"Σερφάροντας" στο διαδίκτυο αλίευσα το παρακάτω απόσπασμα συνέντευξης κάποιου πολιτευτή, ο οποίος προσπαθεί να προσδιορίσει την έννοια της Δεξιάς σε διαχρονικό επίπεδο.
Παρόλο που δεν συμφωνώ σ'όλες τις απόψεις του, εντούτοις θεωρώ χρήσιμο να τις αναδημοσιεύσω, ως αφόρμηση για μια συζήτηση η οποία πρέπει επιτέλους να γίνει στο ευρύτερο χώρο της παράταξης:
"H Δεξιά δεν είναι φιλελεύθερη και αστική. Οι αξίες της Δεξιάς είναι προ-καπιταλιστικές. Είναι αξίες κοινοτικές, εκπορευόμενες από την εθνική συλλογικότητα, την ενοποιητική ιδέα της πατρίδος. Σέβονται βεβαίως τον «ιδιωτικό χώρο» του πολίτη, αλλιώς δεν θα ήταν δημοκρατική, αλλά η έμφαση δίδεται στην συλλογική ταυτότητα του έθνους και του πολιτισμού.
Γιατί τα λέω αυτά; Διότι ο φιλελευθερισμός είναι ιδεολογία της Αριστεράς, όχι της Δεξιάς. Ο φιλελευθερισμός προτάσσει τον εξατομικευμένο άνθρωπο, τον άνθρωπο που έχει αποκοπεί από την εθνική του κοινότητα και αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους ατομικούς. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο μαρξισμός θεωρεί τον εαυτό του ως συνεχιστή του Διαφωτισμού, ως απόγονο της Γαλλικής επαναστάσεως. Ασχέτως αν στην πράξη μας βγήκαν τα γκούλαγκ.
Η Δεξιά λοιπόν οφείλει να επανασυνδεθεί με τις ιστορικές και αξιακές της διαδρομές. Να θυμηθούμε ότι η Ελληνική Δεξιά γεννήθηκε στα Νοεμβριανά του 1916, όταν ο λαός υπερασπίσθηκε την εθνική κυριαρχία από τις αγγλογαλλικές ξιφολόγχες. Ότι η Ελληνική Δεξιά ήταν λαϊκή και κοινοτιστική, όπως έλεγε ο Δημήτρης Τσάκωνας, εν αντιθέσει με την εξευρωπαϊσμένη αστική τάξη του Βενιζέλου. Αυτό δεν σημαίνει ότι και η Δεξιά δεν είχε προσβάσεις στα αστικά στρώματα. Σημαίνει όμως ότι είχε μεγάλη επιρροή και στα λαϊκά, εργατικά στρώματα.
Στην Δεξιά, όπως και στην Αριστερά, υπάρχουν διαβαθμίσεις, υπάρχουν χώροι με διαφορετικά ιδεολογικά και πολιτικά προτάγματα. Ο συντηρητικός για παράδειγμα, μπορεί να αποδέχεται τις εθνικές αξίες σε προσωπικό επίπεδο, αλλά δύσκολα θα συγκρουσθεί με το πολιτικό περιβάλλον του, έστω και αν αυτό αρνείται αυτές τις αξίες. Δεν έχει κινηματική-ριζοσπαστική πολιτική συμπεριφορά.
Μην τους ακυρώσουμε όμως. Αυτή η μεγάλη βάση του Ελληνικού λαού πρέπει να ενσωματωθεί σε αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε εμείς. Πρέπει να ανοίξουμε εμείς τον δρόμο, για να ακολουθήσει όλος αυτός ο κόσμος. Εμείς είμαστε η «ηγούμενη μειοψηφία», η ηγεσία που φέρνει «την τομή στην συνέχεια», για να θυμηθούμε και τον Γκράμσι. Διότι παρατηρώ πολλές φορές μία απαξιωτική συμπεριφορά προς αυτό τον κόσμο.«Έλα, μωρέ, λένε κάποιοι, οι συντηρητικοί δεν ξεσηκώνονται». Ναι, θα πω εγώ. Αλλά τους δώσαμε τα διακυβεύματα για τα οποία πρέπει να ξεσηκωθούν; Συγκρουσθήκαμε ιδεολογικά με την Αριστερά, για να ριζοσπαστικοποιήσουμε την Δεξιά; Βγάλαμε τα στελέχη που θα μπορέσουν να ηγηθούν αυτής της πορείας; Συγκροτήσαμε ένα συνεκτικό ιδεολογικό και πολιτικό λόγο; Διεκδικήσαμε αυτό τον κόσμο, κάνοντας ορατές τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ της εθνικής Δεξιάς και του φιλελευθερισμού; Πριν επιρρίψουμε τις ευθύνες στους συντηρητικούς, ας τις αναζητήσουμε πρώτα στον εαυτό μας."
