Δικαστική δικαίωση για το επίδομα των 176 ευρώ

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΤΩΝ 176 Ε ΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ Δ/ΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ


Το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την 820/2007 απόφασή του, έκανε δεκτή την ομόδικη αγωγή 53 Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Ν. Θεσσαλονίκης , που υπηρετούν στο 1ο και 3ο ΕΠΑΛ, με την οποία ζητούσαν να τους καταβληθεί αναδρομικά η ειδική μηνιαία παροχή των 176 ευρώ , και υποχρεώνει το Δημόσιο να καταβάλει στον καθένα απ΄ αυτούς για το επίδικο διάστημα από 1.1.2002 έως και 30.10.2005 το ποσό των 7. 568 ευρώ με τους νόμιμους τόκους.

Α. Με Νόμο του 2002 και συγκεκριμένα με τη διάταξη του άρθρου 14 ν. 30126/2002, «Για την εταιρική διακυβέρνηση, θέματα μισθολογίου και άλλες διατάξεις», ορίστηκε ότι «Με κοινές αποφάσεις των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και του κατά περίπτωση αρμοδίου Υπουργού, ρυθμίζονται τα θέματα των συλλογικών συμφωνιών που συνάπτονται κατ΄ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 13 του Ν. 2738/1999 (ΦΕΚ 180 Α) και αφορούν θέματα μισθών και αμοιβών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που υπεγράφησαν το 2001……» Με όμοιες αποφάσεις δόθηκε η δυνατότητα, οι ρυθμίσεις της προηγούμενης παραγράφου να επεκταθούν, εν όλω ή εν μέρει, και στο λοιπό προσωπικό του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) και λοιπών νομικών προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.), που δεν συμμετείχε στη σύναψη των συλλογικών συμφωνιών του άρθρου 13 του Ν. 2738/1999 και μέχρι του ποσού των εκατόν εβδομήντα έξι (176) ευρώ. Ορίστηκε μάλιστα ότι «οι διατάξεις του άρθρου αυτού ισχύουν από 1.1.2002.»

Κατ’ εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων εκδόθηκαν πάμπολλες κοινές υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες χορηγήθηκε η ανωτέρω χρηματική παροχή του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, ύψους 176 € σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες Δημοσίων Υπαλλήλων, υπαλλήλων ΟΤΑ και υπαλλήλων ΝΠΔΔ, εξαιρουμένων όμως - όλως αδικαιολογήτως - των μονίμων εκπαιδευτικών Δημόσιας Εκπαίδευσης. Ωστόσο από το μισθό των εκπαιδευτικών, από τον Ιούλιο 2003 άρχισε να γίνεται παρακράτηση επί των 176 ευρώ, που δεν τους καταβάλλονταν, 6,67% για ασφαλιστική εισφορά και 4% υπέρ του ΜΤΠΥ, και μάλιστα αναδρομικά από την 1 Ιανουαρίου 2003, παράνομη παρακράτηση την οποία η ΟΛΜΕ κατήγγειλε με το 553/16.1.2004 έγγραφό της.

Στην συνέχεια το άρθρο 14 του ν. 3016/2002 με την παρ. 1 του άρθρου 28 του ν. 3205/2003 (Α΄ 297/23.12.2003) με έναρξη της κατάργησης, την 1.1.2004 και μαζί καταργήθηκαν και όλες οι Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις που εκδόθηκαν κατ΄ εξουσιοδότηση του νόμου αυτού. Ορίστηκε επίσης ότι, σε περίπτωση που από τις ρυθμίσεις του νόμου αυτού προκύπτουν συνολικές μηνιαίες αποδοχές μικρότερες από αυτές που έπαιρναν οι δικαιούχοι κατά την 31.12.2003, η τυχόν διαφορά διατηρείται ως προσωπική διαφορά μέχρι την κάλυψή της από οποιαδήποτε αύξηση των νέων αποδοχών.

