Κατά τη διάρκεια του μυστικού λόγου του Νικήτα Χρουστσόφ στο Εικοστό Συνέδριο του Σοβιετικού Κόμματος, με τον οποίο κατήγγειλε τα σταλινικά εγκλήματα, δώδεκα αντιπρόσωποι έπαθαν νευρική κατάρρευση και χρειάστηκε να μεταφερθούν έξω από την αίθουσα για να τους παρασχεθεί ιατρική βοήθεια. Ένας από αυτούς μάλιστα, ο σκληροπυρηνικός Γενικός Γραμματέας του Πολωνικού Κομμουνιστικό Κόμματος Μπολεσλάου Μπιερούτ, πέθανε από καρδιακή προσβολή, μερικές ημέρες αργότερα. Ο δε υποδειγματικός σταλινικός συγγραφέας Αλεξάντρ Φαντέγιεφ αυτοκτόνησε μετά από λίγες ημέρες. Το θέμα δεν είναι ότι ήταν «έντιμοι κομμουνιστές» -στην πλειονότητά τους ήταν ωμοί χειραγωγοί, χωρίς υποκειμενικές αυταπάτες σχετικά με το σοβιετικό καθεστώς. Αυτό που κατέρρευσε ήταν η «αντικειμενική» αυταπάτη τους, η μορφή του «μεγάλου Άλλου» στο υπόβαθρο της οποίας μπορούσαν να εξωτερικεύουν την αδυσώπητη ορμή τους για εξουσία: αποσυντέθηκε ο Άλλος στον οποίο μετέθεταν την πίστη τους, ο Άλλος που, τρόπον τινά, πίστευε εκ μέρους τους, που ήταν γι' αυτούς το υποκείμενο-που-υποτίθεται-ότι-πιστεύει.
ΠΗΓΗ: zouglapress
