Η αιμορραγία της πολιτικής
ΜΟΝΟ ένα κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς που βρίσκεται στο σκοτάδι της ιστορίας αναδεικνύει ως πολιτικές αξίες τις πολιτικές ασημαντότητες. Το πολιτικά ασήμαντο γίνεται πολιτικά σημαντικό μόνο όταν η κοινωνική πραγματικότητα έχει ξεθωριάσει, οι ιδέες έχουν εξανεμιστεί και η πολιτική έχει μυθοποιηθεί, έχει δηλαδή μεταλλαχτεί από σχέση αλήθειας σε σχέση εμπορικής χρήσης.
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ασήμαντο γίνεται σημαντικό όταν αδειάζει το πραγματικό, αφυδατώνεται η ιστορία, εξατμίζονται οι ιδέες, αιμορραγεί και εξανεμίζεται η πολιτική. Όταν δηλαδή στη θέση της πολιτικής υπάρχει μια αισθητή απουσία. Ένα κενό, εκτροφείο πολιτικών αγυρτών…
ΔΕΝ είναι λοιπόν παράξενο που προβάλλεται σήμερα, με τέτοια προκλητική αναίδεια, μια πολιτική ασημαντότητα, ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Όταν μας καταδυναστεύουν οι πολιτικές ασημαντότητες και η ταχυδακτυλουργία των μύθων (ο μύθος πάντα είναι ένας από-πολιτικοποιημένος λόγος) όλο και πιο λαμπερά θα σηματοδοτείται η πολιτική ασημαντότητα.
ΕΡΓΟ ακριβώς αυτής της παραπολιτικής ταχυδακτυλουργίας είναι ο Καρατζαφέρης. Είναι η ζωντανή ενσάρκωση των ταχυδακτυλουργικών τεχνασμάτων που αναστρέφουν το πραγματικό και το αδειάζουν από κάθε περιεχόμενο, που αφαιρούν από την πολιτική κάθε χρώμα και κάθε πνοή, που εξανεμίζουν την ουσία των ιδεών και εννοιών.
Είναι η ίδια η ιδέα της ισοπέδωσης, της ολοκληρωτικής νεοταξικής ισοπέδωσης.
Ο αγοραίος «πολιτικός»
Ο ΛΑ.Ο.Σ δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει εάν η πολιτική δεν είχε αποκοπεί από το κοινωνικό γίγνεσθαι και τα βασικά προβλήματα της εποχής μας, εάν δεν είχε μετατραπεί σε ένα εμπορικό παιχνίδι διαφημιστικών λέξεων και τελετουργικού θεάματος. Εάν, με δυο λόγια, δεν είχε κοινωνικά και ιδεολογικά απονευρωθεί και αποχρωματιστεί…
Ο Καρατζαφέρης δεν εκφράζει απλώς μια ακραία μορφή πατερναλισμού (που γεμίζει τα όνειρά μας με εφιάλτες), αλλά αποτυπώνει και το μακάβριο «ιδεώδες» της εποχής μας: Την ολοκληρωτική υποταγή της πολιτικής στους νόμους της αγοράς. Αποτυπώνει τη διαστροφή που έχει υποστεί και αυτή η αστική δημοκρατία, δηλαδή η έμμεση, «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία. Σηματοδοτεί το βαθμό μηδέν της πολιτικής: Τη δυναστεία του τελετουργικού θεάματος.
ΤΕΚΝΟ αυτής της «δυναστείας» κα μάλιστα διατεταγμένο, είναι ο Καρατζαφέρης. Γι’ αυτό οι μηχανισμοί της εικόνας και του θεάματος τον προβάλλουν με τόση προκλητική αναίδεια. Πίσω από αυτή την αφηνιασμένη διαφήμιση κάθε «κίνησης», κάθε «πόζας» και κάθε ανοησίας του Καρατσαφέρη σίγουρα κρύβονται συγκεκριμένες επιταγές και επιλογές του κεφαλαίου. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα συζήτησης, το οποίο το έχουμε αναλύσει σε άλλα άρθρα…
Εμπόριο της παραπολιτικής ανοησίας
Είναι λογικό, λοιπόν, τα μεγάλα λαρύγγια του καθεστώτος (ΜΜΕ) να προβάλουν τον κλόουν της ανοησίας και της πολιτικής τσαρλατανιάς. Η ανοησία, που σε άλλες εποχές θα εισέπραττε κλούβια αβγά, σήμερα αποτελεί «εμπόρευμα» που πουλάει στα ΜΜΕ και αμείβεται από τους μηχανισμούς του συστήματος.
