Το να δικαιώνεις σήμερα το σταλινισμό σημαίνει, ΟΧΙ μόνο ότι δεν έχεις καταλάβει τίποτα σχετικά με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και ότι είσαι ιδεολογικά και πολιτικά νεκρός. Η ηγεσία του ΚΚΕ ποτισμένη μέχρι το μεδούλι με την τυπική σταλινική σκέψη αδυνατεί εντελώς να κατανοήσει τη διαλεκτική της ιστορίας και ιδιαίτερα τούτο: Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αποτελεί το έσχατο αποτέλέσμα του σταλινικού ολοκληρωτισμού.
Για να ξεφύγει η ηγεσία του ΚΚΕ, από τη διαλεκτική της ιστορίας τεμαχίζει το σταλινικό κύκλωμα. Παίρνει το τεμάχιο του χρουτσοφικού ρεβιονισμού, το αποκόβει από τη μήτρα που το γέννησε, το δαιμονοποιεί και το ανυψώνει σε γενεσιουργό αιτία του εκφυλισμού.!!!
Τη σταλινική αλυσίδα: Χρουτσοφισμός-μπρεσνιεφισμός-Κορμπατσοφισμός- Γελτσινισμός, η ηγεσία του ΚΚΕ την αποσυναρμολογεί σε ξεχωριστούς κρίκους για να διασώσει και να δικαιώσει το αμόνι που σφυρηλάτησε κει ένωσε του κρίκους. Η «σταλινική διαλεκτική» στο απόγειό της. Φυσικά, σε κάθε περίοδο αυτής της αλυσίδας, η εκάστοτε ηγεσία, σφύριζε στους ρυθμούς της…
Τι είναι ο σταλινισμός.
Η σύγχυση που έσπειρε παγκοσμίως ο σταλινισμός, στο εργατικό κίνημα, αλλά και στους εχθρούς των λαϊκών κινημάτων, στους οπαδούς, αλλά και στους επικριτές, ανακάτεψε σε τέτοιο βαθμό τις ιδέες, ώστε χρειάζεται το κόσκινο του μαρξισμού για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Πολλοί βλέπουν στο σταλινισμό μόνο τις εγκληματικές μεθόδους του. Παραβλέπουν το προνομιούχο κοινωνικό στρώμα και την αντεπαναστατική του πολιτική. Οι εγκληματικές μέθοδοι και πράξεις ήταν το οργανωτικό περίβλημα της σταλινικής πολιτικής και όχι το αίτιο. Η λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» επί Χρουτσώφ ήταν η απόπειρα του γραφειοκρατικού, προνομιούχου στρώματος της Σοβιετικής Ένωσης να διασωθεί, καυτηριάζοντας κάποιο μικρό μέρος των σταλινικών εγκλημάτων. Γι αυτό η «αποσταλινοποίηση» εφεύρε την «προσωπολατρία» και μετατόπισε το όλο ζήτημα του σταλινισμού σε ψυχαναλυτικές ερμηνείες. Κτυπούσε την «ψυχολογία» του Στάλιν για να διασώσει το σταλινισμό: Την κάστα του γραφειοκρατικού τέρατος και την πολιτική αυτής της κάστας. Τα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα, όμως, και τέτοιο ήταν ο σταλινισμός δεν ερμηνεύονται με την ψυχανάλυση ή την «προσωπολατρία», αλλά με κοινωνικούς και πολιτικούς όρους.
Ήδη, ο Λένιν πριν από το θάνατό του είχε εντοπίσει το φαινόμενο της γραφειοκρατικής γάγγραινας και είχε εξαπολύσει επίθεση εναντίον του πολιτικού εκφραστή της, του Στάλιν. Και πρώτα από όλα ο Λένιν δεν κατάγγειλε μόνο τις γραφειοκρατικές, δικτατορικές μεθόδους του Στάλιν. Στην περίφημη «Διαθήκη» του, γίνεται στον πρόλογο, η εξής σημαντική παρατήρηση:
Η κυριαρχία του προλεταριάτου βασίζεται πάνω στη συνεργασία δύο τάξεων, του προλεταριάτου με την αγροτιά. Αυτό δημιουργεί ένα ολόκληρο περιβάλλον για την ανάπτυξη της γραφειοκρατίας. Η γραφειοκρατία στην περίοδο του εκφυλισμού της, στο μέσον ενός συνεχώς αναπαραγόμενου καπιταλισμού, αντιπροσωπεύει την πίεση ξένων προς το προλεταριάτο τάξεων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος η γραφειοκρατία τείνει όλο και περισσότερο να καταπίνει, να καταπιέζει τον προλεταριακό πυρήνα του κόμματος και της χώρας. Δείχνει όλο και μεγαλύτερη περιφρόνηση γι’ αυτόν και μια αύξουσα τάση να σε εχθρικές τάξεις. Ο Στάλιν ήταν απλώς η προσωποποίηση αυτής της τάσης.
Αν μελετήσουμε προσεκτικά τη «Διαθήκη», σε σχέση με όλα τα άρθρα και τις μελέτες που έγραψε ο Λένιν πριν από το θάνατό του, γίνεται αμέσως φανερή η πολιτική και ταξική σύνδεση του γραφειοκρατικού εκφυλισμού με τα πρόσωπα που εξέφραζαν τη γραφειοκρατία.
Αν εξετάσουμε τα εγκλήματα χωριστά από τη γραφειοκρατία ως κοινωνικό φαινόμενο, δεν μένει παρά η βιαιότητα, η εγκληματική θηριωδία και ο σαδισμός του Στάλιν: δηλαδή ζητήματα που αναλύει η ψυχολογία.
Πάνω σε αυτά τα ζητήματα ψυχολογίας στηρίχθηκε η «αποσταλινοποίηση». Ζητήματα που καυτηρίαζαν τον «κακό» Στάλιν, αλλά δεν αναιρούσαν στο ελάχιστο τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό και τα προνόμια αυτής της κάστας.
Ο Σταλινισμός, συνεπώς, είναι ο γραφειοκρατικός εκφυλισμός της Σοβιετικής Ένωσης και όχι τα προσωπικά χαρακτηριστικά του Στάλιν. Δίχως να κατανοήσουμε αυτό σοβιετικό γραφειοκρατικό φαινόμενο, στις κοινωνικές και πολιτικές του διαστάσεις, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το τι είναι σταλινισμός και το γιατί οδηγήθηκε η Σοβιετική Ένωση σε κατάρρευση. Δεν μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε και το βαθμό εκφυλισμού των κομμουνιστικών κομμάτων.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, είναι εντελώς ανίκανη να τα κατανοήσει όλα αυτά. Ακριβώς γιατί πρέπει να αυτοαναιρεθεί και αυτοκαταργηθεί. Έτσι το μόνο που της απομένει είναι να τα δικαιώσει, περιχαρακώνοντας τον σταλινισμό της. Ο σεχταρισμός είναι και αυτός ένας τρόπος διάσωσης, μπροστά στις κοινωνικές θύελλες που έρχονται. Διάσωση με ημερομηνία λήξεως…
ΠΗΓΗ: resalto
