Ασφαλιστικό-Συνταξιοδοτικό. Τι μέλλει γενέσθαι

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ – ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ :

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Πριν λίγες μέρες, το δικαστήριο επέβαλε ποινές κάθειρξης 20 έως 25 ετών στους εκπροσώπους των ασφαλιστικών ταμείων και των χρηματιστηριακών εταιρειών που εμπλέκονται στην υπόθεση των «δομημένων ομολόγων», από την οποία τα Ταμεία ζημιώθηκαν με πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Το θέμα αυτό επαναφέρει στην επιφάνεια το ζήτημα της χρόνιας καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων.

Το χρονικό της εξαφάνισης των αποθεματικών

1. Ο Αναγκαστικός νόμος 1611 του 1950 (η ισχύς του οποίου έληξε το 1994), επέβαλλε την κατάθεση των αποθεματικών των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας και ο τόκος καθοριζόταν από την αρμόδια Νομισματική Επιτροπή. Οι τόκοι που ορίζονταν επί δεκαετίες ήταν αρκετά χαμηλότεροι του πληθωρισμού και του επιτοκίου τραπεζικών καταθέσεων. Έτσι μακροπρόθεσμα τα ταμεία, είχαν μεγάλες ζημιές.

·         Ο Μ. Νεκτάριος, πρώην διοικητής του ΙΚΑ και αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, σε κείμενό του το 2007, επισημαίνει ότι «το 1955-1973 η Νομισματική Επιτροπή όρισε ένα επιτόκιο 4% για τα αποθεματικά των Ταμείων, όταν τα επιτόκια των καταθέσεων κυμαίνονταν μεταξύ 5% και 9,5% (...) Οι μεγαλύτερες απώλειες των Ταμείων προκλήθηκαν στην περίοδο 1974-1994, όταν ο πληθωρισμός αυξήθηκε δραστικά στο επίπεδο του 20% περίπου. Σε όλη αυτή την περίοδο, τα ειδικά επιτόκια της Τράπεζας της Ελλάδος ήταν κατώτερα των τρεχόντων επιτοκίων καταθέσεων».

·         Επίσης, το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας σε κείμενό του αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ενδεικτικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας το επιτόκιο έμεινε στο 4%, ενώ ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 15,5% το 1973 και στο 26,8% το 1974. Μόνο στα δύο αυτά έτη τα πλεονάσματα των Ασφαλιστικών Ταμείων έχασαν το 1/3 της αξίας τους».

·         Την ίδια ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία έχαναν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ (δραχμές τότε), τα ίδια τα αποθεματικά τους χρησιμοποιήθηκαν από το κράτος για την κρατική χρηματοδότηση ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, δηλαδή σαν ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, σε βάρος των ασφαλισμένων.

Περί αυτοαξιολογήσεως

Δυο κουβέντες για την αυτοαξιολόγηση:

1.       Η υποχρεωτικότητα της ΑΕΕ είναι «κολοβή», καθότι η προϋποτιθέμενη αναγκαιότητα συγκρότησης ομάδων εργασίας είναι προαιρετική και οι δράσεις της γίνονται εκτός εργασιακού ωραρίου

2.       Η εγκύκλιος, που περιγράφει τις διαδικασίες ΑΕΕ, δεν έχουν κανονιστική-νομοθετική ισχύ, σύμφωνα με το νόμο, επομένως δεν είναι δεσμευτικές και δεν μπορεί να επισύρουν πειθαρχικές κυρώσεις

3.       Η όλη διαδικασία γίνεται με σκοπό να κριθεί ως ανεπαρκές το 15% περίπου των συναδέλφων, βάσει της κείμενης νομοθεσίας περί υποχρεωτικής ποσοστώσεως στις αξιολογικές κρίσεις. Σημειωτέον, το 25% που θα κριθεί ως «άριστο», στην εκπαίδευση απαντάται στα στελέχη εκπαίδευσης κι όχι στους απλούς εκ’κούς. Πιθανολογείται δε ότι τα στελέχη εκπαίδευσης ούτως ή άλλως μελλοντικά θα επιλέγονται βάσει συστήματος εξετάσεων. Επομένως, η αξιολόγηση ΔΕ θα γίνει για την υπηρεσιακή εξέλιξη των εκ’κών, αλλά για την αποφυγή της πιθανής απολύσεως. Όμως, το 15% μπορεί να ανευρεθεί και με άλλους τρόπους (έλεγχος φακέλων, νοσήματα, επίορκοι)

4.       Οι χαρακτηρισμοί και οι διαδικασίες τις αυτοαξιολόγησης βασίζονται σε γενικές περιγραφές, οι οποίες πόρρω απέχουν της σοβαρότητας της διαδικασίας της αξιολόγησης εκ΄κού έργου και εκ’κού και σίγουρα θα καταρριφθούν τα πορίσματά της στα ελληνικά Δικαστήρια

5.       Συνίσταται ιδιαίτερη προσοχή ώστε στις συνεδριάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων να αναλαμβάνουν την πιθανή ευθύνη συγκρότησης εθελοντικών ομάδων εργασίας συνάδελφοι με οργανική θέση στα σχολεία, ώστε να αποφευχθεί υπέρμετρη δέσμευση της σχολικής μονάδας από εκ’κούς που την επόμενη χρονιά δε θα βρίσκονται σε αυτά.-