.... για το "μνημόνιο"
Τους τελευταίους μήνες έχει μπει στην καθημερινότητά μας μια λέξη που σε μεγάλο βαθμό θα καθορίσει τη ζωή ημών και των παιδιών μας. Είναι το λεγόμενο «μνημόνιο».
Μια σύμβαση δηλαδή μεταξύ του ελληνικού κράτους και των δανειστών του, με μεσεγγυούχους την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔNT).
Το πώς φτάσαμε στο μνημόνιο είναι γνωστό. Η Ελλάδα, όπως κι άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αντιμετώπιζε κι αντιμετωπίζει κρίση ελλειμμάτων, λόγω της κακής δημοσιονομικής πολιτικής που εφαρμόστηκε από τις κυβερνήσεις μετά το 1981.
Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, η Ελλάδα πλέον άρχιζε να αντιμετωπίζει και κρίση δανεισμού, αναχρηματοδότησης του χρέους.
Ο λόγος πασίδηλος. Oι πρακτικές διαπόμπευσης της προηγούμενης κυβέρνησης από τον Πρωθυπουργό, η αναποφασιστικότητά του, τα θολά μηνύματα προς τις διεθνείς αγορές κ.α. μας εξέθεσαν ως Κράτος και μας ανάγκασαν να υπογράψουμε αυτή τη χείριστη σύμβαση εκχώρησης –στην ουσία- κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Με άλλα λόγια, ενώ πολλά ευρωπαϊκά κράτη είχαν κι έχουν χειρότερα μακροοικονομικά μεγέθη από εμάς, μόνο η Ελλάδα αναγκάστηκε να μπει υπό την επιτήρηση των δανειστών του και του ΔΝΤ. Μόνο η Ελλάδα κατέστη προτεκτοράτο, όπως την εποχή του Εδουάρδου Λω.
Την εκτέλεση του μνημονίου ήδη τη βιώνουμε. Οι μισθοί μειώνονται, η αγορά στενάζει. Η ανεργία αυξάνεται, η ήδη χαμηλή παραγωγή μηδενίζεται.
Δανειζόμαστε ως κράτος με υπέρογκα επιτόκια, ανάλογα με έναν κακοπληρωτή ιδιώτη, τα λεγόμενα «spreads» παραμένουν στα ύψη, ενώ την ίδια στιγμή όλα τα μακροοικονομικά μεγέθη δείχνουν ότι επίκειται αδιέξοδο. 450 δις € (από 320 δις € σήμερα) προβλέπεται επίσημα νά’ναι το χρέος το 2015, ενώ σε ποσοστό του ΑΕΠ το έλλειμμα θα προσεγγίσει το 160% (από 118% σήμερα).
Ούτε καν το επιχείρημα του διοικητή του ΔΝΤ κου Στρος Καν ότι θα επέλθει «αποπληθωρισμός», μείωση τιμών στον καταναλωτή δηλαδή, συνεπεία της εφαρμογής του μνημονίου, δεν επιτυγχάνεται. Σε τελευταίους 9 μήνες ο πληθωρισμός τετραπλασιάστηκε (από 1,6 σε 5,8%).
Παραδείγματα δε από εφαρμογή αντίστοιχων συμβάσεων υπάρχουν πολλά. Η Αργεντινή πχ, που υπέγραψε αντίστοιχη σύμβαση το 2001, ακόμα στενάζει από τη «μπότα» του ΔΝΤ.
Ας πούμε την αλήθεια λοιπόν: Το μνημόνιο είναι μια ενσυνείδητη προσπάθεια να αλωθεί η εθνική μας κυριαρχία. Είναι προσπάθεια να χτυπηθεί η προοπτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, έτσι όπως την οραματίστηκε ο ΝτεΣτεν. Είναι προσπάθεια να τρωθεί η εθνική μας αξιοπρέπεια.
Στις επικείμενες εκλογές αιρετών μάς δίνεται η ευκαιρία να καταδικάσουμε αυτούς που μας καταδίκασαν. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.
