15.3.13

Λίγες σκέψεις πριν το συνέδριο (1)

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
δακίτισσες και δακίτες,

Καθώς βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν το επικείμενο συνέδριο, θά'θελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές εμπειρίες μου από την ως τώρα διαδικασία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο συνδικαλισμός, ως έκφανση της πολιτικής, δεν είναι δυστυχώς και ό,τι καθαρότερο ως διαδικασία. Ακούγονται πολλά, αφήνονται υπονοούμενα κι άλλα συναφή.
Αυτό ακριβώς μας ωθεί ώστε όλοι μαζί να πάμε στην αλλαγή. Να ξεφύγουμε, να απαλλαγούμε από αυτά που τόσα χρόνια μας πληγώνουν και μας έκαναν είτε να σωπαίνουμε είτε να αποστασιοποιούμαστε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν μωροφιλοδοξίες. Άνθρωποι που χρόνια έχουν γαλουχηθεί σε συνθήκες κομματικοσυνδικαλιστικού εργαστηρίου, νομίζουν ότι το "δράμα" τους, είναι το δράμα της Παράταξης, της κοινωνίας και της ελληνικής εκπαίδευσης.
Αυτό ακριβώς μας ωθεί ώστε όλοι μαζί να πάμε στην αλλαγή. Να ξεφύγουμε, να απαλλαγούμε από αυτά που τόσα χρόνια μας πληγώνουν και μας έκαναν είτε να σωπαίνουμε είτε να αποστασιοποιούμαστε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κλάδος ζητά κάτι καινούριο, ζητά την ανανέωση. Ζητά να σηκώσει κεφάλι, να νιώσει επιτέλους αξιοπρεπής.
Αυτό ακριβώς μας ωθεί ώστε όλοι μαζί να πάμε στην αλλαγή. Να αναδείξουμε ηγεσία πραγματικά νέα, καθαρή, χωρίς σκιές. Να αναδείξουμε ηγεσία που να ανταποκρίνεται στις αρχές και της αξίες της Πατρίδας και του Έθνους. Να απευθυνθούμε επιτέλους στους μαχόμενους δασκάλους, νηπιαγωγούς και ειδικότητες της τάξης κι όχι να δρα παρακολουθηματικά σε αλλότριες δράσεις, ξένες προς το χαρακτήρα μας και τελικά υποταγμένοι σε μικροπολιτικά, προσωπικά κι άλλα συμφέροντα.

Ακηδεμόνευτα μπροστά λοιπόν! 
Με σύνεση κι αξιοπρέπεια να διαμορφώσουμε όλοι μαζί τη νέα ΔΑΚΕ ΠΕ που μας αξίζει. 
Που δε θα αποτελεί παρακολούθημα και υποχείριο κανενός
Που θα ανήκει στα στελέχη και τους φίλους της, χωρίς εργατοπατερισμούς
Που θα είναι πρωτοπόρα και διαμορφωτής των εξελίξεων
Που θα αποτελέσει το αποκούμπι στο μάχιμο εκπαιδευτικό που ζητά το αυτονόητο:
Κλαδικές προτάσεις και λύσεις.

Ξέρουμε το παρελθόν ένθεν κακείθεν και βιώνουμε τα αποτελέσματά του δραματικά.

Καιρός συνεπώς να πάμε παρακάτω