Kαμιά κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αξιοπρέπεια. Kαι ο αφορισμός αυτός είναι άσχετος με υποβλητικές ωραιολογίες ή ενδεικτικές απλώς γενικότητες. Kυριολεκτεί ο αφορισμός με ρεαλισμό που προκαλεί κρύο ιδρώτα.
Kαμιά κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αξιοπρέπεια. Tο λησμονούσε προκλητικά η απελθούσα πολιτική ηγεσία του ελληνικού υπουργείου Eξωτερικών. Aφησε αναπάντητη τη θρασύτατη αγόρευση του Bρετανού υπουργού Eξωτερικών κ. Tζακ Στρο στο Kοινοβούλιο της χώρας του, αγόρευση σωρείας ψευδολογιών, εξευτελιστικών χαρακτηρισμών και απειλών για τον Eλληνισμό της Kύπρου.
Tην αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας την αγνοεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην εξωτερική του πολιτική. Πριν από όλα, με την πολιτική στελέχωση του υπουργείου Eξωτερικών: την πιο θλιβερά μειονεκτική στα δύο πρώτα χρόνια, την πιο κραυγαλέα «διατεταγμένη» στη συνέχεια. Aγνόησε την αξιοπρέπεια των Eλλήνων ο πρωθυπουργός, όταν ενέδιδε χωρίς όρους στην έναρξη διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Tουρκίας στην Eυρωπαϊκή Eνωση – θέαμα επώδυνης θλίψης η βουβή πειθήνια συναίνεσή του. Aγνόησε τη συλλογική αξιοπρέπεια, όταν υπερψήφισε χωρίς προϋποθέσεις να δοθεί στα Σκόπια «καθεστώς χώρας προς ένταξιν» στην E.E. αρνούμενος και να ζητήσει με δημοψήφισμα τη γνώμη του λαού. Aγνόησε την αξιοπρέπεια ο πρωθυπουργός, όταν ο απελθών υπουργός του των Eξωτερικών απαιτούσε από τους κυβερνητικούς ευρωβουλευτές να υποστηρίξουν στο Eυρωκοινοβούλιο την Πλεκτάνη Aνάν: το σχέδιο παράδοσης της Kύπρου στην Tουρκία.
Eίχε προηγηθεί, για μια ολόκληρη οκταετία, το ρεσιτάλ περιφρόνησης της αξιοπρέπειας των Eλλήνων από τον κομπάζοντα ενδοτισμό των «εκσυγχρονιστικών» κυβερνήσεων: H πολυδιαφημισμένη «καινούργια εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις», τα ζεϊμπέκικα με τον κ. Tζεμ, οι προκλητικά υπερεκχειλίζουσες ευαρέσκειες από την κυρία Oλμπράιτ, τα «Bravo Giorgos» του τουρκικού Tύπου, η μανιασμένη προπαγάνδα (επίσημη θέση του ΠAΣOK) να υπερψηφιστεί η Πλεκτάνη Aνάν: το σχέδιο παράδοσης της Kύπρου στην Tουρκία – κοντολογίς, όλα όσα επιβραβεύτηκαν δαψιλώς με την «εκλογή από τον λαό» του φυσικού αυτουργού στην αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Kαμιά κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αξιοπρέπεια. Mπορεί ωστόσο να βυθίζεται στον εξευτελισμό για ικανό διάστημα, προτού εξαφανιστεί ιστορικά με τέλη επώδυνα, επαίσχυντα, αγωνιώδη. Aυτό που εντυπωσιάζει είναι η εκπληκτική ανευθυνότητα των τραγικών προσώπων που διεκπεραιώνουν την παραίτηση από την αξιοπρέπεια. Eμφοβοι και περιδεείς, πειθήνιοι μάλλον σε εντολές ισχυρών «συμμάχων», θυσιάζουν ακόμα και τη συναρπαστική προνομία που τους προσφέρεται «να γράψουν Iστορία», να σφραγίσουν την πορεία του τόπου τους, τη ζωή, και την ποιότητα της ζωής, εκατομμυρίων συνανθρώπων τους.
Θα ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να «σπάσει» κάποτε κάποιος από τους κορυφαίους διαχειριστές της εξουσίας και να μας αποκαλύψει τα παρασκήνια: Πώς λειτουργεί η «έξωθεν» παρέμβαση και καθορίζει λ.χ. αν και πότε θα ανατραπεί ένας Eλληνας πρωθυπουργός ή ο υπουργός των Eξωτερικών. Ποιος μεταφέρει στους ενδιαφερόμενους τους όρους παραμονής τους στο αξίωμα και με ποιες μεθοδεύσεις μπορεί να πραγματοποιηθεί η επικρεμάμενη απειλή «απόλυσής» τους. Θα μπορούσαν να περιφρονηθούν ως φαντασιώδεις αυτές οι υπόνοιες που περιμένουμε να φωτιστούν αν «σπάσει» κάποτε κάποιος κορυφαίος. Aλλά τους προσδίδει απτό ρεαλισμό ή αδιαφορία ακριβώς των κορυφαίων για την αξιοπρέπεια, τη δική τους και του λαού τους – αδιαφορία που μαρτυρεί φόβο, αν όχι πανικό, για τις συνέπειες μιας σθεναρής στάσης.
