απωλειών της ΝΔ από το 2007 και το 70% από το 2004 δεν πάνε σε άλλη «παράταξη», δεν πορεύονται προς τα Αριστερά, αλλά πάνε προς την αποχή κυρίως (και προς το ΛΑΟΣ δευτερευόντως).
Το MEGA τη Δευτέρα το βράδυ, με απίθανες αλχημείες προσπαθεί να αποδείξει ότι οι μεγαλύτερες απώλειες της ΝΔ είναι… προς τα αριστερά της – κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ!.
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ανοησίας, αξίζει να σημειώσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ κατήγαγε «θριαμβευτική νίκη» το 2009 κερδίζοντας ουσιαστικά τον ίδιο αριθμό των ψήφων που απέσπασε το 2004, όταν είχε υποστεί «ιστορική ήττα»!
Πράγματι φέτος το ΠΑΣΟΚ έβγαλε μόλις 15 χιλιάδες ψήφους παραπάνω από το 2004! Έκτοτε η ΝΔ έχασε 1 εκατομμύριο ψήφους, και οι «αλχημιστές» του MEGA επιμένουν ότι οι απώλειες της ΝΔ είναι κυρίως… προς τα «αριστερά»!
Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμα φορά κέρδισε με χαμηλό αριθμό ψήφων, λόγω κατάρρευσης της ΝΔ και μείωσης του συνολικού αριθμού των ψηφισάντων, πράγμα που προκάλεσε «στατιστική προσαύξηση» στα ποσοστά όλων των κομμάτων.
Για παράδειγμα με τις ίδιες σχεδόν ψήφους, το ΠΑΣΟΚ έβγαλε 40,55% το 2005 και 43,93% προχθές!
Σε προχθεσινό δημοσίευμα είχαμε επιστήσει την προσοχή σε αυτό το φαινόμενο της στατιστικής προσαύξησης λόγω αποχής.
Μόνο που δεν προβλέψαμε ότι θα ήταν τόσο μεγάλη και θα προερχόταν σχεδόν αποκλειστικά από τη ΝΔ.
Όπως δεν το είχε προβλέψει κανείς.
Όλοι έβλεπαν τη χαμηλή συσπείρωση της ΝΔ.
Όλοι έβλεπαν ότι οι μετακινήσεις προς το ΠΑΣΟΚ είναι σχετικά περιορισμένες.
Όλοι ανέμεναν ότι κάποιο ποσοστό αυτών των αναποφάσιστων οργισμένων Νεοδημοκρατών ψηφοφόρων του 2007 θα πήγαιναν στη ΝΔ ή στην αποχή.
Ουδείς πρόβλεψε ότι θα πήγαιναν σε τόσο συντριπτικό ποσοστό σε αποχή.
Η καμπάνια της ΝΔ απέτρεψε να πάνε μαζικά στο ΠΑΣΟΚ ή στο ΛΑΟΣ.
– Συνήθως ο δικομματισμός λειτουργεί κυρίως με μετακίνηση μεταξύ των μεγάλων κομμάτων.
– Τώρα πλέον το σύστημα λειτούργησε με «ώθηση» μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του ενός από τα δύο κόμματα σε αποχή. Και το πρώτο κόμμα βγαίνει με στασιμότητα των ψήφων του και προσαύξηση των ποσοστών του λόγω αύξησης της αποχής του αντίπαλού κόμματος…
Κι αυτό είναι κακό για το πολιτικό σύστημα – είναι ένδειξη νοσηρότητάς του. Όταν για να γίνει εναλλαγή στην εξουσία πρέπει ένα τόσο σημαντικό μέρος των εκλογικού σώματος να σπρώχνεται προς τα έξω.
Κι είναι ένδειξη αδυναμίας για τη Δημοκρατία και το αντιπροσωπευτικό σύστημα συνολικά.
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι ότι μεγάλο μέρος των δυνάμεων της Νέας Δημοκρατίας δεν μετακινούνται στο «αντίπαλο» μέρος του φάσματος. Πηγαίνουν (προσωρινά;) στο ΛΑΟΣ ή – κυρίως – πηγαίνουν στο σπίτι τους.
Και περιμένουν…
Ένα κόμμα, ένα πρόγραμμα κι ένα ηγέτη να τους εκφράσει…
Γιατί ως τώρα η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή και του…Γιάννη Λούλη, κυνηγούσαν τον «μεσαίο χώρο» και θεωρούσαν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους «δεδομένους».
Τώρα οι «δεδομένοι» τους εκδικήθηκαν.
Δεν έφυγαν. Δεν πήγαν απέναντι. Αλλά αρνήθηκαν να συμπεριφέρονται ως δεδομένοι!
Διάολε, μια μεγάλη παράταξη οφείλει να εκπροσωπεί πρώτα τον εαυτό της κι ύστερα να αναζητεί «συμμάχους» και «ερείσματα» έξω απ’ αυτήν και δίπλα σ’ αυτών….
Αν προκειμένου να βρει (ευκαιριακούς) «συμμάχους» και (φευγαλέα) «ερείσματα» υπό-εκπροσωπεί τον εαυτό της και ξεπουλά την ψυχή της, τότε διαλύεται…
Οι «δεδομένοι» δεν είναι πια δεδομένοι.
ΠΗΓΗ: antinews.gr