Επιπλέον, με διάταξη του ίδιου Ν 3205/2003 η ειδική παροχή των 176 ευρώ από τον Ιανουάριο του 2004 και εντεύθεν δεν καταβάλλεται στους υπαλλήλους ως χωριστή μισθολογική παροχή, αλλά έχει ενταχθεί στο ποσό του μισθολογικού κλιμακίου του υπαλλήλου.

Η καταβολή της ειδικής παροχής των 176 ευρώ και στους εκπαιδευτικούς Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης ήταν έκτοτε πάγιο αίτημα της ΟΛΜΕ, ενταγμένο στα αιτήματα αιχμής των απεργιακών και κάθε άλλης μορφής κινητοποιήσεών της , ενώ με ρητή προεκλογική δέσμευσή της η σημερινή κυβέρνηση είχε υποσχεθεί την πλήρη ικανοποίηση του αιτήματος των εκπαιδευτικών, για την πλήρωση του οποίου ως αξιωματική αντιπολίτευση είχε καταθέσει και σχετική τροπολογία.

Β. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την 820/2007 απόφασή του έκρινε ότι η μη καταβολή της ειδικής μηνιαίας παροχή των 176 ευρώ, που έχει γενικό χαρακτήρα προσαύξησης του μισθού, σε ορισμένες κατηγορίες Δημοσίων Υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων και οι Εκπαιδευτικοί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις χορήγησής της, συνιστά άνιση αδικαιολόγητη μεταχείριση εις βάρους τους, που πρέπει να αποκατασταθεί με την καταβολή και σε αυτούς της ειδικής μηνιαίας παροχής από 1-1-2002, οπότε άρχισε η χορήγησή της στις άλλες πολυπληθείς κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα με το νόμιμο τόκο με βάση το εκάστοτε ισχύον επιτόκιο υπερημερίας.

Η ένσταση του εναγόμενου Δημοσίου ότι το δικαίωμα των υπαλλήλων του, να διεκδικήσουν αναδρομικά ποσά λόγω καθυστερούμενων αποδοχών ή άλλων απολαυών, υπόκειται στη βραχυπρόθεσμη παραγραφή των δύο ετών απορρίφθηκε, ως αντικείμενη τόσο στο άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγματος, όσο και στο άρθρο1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δεδομένου ότι περιορίζει τα περιουσιακά δικαιώματα ειδικά των υπαλλήλων του δημοσίου, χωρίς αυτό να δικαιολογείται από λόγους δημοσίου ωφελείας.

Απορρίφθηκε επίσης το επιχείρημα του εναγομένου Δημοσίου, ότι νομίμως δεν καταβλήθηκε στους Εκπαιδευτικούς Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η ένδικη παροχή, δεδομένου ότι, αυτοί λαμβάνουν το επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης , διότι κατά την κρίση του Δικαστηρίου οι δύο παροχές είναι ανεπίδεκτες συμψηφισμού και αλληλοκαλύψεως, αφού το μεν επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το είδος και τις συνθήκες της παρεχόμενης εργασίας των εκπαιδευτικών, η δε ειδική παροχή αποτελεί γενική προσαύξηση μισθού που παρέχεται σε όλους του υπαλλήλους, χαμηλόμισθους ή μη.

Η απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης έρχεται να ενισχύσει το διεκδικητικό αγώνα των χαμηλόμισθων έτσι κι αλλιώς εκπαιδευτικών για την οικονομική τους αναβάθμιση και την ίση κατά το Σύνταγμα της χώρας μεταχείρισή τους με τους άλλους Δημοσίους Υπαλλήλους. Μια δίκαιη διεκδίκηση, που πρέπει και μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με την καταβολή από το ΥΠΕΠΘ ΟΛΩΝ των αναδρομικών της ειδικής μηνιαίας παροχής των 176 ευρώ που οφείλονται στους εκπαιδευτικούς, είτε εφάπαξ είτε με νομοθετική ρύθμιση σταδιακής εξόφλησής τους, αλλά και με την καταβολή εφεξής του ποσού των 176 ευρώ χωρίς εκπτώσεις και λογιστικές αλχημείες.

ΠΗΓΗ: www.edra.gr