Κατανοούμε αυτό το πολιτικό εμπόριο της ανοησίας και της παραπολιτικής, του τυχοδιωκτισμού και του τσαρλατανισμού.
Αυτό που δεν κατανοούμε, είναι ότι αυτό το εμπόριο το επαινούν και κάποιοι, κατά τεκμήριο, πολιτικά σκεπτόμενοι. Βρήκαν, λοιπόν, αυτοί, «εντυπωσιακή» την ομιλίας Καρατζαφέρη στη Βουλή.
Αλήθεια τι ήταν εντυπωσιακό: Το προβοκατόρικο σώου του;
Μήπως, το υστερικό παραλήρημά του κατά Ρουσόπουλου και άλλων προσώπων;
Μήπως ο εισαγγελικός, σκανδαλολογικός του, παραπολιτικός λόγος; Διακρίνει κανείς σε αυτό το λόγο, έστω και κάποια νότα, Πολιτικής ή πολιτικής σκέψης με κάποια συνοχή και αλληλουχία; Αν τη διακρίνει, ας μας την υποδείξει. Το κενό δοχείο κάνει θόρυβο, αλλά ΠΟΛΙΤΙΚΑ δεν είναι «εντυπωσιακό»!!!
Μήπως, πάλι είναι πολιτικά «εντυπωσιακά» τα προβοκατόρικα τρικ, του τύπου ότι ο Ρουσόπουλος επιχειρεί να ενοχοποιήσει τον Καραμανλή και άλλες τέτοιες καταναλωτικές αηδίες για την «ενότητα», δήθεν της «δεξιάς» παράταξης;
Μήπως πάλι είναι πολιτικά «εντυπωσιακές», οι ατάκες-χρησμοί και οι τσαρλατανιές. οβιδικές μεταλλάξεις αυτών των χρησμών; Τη μία διαλαλεί ότι θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. για να φράξει το δρόμο σε κυβέρνηση που ετοιμάζουν ο Γιώργος και ο Αλαβάνος και την άλλη μας παραθέτει με σπουδή: Ο Γιώργος δεν θέλει Αλαβάνο και ο Καραμανλής δεν θα συνεργαστεί μαζί του για δεν «είμαι εύκολος». Και κάνει άλλη τώρα πρόβλεψη: Κυβέρνηση Κώστα-Γιώργου.
Εντυπωσιακά, πράγματι όλα αυτά. Αλλά όχι πολιτικά, αλλά εντυπωσιακά καραγκιοζιλίκια, εντυπωσιακές ανοησίες, που τις παίρνουν κάποιοι στα σοβαρά…
Μήπως, όλοι αυτοί, οι κατά τεκμήριο πολιτικά σκεπτόμενοι, σπατάλησαν, έστω ελάχιστο χρόνο, να ερευνήσουν τις «θέσεις» και τα «ανέκδοτα» του Καρατζαφρέρη που ξεστομίζει κατά καιρούς, και τα μεταλλάσσει ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής ή τις «εντολές» των «νταβάδων»;
Τα έχουμε γράψει επανειλημμένα στο ΡΕΣΑΛΤΟ.
ΚΑΝΤΕ ένα κόπο να τα διαβάσετε για μην υμνείτε τη γελοιοποίηση της πολιτικής και τους σαλτιμπάγκους-απόβλητα των άλλων κομμάτων που συνωστίζονται στον Καρατζαφέρη για μια εδρούλα στη Βουλή…
ΠΗΓΗ: resalto
