Που είναι τα αιτήματα της απεργίας οέο;

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Ένας μήνας σχεδόν έχει περάσει από τότε που χτύπησε το πρώτο κουδούνι στα σχολεία μας κι ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε η περσινή μας μεγάλη απεργία.
Μια απεργία που είχε ως βάση τα πραγματικά και διαχρονικά προβλήματα του κλάδου μας.
Μια απεργία που ως ένα σημείο ένωσε τους συναδέλφους ανεξάρτητα από την ιδεολογικοπολιτική τους τοποθέτηση.
Μια απεργία που έδωσε την ελπίδα σ'όλους μας ότι τέθηκαν επιτέλους σε γνώση όλης της κοινωνίας η οικτρή εκπαιδευτική πραγματικότητα.
Μια απεργία που πρωτίστως κατά τη γνώμη μου εξεδήλωσε γνήσια την αγωνία των εκπαιδευτικών για την οικονομική, επιστημονική και κοινωνική τους δικαίωση.

Όμως...

Ένα χρόνο μετά τα αιτήματά μας ξεχάστηκαν.

Εύλογα λοιπόν ο κάθε καλόπιστος συνάδελφος αναρρωτιέται: Τις πταίει;

Φταίνε οι άλλοι ή μήπως φταίμε κι εμείς;

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες δυστυχώς μέρα με την ημέρα 
αποκαλύπτεται όλο και 
πιο εξόφθαλμα το σενάριο που αρκετοί, μεταξύ των οποίων κι εγώ, 
υποψιαζόμασταν: 
ότι δηλαδή τη συγκεκριμένη απεργία την εκμεταλλεύτηκαν με άθλιο τρόπο 
κάποιοι
κομματικοί μέντορες, οι οποίοι διαμέσω των συνδικαλιστικών τους
 φερεφώνων,
προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν πολιτικοκομματικές σκοπιμότητες. 
Άλλωστε τα μηνύματα
τά'χαμε λάβει: 1) η απεργία έληξε αμέσως μετά τις δημοτικονομαρχιακές εκλογές του 
Οκτωβρίου 2006, 2) την όποια περαιτέρω δραστηριότητα την ανέλαβαν ακραία και εξτρεμιστικά στοιχεία, τρόφιμοι της εξωκοινοβουλευτικής (;) αριστεράς, γεγονός που εξευτέλισε την όποια προσπάθεια είχε κάνει ο αγνός και ανόθευτος συνάδελφος για την προβολή των αιτημάτων του κλάδου, 3) η πρόσφατη 76η ΓΣ της ΔΟΕ δεν είχε ημερήσια διάταξη προς συζήτηση, 4) τέλος με την έναρξη του νέου σχολικού έτους, ουδείς, ούτε το Προεδρείο της ΔΟΕ ούτε το νέο "αγωνιστικό" Προεδρείο της ΟΛΜΕ δεν διεκδίκησε την αγωνιστική επαναφορά στο προσκήνιο όλων των δίκαιων, πάγιων και διαχρονικών αιτημάτων του κλάδου.


Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Πλησιάζει η ώρα που θα μας δοθεί η δυνατότητα να κρίνουμε συνδικαλιστικές πρακτικές τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι τι "είδους" συνδικαλιστές θέλουμε να μας εκπροσωπούν.
Οσφυοκάμπτες συνδικαλιστές που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του 
υπερκείμενου κομματικού 
τους φορέα και των "συντρόφων" τους ;
Υπερφύαλους συνδικαλιστές, που επενδύουν μόνιμα στο λαϊκισμό και στα εφήμερα συνθήματα, αρνούμενοι στην ουσία την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και το πολίτευμα της αστικής, όπως τη χαρακτηρίζουν, δημοκτατίας, με συνέπεια να μη συμβάλλουν εν τοις πράγμασι στην επίλυση των προβλημάτων μας;
Η' συνδικαλιστές οι οποίοι διαθέτουν και όραμα και σχέδιο για την ορθολογική επίλυση των προβλημάτων του κλάδου, απαλλαγμένοι από εξαρτήσεις, συμφέροντα και αντιμισθίες;

Η πρόσφατη ιστορία της περσινής απεργίας σου υποδεικνύει το δρόμο.
Η επιλογή είναι δική σου!