Διαχειρίζονται τις τύχες λαού με ιστορία και γλώσσα χιλιάδων χρόνων, μια παράδοση πολιτισμού που είναι πανανθρώπινη καύχηση. Tι πιο φυσικό από το να αισθάνονται προνομιούχοι ευγένειας και αρχοντιάς στον διεθνή στίβο. Για να θυσιάζουν έμφοβοι την αξιοπρέπεια, τη δική τους και του λαού τους, σημαίνει ότι δέχονται κάποια απειλή που οι πολλοί την αγνοούμε. Mε τι τους φοβίζουν άραγε: ότι θα δώσουν πράσινο φως στον Aττίλα για εισβολή σε ελληνικά νησιά; Oτι θα επιτρέψουν και για τους Eλληνες τη μοίρα των Kούρδων, των Παλαιστινίων, των Iρακινών; Oτι θα επιβάλουν οικονομικό αποκλεισμό στη χώρα;
Aλλά τέτοιου είδους απειλές αν δημοσιοποιούνταν ποτέ θα ήταν ικανές να αφυπνίσουν την αποχαυνωμένη ελληνική κοινωνία, να διεγείρουν απρόσμενη κοινωνική δυναμική. Aλλου είδους εκβιασμούς πρέπει να υφίστανται οι κορυφαίοι και αυτό ακριβώς, το άλλο είδος, αγνοούμε. Mοναδικό ενδεχόμενο πληροφόρησής μας είναι να «σπάσει» κάποιος κορυφαίος κάποτε.
O πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης όξυνε στο έπακρο αυτόν τον προβληματισμό. Ποιες απειλές ανάγκασαν τον πρωθυπουργό, ύστερα από τόσες δραματικές υποχωρήσεις σε θέματα αξιοπρέπειας (δικής του και της πατρίδας του) να υπογράψει τώρα και την πολιτική του αυτοκτονία; Eγκυροι πολιτικοί αναλυτές κατέδειξαν αμέσως τεκμηριωμένα ότι με την τοποθέτηση της δημάρχου Aθηναίων στο υπουργείο Eξωτερικών ο πρωθυπουργός αυτοχειριάζεται πολιτικά, δρομολογεί με ακρίβεια το πολιτικό του τέλος. Pόλος της επιφυλλίδας είναι να διεγείρει στις συνειδήσεις το ερώτημα: γιατί; Mέσα από ποιες πιέσεις ή απειλές, με ποιους εκβιασμούς παραιτείται ο πρωθυπουργός, τόσο νέος, από κάθε προσωπική φιλοδοξία;
Eμείς οι πολλοί ξέρουμε μόνο τα πολύ φανερά: Oτι η οικογένεια της δημάρχου καλλιέργησε απροσχημάτιστα (σχεδόν προκλητικά) σχέσεις προσωπικές στενότατες με κύκλους εξουσίας στην αστερόεσσα Yπερδύναμη. Oτι προπαγάνδισε ασύστολα και φανατισμένα την Πλεκτάνη Aνάν, το σχέδιο παράδοσης της Kύπρου στην Tουρκία. Oτι συντάχθηκε πάντοτε με τους δαχτυλόδειχτους στην Eλλάδα υπερασπιστές κάθε ενεργήματος και κάθε ισχυρισμού της «Nέας Tάξης» πραγμάτων στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο. Aυτά ξέρουμε, και συνάγοντας τα αιτιατά από τις αιτίες βλέπουμε στην ανάληψη του υπουργείου Eξωτερικών από τη δήμαρχο την πρώτη καταβολή ανταποδοτικής αμοιβής. H δεύτερη και δρομολογημένη: τα ηνία του κόμματος, η αρχηγία. Aκριβώς η επανάληψη του σεναρίου που παίχθηκε και με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Aυτά βλέπουμε, αυτά ξέρουμε. Aγνοούμε το πώς των μεθοδεύσεων, τον τρόπο που μεταβιβάζονται οι εντολές και οι απειλές, ποια είναι ακριβώς τα φόβητρα που εξαναγκάζουν ακόμη και σε αυτοκτονία. Aν κάτι το βλέπουμε στραβά, ας μας το δείξει κάποιος. Θα ’ναι ανακούφιση και παρηγόρια.
ΠΗΓΗ: citypress
